Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ-Επιμνημόσυνη δέηση προς τιμή του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ Τίκα και του Πρωθυπουργού-Στρατηγού, Νικολάου Πλαστήρα {Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου - ώρα 12.00' μ.μ. - Α' Νεκροταφείο Αθηνών}




ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στην καθιερωμένη ετήσια επιμνημόσυνη δέηση στους τάφους των επιφανών Καρδιτσιωτών, του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Σεραφείμ Τίκα και του Πρωθυπουργού και Στρατηγού, Νικολάου Πλαστήρα, που θα πραγματοποιηθεί την:
ΚΥΡΙΑΚΗ, 4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016 και ώρα 12.00’ μ.μ.
στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών
Θα χοροστατήσει o Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού, κ.κ. Θεοδώρητος, ως εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών & Πάσης Ελλάδος, κ.κ. Ιερωνύμου Β’.
Για τη ζωή και το έργο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ θα ομιλήσει η φιλόλογος, κ. Νέλλη Παναγοπούλου-Τσαγανού και για τη ζωή και το έργο του Πρωθυπουργού-Στρατηγού, Νικολάου Πλαστήρα θα ομιλήσει η εγγονή του και πρώην Υπουργός, κ. Ελισάβετ Παπαζώη.
Έχουν προσκληθεί να παραστούν η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Τόπου, καθώς και τα Καρδιτσιώτικα, Θεσσαλικά, Μικρασιατικά και Χιακά σωματεία της Αττικής.
Με τιμή,
ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

  Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                            Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Κων/νος Κουσαής                                Θωμαϊς Τσίπρα




ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΙΚΑ

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, κατά κόσμον Βησσαρίων Τίκας, γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1913 στο χωριό Αρτεσιανό  της Καρδίτσας.
Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του Αρτεσιανού (τις τέσσερις πρώτες τάξεις) και την πέμπτη και έκτη στο εξατάξιο Α΄ Δημοτικό Καρδίτσας Στη συνέχεια φοίτησε στο τετρατάξιο Γυμνάσιο Καρδίτσας. Αφού ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του, αρχικά στην Ιερατική Σχολή Άρτας (για 4 έτη), και στη συνέχεια στην Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου (για 1 έτος), γράφτηκε αργότερα, κατόπιν εξετάσεων, το 1936 στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1940 με βαθμό «λίαν καλώς». Δευτεροετής φοιτητής της Θεολογικής Σχολής, εκάρη μοναχός στη Ιερά Μονή Πεντέλης το 1938. Την επομένη μέρα της κουράς του, χειροτονήθηκε διάκονος και τοποθετήθηκε εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Νέο Ηράκλειο. Το 1939  τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Λουκά Πατησίων. Το 1942 χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης και ανέλαβε τη μέριμνα των συσσιτίων που είχε δημιουργήσει ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος.
Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και τιμήθηκε για τη δράση του από τον Βασιλέα Γεώργιο Β’ με χρυσό αριστείο ανδρείας, πολεμικό σταυρό Α΄ τάξεως, μετάλλιο εξαίρετων πράξεων, καθώς και με αναμνηστικό μετάλλιο της εθνικής αντίστασης.
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1949, εξελέγη μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Άρτας, όπου και ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα ποιμαντορικού και φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Ειδικότερα συνέβαλε στην ίδρυση νέων ναών, στην ίδρυση γηροκομείου, οικοτροφείου απόρων μαθητών, παιδικού σταθμού και μαθητικών κατασκηνώσεων, κατηχητικών σχολείων και φιλόπτωχων ταμείων. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην ανακαίνιση του μητροπολιτικού μεγάρου. Το έργο του αυτό εκτιμήθηκε και τον ανέδειξε αργότερα Μητροπολίτη Ιωαννίνων.
Στις 11 Μαρτίου του 1958, μετατέθηκε στη Μητρόπολη Ιωαννίνων, όπου και ανέπτυξε ευρύτερη εκκλησιαστική δράση, εθνική, κοινωνική και φιλανθρωπική. Κατά την εκεί πολυσχιδή δράση του μερίμνησε μεταξύ άλλων και για την επαναλειτουργία της Ζωσιμαίας Σχολής μετά τον βομβαρδισμό που είχε υποστεί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης, την επανακυκλοφορία των "Ηπειρωτικών Χρονικών", ενώ σπουδαία υπήρξε η συμβολή του το 1964 στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων , που αναγνωρίσθηκε ως αυτοτελές ίδρυμα το 1970, καθώς και της δημιουργία της εκεί Πανεπιστημιούπολης. Τον Μάιο του 1969 ανέλαβε την αρχηγία του "Βορειοηπειρωτικού Αγώνος" στον οποίον και αφιερώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο προωθώντας τον τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Στις 12 Ιανουαρίου 1974 ο Σεραφείμ εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Επί των ημερών του, ψηφίσθηκε ο νέος Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, ιδρύθηκαν πολλές νέες Μητροπόλεις, αναδιοργανώθηκαν οι εκκλησιαστικοί οργανισμοί, ιδρύθηκαν πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, ενώ τέλος, σημαντική υπήρξε επίσης η συμβολή του στην αποκατάσταση των διαταραγμένων σχέσεων της Ελλαδικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας σε πολλά ξένα πανεπιστήμια. Στις 29 Μαΐου 1997 του απονεμήθηκε, για τα 60 χρόνια υπηρεσίας του και προσφοράς του στην Εκκλησία και τη χώρα, ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής, ανώτατη διάκριση που δίδεται συνήθως σε αρχηγούς κρατών.
Όρκισε έξι Προέδρους Δημοκρατίας και πολλούς πρωθυπουργούς.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1998 κι έχει καταγραφεί στις σελίδες της νεότερης Εκκλησιαστικής ιστορίας ως ο μακροβιότερος Αρχιεπίσκοπος.
Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ υπήρξε ένας από τους εμπνευστές και ιδρυτές του Συλλόγου μας. Ο Σύλλογος των απανταχού Καρδιτσιωτών τιμά και θα συνεχίσει να τιμά και στο μέλλον τον άξιο αυτό συμπατριώτη μας κληρικό.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΛΑΣΤΗΡΑ

Η οικογένεια του Πλαστήρα: Στις 4/17 Νοεμβρίου 1881 γεννιέται στην πόλη της Καρδίτσας ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο γιος του Χρήστου Πλαστήρα, γνωστού ράφτη και της Στεργιάνως Καραγιώργου, επίσης φημισμένης υφάντρας της περιοχής. Η καταγωγή της οικογένειας του μεγάλου στρατηλάτη είναι από το χωριό Βουνέσι της Νεβρόπολης των Αγράφων του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, το γνωστό σήμερα Μορφοβούνι. Οικογένεια φτωχή στα οικονομικά, αλλά με πλούσια ιστορική και αγωνιστική παράδοση, αφού ο παππούς του Νίκος, ήταν ένα από τα παλικάρια του Καραϊσκάκη.

Ο Στρατιωτικός Πλαστήρας: Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο της Καρδίτσας (φοίτησε για έναν χρόνο και στη Βαρβάκειο Σχολή της Αθήνας), κατατάσσεται τον Δεκέμβριο του 1903 ως εθελοντής στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού, με το βαθμό του δεκανέα. Πολύ σύντομα (1904) και μετά από εξετάσεις έγινε λοχίας και επιλοχίας, ενώ το 1905 έλαβε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα, παίρνοντας έτσι το «βάπτισμα του πυρός». Αργότερα, το 1910, φοιτά στη Σχολή Υπαξιωματικών στην Κέρκυρα και το 1912 γίνεται Ανθυπολοχαγός (από τη Σχολή Υπαξιωματικών αποφοιτούσαν και Αξιωματικοί). Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους παίρνει μέρος στις μάχες της Ελασσόνας, των Γιαννιτσών, του Σαρανταπόρου και του Λαχανά. Πολεμά και διακρίνεται, κατακτώντας το σεβασμό και την εκτίμηση των στρατιωτών και ανωτέρων του, παίρνοντας το γνωστό προσωνύμιο: <<Μαύρος Καβαλάρης>>. Στη συνέχεια, αποσπάται στη Χίο, παίρνει προαγωγή στο βαθμό του υπολοχαγού και έπειτα του λοχαγού, <<λόγω εξαίρετων πράξεων>>. Στην περίοδο 1915 – 1919, πολεμά στο Μακεδονικό μέτωπο, όπου τραυματίζεται και προάγεται σε Ταγματάρχη. Τον Μάϊο του 1918 ο Πλαστήρας δείχνει για μία ακόμη φορά την στρατιωτική του ευφυϊα, τόλμη και γενναιότητα. Ανδραγαθεί στην περίφημη Μάχη του Σκρά και προάγεται επ’ ανδραγαθία στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Στη Χίο ο Πλαστήρας επιστρέφει ως Διοικητής του νησιού το 1919. Όλα αυτά τα χρόνια σφυρηλάτησε ισχυρούς δεσμούς με τους Χιώτες και τη Χίο. Ενδεικτικό αυτού είναι ότι το Δημοτικό Συμβούλιο του νησιού, το 1919, τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη Χίου και έδωσε το όνομά του σε οδό της πόλης, γεγονός που συγκίνησε τον Πλαστήρα και αποκάλεσε τη Χίο δεύτερη πατρίδα του. Το Μάρτιο του 1919, ως επικεφαλής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, συμμετέχει στο Ουκρανικό μέτωπο του Ά Παγκοσμίου πολέμου, δίνοντας ηρωϊκές μάχες και κερδίζοντας τον θαυμασμό των συμμαχικών δυνάμεων. Τον Ιούνιο του 1919 αποβιβάσθηκε με το Σύνταγμά του στη Σμύρνη και το Νοέμβριο του ιδίου έτους προάγεται σε Συνταγματάρχη. Πρωταγωνιστής της Μικρασιατικής εκστρατείας, έχει ως περιοχή ευθύνης του τη Μαγνησία (Μ. Ασία), όπου προβαίνει σε εκκαθαρίσεις από τους Τούρκους τσέτες και στην προάσπιση των Ελληνικών πληθυσμών και ιδρύει ένα ορφανοτροφείο για την φροντίδα των ορφανών Ελληνόπουλων. Κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή, δίνει πολλές μάχες με λίγες απώλειες που τον κάνουν γνωστό στους αντιπάλους του ως <<καρά μπιπέρ>> (μαύρο πιπέρι), ενώ το Σύνταγμά του γίνεται γνωστό ως <<σεϊτάν ασκέρ>> (στρατός του διαβόλου). Το όνομα του Πλαστήρα συνδέεται με τοποθεσίες όπου δόθηκαν σκληρές αλλά νικηφόρες μάχες. Τουμπλού-Μπουνάρ, Αφιόν Καραχισάρ, Εσκή Σεχήρ, Κιρκίς Νταγ, Σαγγάριος, Καλαί-Γκρότο, είναι τα ονόματα ορισμένων εξ αυτών. Όταν άρχισε η κατάρρευση του μετώπου, ο «Μαύρος Καβαλάρης» σαν από μηχανής Θεός, έσωσε την τιμή του Ελληνικού Στρατού. Δίνοντας στρατηγικές μάχες κι εφαρμόζοντας τακτική κανονικής υποχώρησης, έσωσε στρατιώτες διαλυμένων μονάδων από βέβαιη αιχμαλωσία. Πολύ σημαντική είναι η συμβολή του στην καθυστέρηση επέλασης του εχθρού, που δίνει την ευκαιρία σε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες να διαφύγουν, σώζοντάς τους από τους Τούρκους. Για την πράξη του αυτή αγαπήθηκε πολύ από τους πρόσφυγες, στο σημείο να βαφτίζουν τα παιδιά τους με το όνομά του αλλά και να έχουν όλοι μια φωτογραφία του στο σπίτι τους. Ο Πλαστήρας αποχωρεί τελευταίος από το Τσεσμέ της Μικράς Ασίας.

Ο Πολιτικός Πλαστήρας: Ο Πλαστήρας, ως μέλος της Επαναστατικής Επιτροπής και ως γνώστης του χρονίζοντος Αγροτικού Ζητήματος, προχώρησε με συνοπτικές διαδικασίες το 1923 στην απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και τη διανομή της γης στους ακτήμονες και τους πρόσφυγες. Επίσης, θα προωθήσει τον εκσυγχρονισμό της αγροτικής οικονομίας, τη βελτίωση των συνθηκών παραγωγής και τις επενδύσεις στη γεωργία, μεταρρυθμίσεις που άλλαξαν τη μοίρα του αγρότη. Στη σύντομη διάρκεια επίσης της θητείας του, λύθηκε σε μεγάλο βαθμό το Προσφυγικό πρόβλημα και κυρίως αυτό της στέγασης των εκατοντάδων χιλιάδων προσφυγικών οικογενειών. Το 1924, ο Πλαστήρας παραδίδει την εξουσία στους πολιτικούς και ανακηρύσσεται από τη Δ’ Εθνοσυνέλευση «Άξιος της Πατρίδος» και αποχωρεί από την πολιτική. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Αντιστράτηγου. Επιστρέφοντας στην Καρδίτσα, ως πολίτης πλέον, βρίσκεται κοντά στα πέντε ορφανά παιδιά -προσφυγόπουλα- που είχε υιοθετήσει. Σε λίγο, νοσηλεύεται στο DAVOS της Ελβετίας με φυματίωση. Το 1925 είναι πάλι στην γενέτειρά του, την Καρδίτσα, χωρίς να επιθυμεί κάποια ανάμειξη στις πολιτικές εξελίξεις. Η επόμενη δεκαετία τον βρίσκει μακριά από την πατρίδα του, παρά την επιθυμία του να συμμετάσχει στον ένοπλο αγώνα κατά των Ιταλών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς οι συνθήκες δεν το επέτρεψαν. Στις 3 Ιανουαρίου 1945 επανέρχεται στην ενεργό πολιτική ως Πρωθυπουργός, με τη θητεία του να λήγει στις 8 Απριλίου 1945. Ο Πλαστήρας, άνθρωπος ηπίων τόνων και με πρώτη προτεραιότητα την εθνική συμφιλίωση, προσπάθησε να βρει τρόπους να ξεπερασθεί η κρίση. Στη σύντομη αυτή Πρωθυπουργία του προσπάθησε να αποτρέψει τον Εμφύλιο, όπως πρώτος τον αποκάλεσε. Σημαντικό γεγονός αυτής της περιόδου είναι η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (Φεβρουάριος 1945), η οποία έδινε ένα τέλος στην εμφύλια διαμάχη. Εξαναγκάζεται σε παραίτηση από τους Βρετανούς. Μετά το πέρας της επώδυνης εμφύλιας διαμάχης που ακολούθησε πρωταγωνιστεί ξανά στην προσπάθεια για εθνική συμφιλίωση ως φορέας ανανεωτικών δημοκρατικών δυνάμεων. Λίγα χρόνια μετά, το 1949, ιδρύει το Κόμμα των Προοδευτικών Φιλελευθέρων, το οποίο το 1950 μετεξελίσσεται μετά από συνεργασίες σε ΕΠΕΚ: Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου. Στις 15 Απριλίου 1950 ο Πλαστήρας ορκίζεται για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του οραματίζεται τη γεφύρωση του εθνικού χάσματος, ώσπου τον Αύγουστο του 1951 ανατρέπεται και η χώρα οδηγείται σε ακυβερνησία. Η τρίτη μεταπολεμική του κυβέρνηση, έχει διάρκεια από τον Νοέμβριο του 1951 έως τον Οκτώβριο του 1952, παράγοντας πολύ σημαντικό έργο: το 1952 ψηφίζεται ο νέος εκλογικός νόμος του πλειοψηφικού, που χώριζε τη χώρα σε 99 εκλογικές περιφέρειες και 300 έδρες, ενώ δινόταν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις γυναίκες. Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 χάνει και λίγους μήνες αργότερα, στις 26.7.1953 πεθαίνει σε ένα μικρό νοικιασμένο διαμέρισμα στη Βασιλίσσης Σοφίας, σκορπώντας θλίψη στο Πανελλήνιο. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα και από όλα τα πολιτικά κόμματα, πράγμα ασύνηθες για την τότε Ελληνική πραγματικότητα. Η καρδιά του μεταφέρθηκε στη γενέτειρά του, την Καρδίτσα, σύμφωνα με την επιθυμία του και σήμερα φυλάσσεται στο Δημοτικό Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Καρδίτσας.

Ο Καλλιτέχνης Πλαστήρας: Πέραν της τιμημένης όμως στρατιωτικής και πολιτικής του πορείας, ο Πλαστήρας είχε κι ένα κρυφό ταλέντο: τη ζωγραφική. Στη Σχολή Υπαξιωματικών στην Κέρκυρα που φοίτησε, κάποια από τα πολλά μαθήματα που διδάχθηκε ήταν η χαρτογράφηση, το σχέδιο και η ζωγραφική. Από τα πρώτα κιόλας μαθήματα, ο Πλαστήρας ξεχώρισε και έδειξε στους Καθηγητές του ότι θα διέπρεπε. Άρχισε να δημιουργεί χαρτογραφήσεις με διάφορα σύμβολα αναγνώρισης, που σε πολλά σημεία είχαν τη δική του ευρηματικότητα. Πέραν των χαρτογραφήσεων, ο Πλαστήρας σχεδιάζει σκίτσα με φυσικές ομορφιές που μέσα τους μπορείς να διακρίνεις διάφορες μορφές «γαληνεύοντας την ψυχή σου» όπως έλεγε συχνά ο Πλαστήρας, όταν βρισκόταν στη φύση. Πολλά από τα έργα του, τα οποία και εκτίθενται σήμερα σε φωτογραφίες στη διημερίδα μας, φέρουν και την υπογραφή του ιδίου.

Η Ελληνική Πολιτεία και Κοινωνία τιμά τον Πλαστήρα: Η Ελληνική Πολιτεία έχει τιμήσει κατ’ επανάληψη τη μνήμη του Νικολάου Πλαστήρα, με σειρά συνεδρίων, εκδηλώσεων, έργων και αποφάσεων. Το όνομά του υπάρχει σε όλες τις πόλεις της χώρας, ενώ το άγαλμά του κοσμεί αρκετές πλατείες. Η τεχνητή λίμνη (παλαιά λεγόταν του Μέγδοβα) στην Καρδίτσα, το στρατόπεδο της 1η Στρατιάς στη Λάρισα, το τρένο της Δυτικής Θεσσαλίας, πολιτιστικά και αθλητικά σωματεία κλπ φέρουν το όνομά του. Τη δεκαετία του 1980 φιλοτεχνήθηκε και στήθηκε στην Καρδίτσα ο μεγαλοπρεπής έφιππος ανδριάντας του (στο πάρκο του Παυσίλυπου), ενώ αντίγραφο αυτού στήθηκε το 2013 στη νήσο Χίο.

Ο Σύλλογός μας τιμά κάθε χρόνο και θα συνεχίσει να τιμά και στο μέλλον τον «Άξιο της πατρίδας» συμπατριώτη μας.



Σύντομο Βιογραφικό
Νέλλης Τσαγανού- Παναγοπούλου

Κατάγομαι από το Μεσενικόλα Καρδίτσας. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές μου σε σχολεία της Καρδίτσας, σπούδασα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, τελειώνοντας το τμήμα Αρχαιολογίας- Ιστορίας.
Διορίστηκα το 1972 στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση ως Φιλόλογος Καθηγήτρια και υπηρέτησα σε Γυμνάσια- Λύκεια των Φαρσάλων και της Καρδίτσας. Στόχος μου ήταν να εμφυσήσω στους μαθητές μου ιδιαίτερη αγάπη προς τη γνώση, μόρφωση, αρχαία και νεοελληνική παιδεία αλλά και προς τις αρχές και τα ιδεώδη της πατρίδας μας, της φυλής μας, για να συντελέσω έτσι στην απόκτηση μορφωτικής και εθνικής υπόστασης.
Ασχολήθηκα με την Ποίηση, το Θέατρο, τους Δημοτικούς χορούς, τη Μουσική. Μετείχα ως ταμίας στο συμβούλιο στο Θεατρικό Εργαστήρι Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Καρδίτσας, λαμβάνοντας μέρος σε πολλά προγράμματα, θεατρικές εκδηλώσεις, παραστάσεις και εργασίες.
Μετεκπαιδεύτηκα για ένα χρόνο στην Πανεπιστημιακή Σχολή «ΣΕΛΜΕ ΛΑΡΙΣΑΣ» και υπηρέτησα στο 3ο Γυμνάσιο Καρδίτσας για αρκετά χρόνια ως υποδιευθύντρια.
Σύζυγός μου ήταν ο Φώτης Παναγόπουλος Ιατρός- Ακτινολόγος στην Καρδίτσα και παιδιά μου η Δήμητρα, Φιλόλογος- Καθηγήτρια και ο Γιώργος Ιατρός- Ακτινολόγος.
Η ιδιαίτερη αγάπη για το χωριό μου, Μεσενικόλα στους πρόποδες των Αγράφων με οδήγησε στο να θέσω υποψηφιότητα και να εκλεγώ Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Λίμνης Νικόλαου Πλαστήρα.
Σήμερα είμαι γραμματέας της Ένωσης Μεσενικολιτών Καρδίτσας και στην ψυχή μου κυριαρχεί η αγάπη προς τη Χριστιανική πίστη, την Οικογένεια και την Πατρίδα μας.

Τα κυριότερα πιστεύω μου είναι: « Κάθε άνθρωπος πέραν της θείας χάριτος είναι και δημιουργός της τύχης του», «όποιος δεν κάνει τίποτα, ένα τίποτα απομένει και ο ίδιος στη ζωή»- Μαξίμ Γκόρκι και «Για τα μελλούμενα να έχουμε πάντα καλές ελπίδες»- Ευριπίδης «Ελένη».



ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΑΠΑΖΩΗ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
1973-1982
Σύμβουλος Μηχανικός


Εταιρείες Μελετών στην Ελλάδα για έργα στη Μέση Ανατολή


Παραδοσιακοί οικισμοί ΕΟΤ


Ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες σε Ιράν, Ιράκ



1982-1986
Νομάρχης Κυκλάδων



1987-1989
Πρέσβης εκ προσωπικοτήτων στην Ελληνική Πρεσβεία στην Αβάνα



1989-2004
Βουλευτής Κυκλάδων



1993-2001
Μέλος Κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ


Υφυπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας


Υπουργός Αιγαίου


Υπουργός Πολιτισμού


Υπουργός Αναπληρωτής Εξωτερικών



ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ 2004-2015
  • Αντιπρόεδρος της «Εταιρείας για το Κτήριο της Όπερας και της Ακαδημίας Λυρικής Τέχνης Μαρία Κάλλας»
  • Πρόεδρος του «Περιβαλλοντικού και Πολιτιστικού Πάρκου Πάρου»
  • Διαχειριστής της μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Πάνος και Χρυσηίδα Βοήθεια στα παιδιά»



ΣΠΟΥΔΕΣ
  • Πολιτικός Μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
  • Επαγγελματική επιμόρφωση στο Ισραήλ, Πολωνία, Ολλανδία
  • Μεταπτυχιακές σπουδές σε Πανεπιστήμια στο Παρίσι
  • Πολεοδομία στο Institut d’ Urbanisme Dauphine
  • Εφαρμοσμένη Πληροφορική στο Jussieu
  • Αγροτική Οικονομία και Κοινωνιολογία στη Nanterre
  • Ecole Pratique μαθήματα σοσιαλιστικής οικονομίας

ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ
Γαλλική, Αγγλική, Ιταλική, Ισπανική