Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Καρποχώρι Καρδίτσας ♥

Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα του πρωτόκλητου - Φωτογραφία: ‎Απόστολος Βεργής
Το μεγαλύτερο και μάλιστα με διαφορά δημοτικό διαμέρισμα είναι αυτό του Καρποχωρίου. Το χωριό απέχει έξι χιλιόμετρα από το κέντρο των Σοφάδων και απλώνεται σε μια έκταση 16.302 στρεμμάτων. Ουσιαστικά πρόκειται για το «κεφαλοχώρι» του δήμου μας, αφού ο πληθυσμός του ξεπερνάει τους 1.085 κατοίκους, ενώ ο αριθμός μεγαλώνει ακόμη περισσότερο αν προστεθούν και οι άνθρωποι που άφησαν την ιδιαίτερη πατρίδα τους για τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Έτσι μαζί με τους ετεροδημότες ο πληθυσμός του φτάνει στις 1177.

Το Καρποχώρι, όπως άλλωστε και τα περισσότερα χωριά του δήμου μας, αποτελείται από οικογένειες που ασχολούνται με τη γεωργία. Οι αγρότες του Καρποχωρίου – το οποία παλιά είχε την ονομασία Γκέρμπεσι – με μεγάλη προσπάθεια και ζήλο καλλιεργούν πιπεριά, βαμβάκι και σιτηρά…

Ευαισθητοποιημένοι οι Καρποχωρίτες σε θέματα που αφορούν στον πολιτισμό δραστηριοποιούνται στον μορφωτικό σύλλογο, ενώ υπάρχουν και δύο αθλητικά σωματεία: η Α.Ε. Καρποχωρίου και ο Αίαντας.


Στο Δ.Δ. Καρποχωρίου υπάρχουν δύο εκκλησίες: ο Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα που βρίσκεται στην δυτική πλευρά του χωριού προς Καλλιφώνι:


και o Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού:


Η πλατεία του Χωριού:

Διαβάστε περισσότερα »»

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Πρόδρομος Καρδίτσας ♥

Ο Πρόδρομος (υψόμ. 103μ) απέχει από την Καρδίτσα 5 χλμ. . Αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Κάμπου. Στην περιοχή του οικισμού, οι κατά καιρούς ανασκαφικές έρευνες έφεραν στο φως σημαντικά ευρήματα της νεολιθικής περιόδου και της πρώιμης εποχής χαλκού. Μνεία του οικισμού ως Κουρτέσι έχουμε πριν το 1300 μ.Χ. Περιλαμβάνεται, επίσης, στην τουρκική απογραφή του 1454-55. Ο ιστορικός Ι. Ν. του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην κορυφή του υψώματος (μαγούλα), δίπλα στο Κονάκι, κτίσθηκε το 1845. Πρόκειται για μία τρίκλιτη θολωτή βασιλική, με επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο, ωραίες τοιχογραφίες και επιμήκη στοά στη νότια πλευρά. Το διώροφο ανακαινισμένο Κονάκι με τον τριώροφο πύργο-παρατηρητήριο και τις δύο εισόδους του κατασκευάστηκε στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα ως κατοικία του Οθωμανού Εκρέμ μπέη, ιδιοκτήτη του τσιφλικιού. Σήμερα ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού, είναι επισκέψιμο και στεγάζει υπηρεσίες της ΛΔ’ Εφορείας Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων.



Αρχαιότητες


Στον Πρόδρομο, μετά τις ανασκαφικές έρευνες του Γ. Χουρμουζιάδη κατά τη δεκαετία του 1970 σε τρεις γειτονικές προϊστορικές εγκαταστάσεις
(Πρόδρομος I, II, III), από τις οποίες η μία στο λόφο του Κονακιού και του Αγ. Ιωάννη του Πρόδρομου, γίνονται κατά διαστήματα σωστικές ανασκαφικές έρευνες.


Κατά το παρελθόν, κάτω από το δάπεδο οικίας της θέσης Πρόδρομος I αποκαλύφθηκαν δύο διαδοχικές αποθέσεις οστών ανθρώπινων κρανίων (ανακομιδή), ενώ σημαντικό εύρημα αποτελεί και η στέγη οικίας του Προδρόμου II, κατασκευασμένη από κορμούς και κλαδιά δέντρων δεμένα με ξύλινα καρφιά, η οποία έφερε εσωτερικά στηρίγματα πασσάλων. Στα ευρήματα συγκαταλέγονταν κεραμική μονόχρωμη, γραπτή και εγχάρακτη της αρχαιότερης νεολιθικής, εργαλεία από πυριτόλιθο, καθώς και σχηματοποιημένα και φυσιοκρατικά ειδώλια.


 

Τα τελευταία χρόνια, στον αγρό Μπαμπζέλη επί της εθνικής οδού Καρδίτσας – Αθηνών έγινε μικρής διάρκειας ανασκαφική έρευνα για τις ανάγκες ανέγερσης κτιριακής βιοτεχνικής εγκατάστασης. Μετά την αφαίρεση της επιφανειακής επίχωσης διαπιστώθηκαν διαταραχές ως το βάθος των 0,93 μ. μεκαμένους πηλούς, καμένα όστρακα και δάπεδα επιχρισμένα (παλαμισμένα) με πηλό. Σ' αυτό το βάθος αλλά και στα 1,40 – 1,45 μ διαπιστώθηκε η ύπαρξη οπών από το μπήξιμο πασσάλων για οικήματα. Ανάμεσα δε στις οπές εντοπίστηκε εστία με έντονα τα στοιχεία καύσης.

Τα οικήματα θα πρέπει να ήταν κατασκευασμένα με πασσάλους ξύλινους, πλιθιά και πηλό, καθώς βρέθηκαν αρκετά τεμάχια με αποτυπώματα των ξύλων. Η κεραμική ήταν μονόχρωμη, καθημερινής ως επί το πλείστον χρήσης, στιλβωμένη ή όχι. Υπήρχαν επίσης αρκετά όστρακα που έφεραν πλαστική, εγχάρακτη ή εμπίεστη διακόσμηση. Στα αγγεία περιλαμβάνονταν μεγάλα αποθηκευτικά, μάλλον ευρύστομα, σκύφοι και φιάλες με τοιχώματα είτε προς τα μέσα είτε προς τα έξω, βάσεις επίπεδες, λαβές ταινιωτές και αποφύσεις.

Η κεραμική κάλυπτε την τελική νεολιθική και τις πρώιμες φάσεις της εποχής του χαλκού, ενώ υπήρχαν και ορισμένα στοιχεία της μέσης και ύστερης εποχής χαλκού. Στον εργαλειακό εξοπλισμό περιλαμβάνονταν λίθινα εργαλεία, κρουστήρες, τριπτήρες, λεπίδες και φολίδες από σοκολατί πυριτόλιθο (από την Πίνδο και τον Κόζιακα) και λιγότερες από οψιανό, πηνία, χάντρες και πήλινα σφονδύλια, ελάχιστα ανεικονικά ειδώλια, καθώς και αρκετά οστέινα εργαλεία (οπείς, σπάτουλες) και κέρατα ζαρκαδιού και ελαφιού. Στα ευρήματα περιλαμβανόταν και μία ταφή σε έκταση, που αποκαλύφθηκε ανάμεσα σε δάπεδα, πάνω
από τα 0,93 μ 
 
Πρόκειται για μία εγκατάσταση της πρώιμης εποχής του χαλκού γενικότερα, επάνω στον οδικό άξονα από τ' ανατολικά προς τα δυτικά, η οποία θα πρέπει να συσχετιστεί με τον οικισμό του Προδρόμου στον Αγ. Ιωάννη και στο Κονάκι, καθώς στα νότια αυτής της θέσης διεξάγεται ανασκαφική έρευνα για την ανέγερση του νέου Δημοτικού Σχολείου Προδρόμου με παρόμοια σημαντικά ευρήματα.

Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκαν στοιχεία εγκατάστασης της χαλκολιθικής και πρώιμης εποχής του χαλκού, με πασσαλόπηκτα κτίρια, αποθηκευτικούς χώρους κατασκευασμένους με πηλό και έντονη οικοτεχνική δραστηριότητα. Σε ανώτερο επίπεδο εντοπίστηκαν οστά από σκελετούς ζώων και δη σκύλου και αλόγου. Στη θέση τους αποκαλύφθηκαν, επίσης, αρκετοί αποθηκευτικοί πίθοι και άλλα αγγεία, όπως χύτρες, σκύφοι, φιάλες, ενώ σημαντικά είναι και τα στοιχεία του εργαλειακού εξοπλισμού των κατοίκων του προϊστορικού οικισμού.
dk-prodromou-08







Τέλος, διαπιστώθηκαν στοιχεία δραστηριότητας και μεταγενέστερων εποχών, όπως μία ταφή κλασικής περιόδου, καθώς και λάκκοι απόρριψης αντικειμένων βυζαντινών και οθωμανικών χρόνων.
Διαβάστε περισσότερα »»

♥ Καρδίτσα: Ναοί με ιστορικό ενδιαφέρον

Φωτογραφία: Ιερος Ναος Αγιου Αθανασιου Ρουμ Παλαμα
Μεγάλο επίσης ενδιαφέρον από ιστορικής, αρχιτεκτονικής και εικονογραφικής άποψης, παρουσιάζουν πολλοί Ιεροί ναοί που βρίσκονται στην περιοχή της Καρδίτσας όπως: 

Ο Ναός Αγίου Αθανασίου Ρουμ στον Παλαμά. Ο μεγαλύτερος σε διαστάσεις (500 τ.μ.) Ναός του νομού που κατασκευάστηκε το 1811. Οι τοίχοι του κυρίως ναού, και του νάρθηκα κοσμούνται με τοιχογραφίες σε δύο στρώματα που ολοκληρώθηκαν το 1835 από Σαμαριναίους ζωγράφους.

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στη Ρεντίνα. Χτίστηκε το 1769 και τις τοιχογραφίες του επιμελήθηκαν οι ιερομόναχοι ζωγράφοι Σαμουήλ και Δημήτριος Αναγνώστου. Το τέμπλο του ναού είναι πολύ αξιόλογο. Ένα τμήμα του ναού έχει μετατραπεί σε εκκλησιαστικό μουσείο, όπου φυλάσσονται εικόνες και εκκλησιαστικά κειμήλια.

Ο Ναός του Αγίου Νικολάου στην ίδια περιοχή, που χτίστηκε το 1725 και αγιογραφήθηκε στην ίδια εποχή. Σήμερα σώζονται μόνο οι τοιχογραφίες που βρίσκονται στο Ιερό Βήμα και οι οποίες ξεχωρίζουν μαζί με το δεσποτικό τέμπλο του Ναού.

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Νεράιδα, με το λιτό και απλό τέμπλο που χρονολογείται τον 18ο αιώνα.

Ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Βατσουνιά, με τοιχογραφίες του 17ου αιώνα, οι οποίες δυστυχώς δεν διατηρούνται σε καλή κατάσταση.

Ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό Γελάνθη ο οποίος διαθέτει ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ξυλογλυπτικής τέχνης που είχε αναπτυχθεί παλαιότερα στην περιοχή.

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στη Λεύκη μια τρίκλιτη Βασιλική με υπερυψωμένο φωταγωγό που κοσμείται με εξαιρετικές τοιχογραφίες του 18ου αιώνα. Το ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο του ναού χρονολογείται στα 1759.

Ο Ναός του Αγίου Αθανασίου στην Ιτέα που χτίστηκε το 1800. Διαθέτει πηγάδι στο προαύλιό του ενώ επί τουρκοκρατίας λειτουργούσε σχολείο μόνο για αγόρια στο εσωτερικό του.

Ο Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου στο χωριό Πετρίλο με εικόνες του 17ου αιώνα και ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονα όπου σώζεται μόνο το τέμπλο του 17ου αιώνα.

Οι Ναοί του Προφήτη Ηλία, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και της Αγίας Παρασκευής στην κοινότητα Πετροχωρίου

Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου στην Αργιθέα ο οποίος διαθέτει τέμπλο του 17ου αιώνα με δεσποτικές εικόνες.

Ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα Θεσσαλικά Βραγκιανά οι εικόνες του οποίου είναι είναι αντιπροσωπευτικές των μεταβυζαντινών χρόνων.

Ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής στα Καλογριανά που κτίστηκε το 1723

Ο Ναός γεννήσεως της Θεοτόκου στο Μεσοβούνι

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Φουντωτό

Τέλος, στις πεδινές περιοχές του νομού υπάρχουν ακόμη πολλοί ναοί του 19ου αιώνα όπως ο Ναός του Αγίου Γεωργίου(παλιός) στην Μητρόπολη(Παλιόκαστρο), ο  Ναός του Αγίου Νικολάου στον Άγιο Ακάκιο, ο Ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο χωριό Πρόδρομος, ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό Αστρίτσα, ο Ναός της Αγίας Τριάδας στο Μερίχοβο, ο Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Πεδινό, ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ψαθοχώρα κ.α.


Πηγή: http://www.karditsa-net.gr/
Διαβάστε περισσότερα »»

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

18 Αυγούστου 1881: Η απελευθέρωση της Καρδίτσας ♥ από τον τουρκικό ζυγό

Η Κεντρική πλατεία της πόλης της Καρδίτσας, στο βάθος ο Μητροπολιτικός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, η ανέγερση του οποίου άρχισε το 1887.
Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Eξήντα χρόνια μετά την επανάσταση του 1821 και ύστερα από σκληρούς αγώνες, η Θεσσαλία (πλην της επαρχίας Ελασσόνας) μαζί με ένα τμήμα της Ηπείρου (Ν. Άρτας) κατάφερε ν' απελευθερωθεί. Είχαν προηγηθεί πολλές εξεγέρσεις των Θεσσαλών κατά τη διάρκεια των εξήντα αυτών χρόνων, χωρίς να στεφθούν όμως από επιτυχία. Στην τελευταία όμως επανάσταση του 1878 όχι μόνο οι Αγραφιώτες, αλλά και οι κάτοικοι των πεδινών χωριών της Καρδίτσας έδειξαν απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό απέναντι στους τούρκους που ήταν και περισσότεροι και καλύτερα οπλισμένοι. Έτσι, ενώ στις άλλες περιοχές της της Θεσσαλίας η φλόγα της Επανάστασης είχε σβήσει, στην περιφέρεια της Καρδίτσας το ένα χωριό μετά το άλλο αποκτούσε την ελευθερία του και ο ενθουσιασμός τω ντόπιων ήταν πολύ μεγάλος. Τελικά, με την επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων και κυρίως της Αγγλίας οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και οι Τουρκία αναγκάστηκε να παραχωρήσει το 1881 στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος τη Θεσσαλία και την Άρτα.


Η 18η Αυγούστου 1881 ήταν μια ξεχωριστή ημέρα για την Καρδίτσα


Από τα χαράματα σε όλα τα σπίτια της πόλης κυμάτιζε περήφανα η ελληνική σημαία, ενώ το αμέτρητο πλήθος των ανθρώπων, όχι μόνο της πόλης, αλλά και των γύρω χωριών, σαν ποτάμι κατευθύνονταν προς την είσοδο της πόλης. Οι παπάδες προχωρούσαν με τα εξαπτέρυγα και το σταυρό, ενώ έψαλλαν αναστάσιμα τροπάρια. Οι μαθητές των σχολείων ζητωκραυγάζοντας και τραγουδώντας ύμνους στη σημαία, πετούσαν τα φέσια τους στον αέρα, δείγμα της απαλλαγής από την τουρκική σκλαβιά. Στην είσοδο της πόλης οι Καρδιτσιώτες είχαν δημιουργήσει μια πελώρια αψίδα με δάφνες και έλατα απ” όπου θα περνούσε ο ένδοξος ελληνικός στρατός. Κοντά σ” αυτήν είχαν πάρει θέση οι αρχές της πόλης, με επικεφαλής τον Τούρκο δήμαρχο Καχριμάν Βέη και τον Μητροπολίτη Λάρισας Νεόφυτο, στον οποίο υπάγονταν εκκλησιαστικά τότε η Καρδίτσα. Ο τελευταίος, με την αρχιερατική του στολή και το σταυρό στα χέρια είχε στα δεξιά του τον επίσκοπο Θαυμακού. Κατά τις 9 το πρωί η τρίτη φάλαγγα του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον στρατηγό Σκαρλάτο Σούτσο έφτανε στην είσοδο της πόλης. Η εμφάνισή του προκάλεσε φρενίτιδα ενθουσιασμού. Ο στρατηγός όταν έφτασε μπροστά στους επισήμους κατέβηκε από το άλογό του, δέχθηκε τις ευλογίες των Αρχιερέων και ασπάστηκε το σταυρό και το Ευαγγέλιο. Η παράδοση της Πόλης στις ελληνικές αρχές έγινε ομαλά. Το μόνο επεισόδιο που αναφέρεται είναι η πυρκαγιά της αγοράς που ξέσπασε τη νύχτα της παραμονής και που, όπως λέγεται, προκλήθηκε από τους Τούρκους για εκδίκηση. Κάηκαν τα περισσότερα καταστήματα πολύ γρήγορα πριν προλάβουν οι Έλληνες να σβήσουν τη φωτιά, γιατί όλα ήταν ξύλινα και πρόχειρα κατασκευασμένα. Για να θυμούνται οι Καρδιτσιώτες την ξεχωριστή αυτή ημέρα, ο Δήμος Καρδίτσας ονόμασε το δρόμο που είναι ανατολικά του 14ου Δημοτικού Σχολείου οδό 18ης Αυγούστου. Επίσης, κάθε χρόνο οργανώνει εκδήλωση μνήμης για τους πεσόντες Καρδιτσιώτες με ομιλίες, κατάθεση στεφάνων και επιμνημόσυνη δέηση.

Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Μετά την απελευθέρωση και μέχρι το 1887 η Καρδίτσα ήταν επαρχία του νομού Τρικάλων. Από το 1887 μέχρι το 1891 ήταν έδρα νομού. Γίνεται πάλι επαρχία μέχρι το 1899 και εν συνεχεία, πάλι νομός μέχρι το 1909. Από το 1910 μέχρι το 1944 είναι επαρχία και από τότε και στο εξής νομός. Το 1883 η επαρχία Καρδίτσας διαιρέθηκε σε 13 δήμους ως εξής:

  • Δήμος Καρδίτσας με έδρα την Καρδίτσα
  • Δήμος Αργιθέας με πρωτεύουσα τα Κουμπουριανά.
  • Δήμος Ιτάμου με πρωτεύουσα το Ζωγλόπι
  • Δήμος Γόμφων με πρωτεύουσα το Μουζάκι.
  • Δήμος Νεβροπόλεως με πρωτεύουσα τον Μεσενικόλα
  • Δήμος Ιθώμης με πρωτεύουσα το Φανάρι.
  • Δήμος Ταμασίου με πρωτεύουσα τη Δρανίστα
  • Δήμος Τιτανίου με πρωτεύουσα τον Παλαμά
  • Δήμος Κιερίου με πρωτεύουσα τους Σοφάδες
  • Δήμος Σιλάνων με πρωτεύουσα την Παραπράσταινα
  • Δήμος Φύλλου με πρωτεύουσα το Κουτσιαρί
  • Δήμος Καλλιφωνίου με πρωτεύουσα το Καλλιφώνι και
  • Δήμος Μενελαϊδος με πρωτεύουσα τη Ρεντίνα.
Κατά την απογραφή του 1881 η πόλη Καρδίτσα είχε 4.504 κατοίκους ενώ ο δήμος Καρδίτσας (πόλη και γύρω χωριά) 10.297 κατοίκους. Η Καρδίτσα ήταν καθαρά αγροτική πόλη και τα προϊόντα που παρήγαγε ήταν δημητριακά, καπνός, βαμβάκι, σουσάμι. Στα ημιορεινά είχε ανεπτυγμένη αμπελουργία και στα ορεινά την αιγοτροφία. Στον κάμπο υπήρχε ανεπτυγμένη προβατοτροφία και βοοτροφία. Η συγκοινωνία εντός και εκτός της επαρχίας εκτελούνταν με πρωτόγονα μέσα (άμαξες, κάρα και ζώα) μέχρι το 1884 που κατασκευάστηκε ο σιδηρόδρομος. Η πόλη της Καρδίτσας απέκτησε υδραγωγείο το έτος 1901 και μεταφέρθηκε το νερό από την Παπαράντζα στην πόλη. Το 1901 έγινε και το Παυσίλυπο, καθώς και η κεντρική πλατεία. Η εκπαίδευση μόλις μετά την απελευθέρωση άρχισε ν” αναπτύσσεται. Το 1882 ιδρύθηκαν το 1ο Δημοτικό Σχολείο, το Παρθεναγωγείο και το Ελληνικό Σχολείο (Σχολαρχείο). Το 1885 ιδρύθηκε το 2ο Δημοτικό Σχολείο, το 1888 το 3ο, το 1899 το 4ο, το 1906 το 5ο, το 1921 το 6ο και στη συνέχεια τα υπόλοιπα. Το 1889 ιδρύθηκε στην Καρδίτσα και Γυμνάσιο.

ΠΗΓΗ: Εγχειρίδιο Τοπικής Ιστορίας,των συγγραφέων Γριβέλλα , Καραφύλλη, Μαγόπουλου.

http://blogs.sch.gr/
Διαβάστε περισσότερα »»

Ένας Θεσσαλός νεομάρτυρας: Ο Κωνσταντίνος ο εκ Καπούας(Καππά Καρδίτσας)



Ένας Θεσσαλός νεομάρτυρας: Ο Κωνσταντίνος ο εκ Καπούας.
Του Κων. Απ. Σουλιώτη, επ. λυκειάρχη
Στα ζοφερά χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπως είναι γνωστό από την ιστορία, μαρτύρησαν χιλιάδες άνθρωποι με απερίγραπτα βασανιστήρια για την πίστη του Χριστού. Ένας από τις χιλιάδες των νεομαρτύρων είναι και ο άγιος Κωνσταντίνος εκ Καπούας Καρδίτσης (μεσαιωνική πολίχνη, το σημερινό χωριό Καππά της Καρδίτσας), του οποίου η επίσημη αναγνώριση ως αγίου έγινε εσχάτως με πράξεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Ο άγιος Κωνσταντίνος, προτού βαφτισθεί χριστιανός και ενταχθεί στους κόλπους της Εκκλησίας μας, ήταν μουσουλ­μάνος, γιος Τούρκου αξιωματούχου της περιοχής Φαναρίου της Καρδίτσας. Σε ηλικία είκοσι χρόνων κατηχήθηκε στα χρι­στιανικά δόγματα από λόγιο μοναχό της ιεράς μονής της Καπούας «Άγιος Νικόλα­ος». Ό κατηχητής-μοναχός, όταν έκρινε ότι στο Τουρκόπουλο είχε εδραιωθεί η πίστη στον Χριστό, το βάφτισε στο μοναστήρι και από Σαΐμ, που ήταν το όνομά του, το μετονόμασε Κωνσταντίνο. Η αντίδραση του Τούρκου αξιωματούχου, πατέρα του νεοφώτιστου Κωνσταντίνου, υπήρξε κεραυνοβόλος και δυναμική. Θέλησε να τιμωρήσει με θάνατο τούς τρεις μοναχούς του μοναστηριού της Καπούας, αλλά δεν το κατόρθωσε, γιατί αυτοί κατάφεραν να καταφύγουν στα Μετέωρα, όπου ζήτησαν προστασία από τούς εκεί μοναχούς. Η οργή του πατέρα κορυφώθηκε και πυρπόλησε το μοναστήρι. Το μεγάλο, όμως, πρόβλημα για τον πατέρα ήταν ο γιος του, ο όποιος, στις παρακλήσεις στην αρχή και τις απειλές στη συνέχεια του ιδίου και των οργάνων του, δεν εννοούσε να αρνηθεί τον Χριστό και να επανέλθει στην παλιά του πίστη. Ο πατέρας, λοιπόν, χρησιμοποίησε κάθε μέσο και πολλές μεθοδείες, για να κάμ­ψει τις αντιστάσεις του γιου του, χωρίς, όμως, κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Εξοργισμένος από τη σθεναρή στάση και τη συμπεριφορά του γιου του διέταξε στρατιώτες της φρουράς του να τον ρίξουν στο μπουντρούμι και να μην τον βγάλουν απ’ εκεί, αν δεν επανέλθει στην πατρώα πίστη. Οι στρατιώτες έπραξαν σύμφωνα με τις εντολές του πατέρα. Έριξαν τον Κωνσταντίνο στο σκοτεινό και μουχλια­σμένο μπουντρούμι και πρωί-βράδυ τον ρωτούσαν και τον ξαναρωτούσαν αν είχε μετανιώσει για την αποστασία του. Ο Κωνσταντίνος, όμως, τους απαντούσε με ηρεμία και σταθερότητα: «Τον Χριστό μου δεν θα τον αρνηθώ ποτέ, ό,τι και να μου κάνετε· δεν φοβάμαι τίποτα· είναι δίπλα μου και με ενισχύει». Οι φρουροί μετέφεραν στον εντολέα τους τα λόγια του Κωνσταντίνου. Η οργή του πατέρα φούντωνε. Το μυαλό του θόλωνε από το πάθημά του και σε μια στιγμή έδωσε εντολή να τον βασανίσουν με ξυλοδαρμό. Φυσικά, ούτε και αυτού του είδους τα βασανιστήρια στάθηκαν ικανά να κάμψουν και να μεταπείσουν τον Κωνσταντίνο, γιατί και η δική του αγάπη για τον Χριστό φούντωνε κάθε μέρα και περισσότερο, και ήταν αποφασισμένος και να πεθάνει ακόμη, παρά να τον προδώσει. Τα όρια της υπομονής του πατέρα εξαντλήθηκαν και οργισμένος έδωσε εντολή στους στρατιώτες να τον βασανί­σουν σκληρότερα και, αν δεν μεταπεισθεί και πάλι, να τον οδηγήσουν στην κρεμάλα. Αλλ’ όμως και τα νέα σκληρότερα βασα­νιστήρια δεν στάθηκαν ικανά να κάμψουν το φρόνημα και την πίστη του Κωνσταντίνου. Έτσι, οι στρατιώτες του ανακοίνωσαν την απόφαση του πατέρα του να τον απαγχονίσει, ως τελευταία και κορυφαία απειλή, αλλά και πάλι πήραν την αγέρωχη απάντηση: «Σας λέγω και πάλι· τίποτε δεν μπορεί να με χωρίσει από τον Χριστό μου. Τον αγαπώ τόσο πολύ, που δεν με νοιάζει αν δώσω για την αγάπη του και τη ζωή μου ακόμη». Οι στρατιώτες, σύμφωνα με τη δι­αταγή του πατέρα του, τον οδήγησαν έξω από την Καπούα, στο σημείο όπου είναι κτισμένο το σημερινό χωριό Καππά. Εδώ έριξαν σχοινί σ’ ένα χονδρό κλωνάρι του «Μεγάλου πλατάνου» που υπήρχε στη θέση αυτή (πλησίον του Κοινοτικού Γραφείου της Καππάς) και κρέμασαν τον Κωνσταντίνο. Όμως, το θαύμα έγινε· το σχοινί κόπηκε τρεις φορές, οπότε οι δή­μιοι αναγκάστηκαν, ύστερα από διαταγή του παριστάμενου πατέρα του, να τον αποκεφαλίσουν. Η αγία ψυχή του νεαρού Κωνσταντίνου πέταξε κοντά στην αιώνια αγάπη του, τον Χριστό. Το τιμημένο σκή­νωμά του το έθαψαν οι χριστιανοί κοντά στον τόπο του μαρτυρίου του, στην το­ποθεσία «Τρία δέντρα». Ο Κωνσταντίνος μαρτύρησε στις 18 Αύγουστου 1610, την περίοδο δηλαδή που στην περιοχή της Δυτικής Θεσσαλίας ξέσπασαν φοβεροί διωγμοί εναντίον των Χριστιανών (1600-1615), εξαιτίας των δυο επαναστατικών κινημάτων του Μητρο­πολίτου Λαρίσης (έδρα του τότε ήταν τα Τρίκαλα) Διονυσίου του φιλοσόφου, τον όποιο οι Τούρκοι σκωπτικά αποκαλούσαν Σκυλόσοφο.

Το μαρτύριο του νεομάρτυρα της Καπούας Κωνσταντίνου αποθανάτισε και η λαϊκή μούσα με το ωραίο δημοτικό τραγούδι:
Να ’χε καεί ό πλάτανος,
να του ’πεφταν τα φύλλα,
που κρέμασαν το μπόι σου το όμορφο Μπεόπουλο.
«Οι κάτοικοι της περιοχής, γράφει ο κ. Θωμάς Ζήσης, φιλόλογος τ. λυκειάρ­χης, δόκιμος συγγραφέας και εξαίρετος υμνογράφος, από παλαιά ευλαβούνται τον νεομάρτυρα Κωνσταντίνο ως άγιο για τη σθεναρή και λαμπρή ομολογία της χριστιανικής πίστεως. Γιατί ομολόγησε πράγματι τον Χριστό με τον ζήλο του νε­οφώτιστου και με τον ενθουσιασμό που χαρακτηρίζει τη νεανική ηλικία. Και δεν είναι, βέβαια, η μαρτυρική μόνο ομολογία που συντέλεσε σ’ αυτό. Οι άνθρωποι της περιοχής διηγούνται και αρκετές θαυματουργικές ενέργειες του νεομάρτυρος». Στον τόπο του μαρτυρίου του οι κάτοικοι της Καππάς έχουν ήδη ανεγείρει και περικαλλή ιερό ναό στο όνομά του με την υπόδειξη, συγκατάθεση και τις ευλογίες κατά καιρούς των μακαριστών Μητροπολιτών Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Ιεζεκιήλ (Βελανιδιώτη), Κυρίλλου Α’ Καρμπαλιώτη και Κλεόπα Θωμόπουλου. Ο τελευταίος, μάλιστα, το 1995 έθεσε και τον θεμέλιο λίθο του εν λόγω ιερού ναού.

Πρώτος που συνέβαλε οικονομικά στην ανέγερση του ιερού ναού είναι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών το 1997, ως Μητροπολίτης τότε Δημητριάδος, προσέφερε χρηματικό πο­σό γιατί, όπως γράφει σε επιστολή του προς τον γράφοντα, «συνεκινήθη από την ανάγνωσιν του μαρτυρίου και των θαυμάτων του αγίου νεομάρτυρος Κων­σταντίνου».
Τέλος, αναφέρουμε ότι ο Εφέτης Λάρισας και εξαίρετος υμνογράφος κ. Γε­ώργιος Αποστολάκης έγραψε Ακολουθία και Παρακλητικό Κανόνα «Εις τον άγιον νεομάρτυρα Κωνσταντίνον Καπούας, τον εξ Αγαρηνών». Απολυτίκιο του αγίου, Καθίσματα, Κοντάκιο και Μεγαλυνάρια έγραψε και ό φιλόλογος πρ. λυκειάρχης, συγγραφέας και υμνογράφος κ. Θωμάς Ζήσης.



Πληροφορίες: 
Κατερίνα Παπαϊωάννου

Φωτογραφίες: 

Διαβάστε περισσότερα »»

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

ΡΕΝΤΙΣΤΕΣ ή ΣΤΡΑΓΚΙΣΤΕΣ ή ΡΙΝΓΚΣΤΕΣ

*Φωτογραφία: http://www.sidagi.gr/
Υλικά
1 πιάτο αλεύρι
4 - 5 ποτήρια νερό
1 κρεμμύδι
πιπέρι κόκκινο

Εκτέλεση
Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το βρέχουμε με σταγόνες νερού, μαζεύουμε τους σβώλους της ζύμης και ξαναβρέχουμε το αλεύρι μέχρι να τελειώσει. Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι και το πιπέρι και ρίχνουμε το νερό. Αφού βράσει προσθέτουμε τους σβώλους της ζύμης ανακατεύοντας. Αφού πήξει το κατεβάζουμε από τη φωτιά.

Στη φωτογραφία είναι κριθαράκι(κάπως έτσι είναι και οι ρινκγστές)

Διαβάστε περισσότερα »»