Δύο
είναι οι πυλώνες ανάπτυξης για την περιοχή μας,την περιφερειακή ενότητα
Καρδίτσας.Ο τουρισμός σε όλες τις μορφές του και το αγροτικό
συνεταιριστικό κίνημα.Εντοπίζουμε ως πρόβλημα την ανισοκατανομή της
ανάπτυξης με την επικράτηση της σφαλερής , κι όχι πάντα άδολης,αντίληψης
ότι η Καρδίτσα είναι η λίμνη Πλαστήρα με το περιλαμβάνον φυσικό κάλλος
της.Δόθηκε έτσι υπέρμετρη ώθηση στην τουριστική της αξιοποίηση(άνοιγμα
ξενοδοχείων,νέο οδικό δίκτυο κ.α.) σε βάρος της έλλογης και
ισορροπημένης ανάπτυξης που σέβεται και αγαπά το περιβάλλον, την χλωρίδα
και την πανίδα.Το αποτέλεσμα το βλέπουμε.Η περιοχή απώλεσε την φυσική
της αγνότητα ενώ διατηρεί,ευτυχώς, νησίδες απερίγραπτης φυσικής
ομορφιάς.
Παρεπόμενο αυτού του είδους της ανάπτυξης,της έλλειψης δηλαδή αειφορίας που είναι το στοίχημα της εποχής μας, είναι ότι παραμελήθηκε ένα άλλο κομμάτι της περιοχής μας εξίσου όμορφο εάν όχι ομορφότερο.Η ορεινή Αργιθέα με τα χωριουδάκια της και την απαράμιλλη ομορφιά τους όπως είναι διασκορπισμένα και...αγκαλιασμένα απο την ανεπανάληπτη φυσική χλωρίδα είναι σαν να περιμένει το στοργικό ενδιαφέρον της πολιτείας που θα δώσει ανάσα ελπίδας και ζωής στη περιοχή.Εκεί τα υπεραιωνόβια πλατάνια με τις φυλωσιές τους λες και σου μιλάνε για να σου εξιστορήσουν την ιστορία του τόπου!!
Δυστυχώς όμως η αδιαφορία εδώ είναι χαρακτηριστική.Ακόμη και η θέση Τύμπανος στο Αη-λιά, όπου τόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περιμένουν δικαίωση,δεν αποκαταστάθηκε ούτε έγινε δρόμος για να μην μετατρέπεται η περιοχή τους χειμώνες σε παγίδα θανάτου για τους διερχόμενους απο τις κυλιόμενες χιονοστιβάδες.Ακόμη πολλαπλά ωφελήματα τουριστικά θα είχε η χωροθέτηση και δημιουργία χιονοδρομικού κέντρου στη Πεζούλα που προσφέρεται γεωγραφικά.Ενώ η οδική σύνδεση της Δυτικής Θεσσαλίας,της λίμνης Πλαστήρα με το Περτούλι,θα προσέδιδε στη περιοχή πρόσθετη τουριστική αξία.
Ο δεύτερος εξίσου σημαντικός πυλώνας ανάπτυξης είναι η εξυγίανση και αναγέννηση του συνεταιριστικού κινήματος των αγροτών.Μιλάμε για αναγέννηση γιατί σήμερα μόνο στάχτες και αποκαίδια έχουν απομείνει απο ένα τεράστιο κεφάλαιο αλληλεγγύης και συνεργασίας που κάποτε είχε γεννήσει ελπίδες δυναμικής ανάπτυξης και ευημερίας.
Στην Ελλάδα οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, με περίπου εκατό χρόνια θεσμοθετημένης παρουσίας τους, έχουν να επιδείξουν σοβαρά επιτεύγματα και ηχηρές αποτυχίες.Απο τις 114 συνολικά ενώσεις αγροτικών συνεταιρισμών που λειτουργούν σήμερα στη χώρα μας,περίπου οι 32 έχουν καθαρές οικονομικές θέσεις.Οι υπόλοιπες είναι βουτηγμένες στα χρέη που οι ίδιες δημιούργησαν ασχολούνται δε ουσιαστικά με την διαχείριση των επιδοτήσεων,επιβάλλοντας και εισπράττοντας γενναίες αμοιβές απο τις αιτήσεις των δικαιούχων με στόχο την πληρωμή της μισθοδοσίας του προσωπικού και την αποπληρωμή,κατά το δυνατόν, των υπέρογκων οφειλών προς την Αγροτική Τράπεζα,οι απαιτήσεις της οποίας ανέρχονται πάνω απο ένα δισεκατομμύριο ευρώ σήμερα!
Τα χρέη όμως των ενώσεων δεν περιορίζονται μόνο στην Αγροτική Τράπεζα,επεκτείνονται και προς τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές,με οφειλές που υπολογίζονται απο παρακράτηση ασφαλιστικών εισφορών σε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη χώρα μας λειτουργούν 6.500 πρωτοβάθμιες αγροτικές συνεταιριστικές οργανώσεις!Ενώ στις χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης αντίστοιχες πληθυσμιακά,όπως η Δανία,η Φιλανδία,η Ιρλανδία, η Ολλανδία δεν ξεπερνούν τις...50 οργανώσεις ανά χώρα.Επιπλέον η σχέση του μεγάλου αριθμού των συνεταιριστικών οργανώσεων στη χώρα μας με τον ασυγκρίτως μικρότερο κύκλο εργασιών αυτών των συνεταιρισμών,οδηγεί σε κύκλο εργασιών ανα συνεταιρισμό στην Ελλάδα κατά περίπου ενενήντα φορές μικρότερο απο το μέσο όρο των δεκαπέντε κρατών-μελών της ευρωπαϊκής ένωσης,σύμφωνα με στοιχεία του 2006.
Το σημαντικότερο πρόβλημα στη χώρα μας είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των συνεταιριστικών οργανώσεων αποτελούν συνεταιρισμοί όπως τους λέμε <<σφραγίδες>> οι οποίοι χρησιμοποιούνται απλώς για εκλογικούς και μόνο λόγους,αφού,παρ'ότι ανενεργοί,έχουν τη δυνατότητα να εκλέγουν τις Διοικήσεις όλων των οργανωτικών σχημάτων του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος της χώρας μας(ΕΑΣ,ΠΑΣΕΓΕΣ)
Ο σχετικά πρόσφατος νόμος για τους συνεταιρισμούς αποτελεί προσπάθεια να ρυθμιστούν δομικά και διαρθρωτικά προβλήματα σ'εναν ιδιόρρυθμο οικονομικό χώρο,και κυρίως γίνεται μια προσπάθεια να προχωρήσει το συνεταιριστικό κίνημα με όρους ανταγωνισμού,της ελεύθερης αγοράς βασιζόμενο στα φυσικά πρόσωπα.Έχει ξεχωριστή σημασία η φιλοσοφία του νομοθετήματος που βασίζεται στα φυσικά πρόσωπα γιατί έτσι αυτά συνειδητοποιούν τις ευθύνες τους και αποδίδουν καλύτερα.
Όμως όλα αυτά πρϋποθέτουν την εξυγίανση μεγάλου αριθμού συνεταιριστικών οργανώσεων,τις απαραίτητες συμφωνίες μεταξύ των χρεωμένων και των πιστωτών τους και τον εξορθολογισμό των εργασιακών σχέσεων.
Χρειάζεται να αξιοποιηθούν περιουσίες που έχουν εγκαταλειφθεί ή έχουν συμβολικές αποδόσεις και να ανοίξουν νέα οικονομικά μονοπάτια στους συνεταιρισμένους παραγωγούς.
Κοντολογίς έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.Είμαστε αποφασισμένοι να τον διανύσουμε;
Π.Κ.
http://kathariaview.blogspot.com/
Παρεπόμενο αυτού του είδους της ανάπτυξης,της έλλειψης δηλαδή αειφορίας που είναι το στοίχημα της εποχής μας, είναι ότι παραμελήθηκε ένα άλλο κομμάτι της περιοχής μας εξίσου όμορφο εάν όχι ομορφότερο.Η ορεινή Αργιθέα με τα χωριουδάκια της και την απαράμιλλη ομορφιά τους όπως είναι διασκορπισμένα και...αγκαλιασμένα απο την ανεπανάληπτη φυσική χλωρίδα είναι σαν να περιμένει το στοργικό ενδιαφέρον της πολιτείας που θα δώσει ανάσα ελπίδας και ζωής στη περιοχή.Εκεί τα υπεραιωνόβια πλατάνια με τις φυλωσιές τους λες και σου μιλάνε για να σου εξιστορήσουν την ιστορία του τόπου!!
Δυστυχώς όμως η αδιαφορία εδώ είναι χαρακτηριστική.Ακόμη και η θέση Τύμπανος στο Αη-λιά, όπου τόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περιμένουν δικαίωση,δεν αποκαταστάθηκε ούτε έγινε δρόμος για να μην μετατρέπεται η περιοχή τους χειμώνες σε παγίδα θανάτου για τους διερχόμενους απο τις κυλιόμενες χιονοστιβάδες.Ακόμη πολλαπλά ωφελήματα τουριστικά θα είχε η χωροθέτηση και δημιουργία χιονοδρομικού κέντρου στη Πεζούλα που προσφέρεται γεωγραφικά.Ενώ η οδική σύνδεση της Δυτικής Θεσσαλίας,της λίμνης Πλαστήρα με το Περτούλι,θα προσέδιδε στη περιοχή πρόσθετη τουριστική αξία.
Ο δεύτερος εξίσου σημαντικός πυλώνας ανάπτυξης είναι η εξυγίανση και αναγέννηση του συνεταιριστικού κινήματος των αγροτών.Μιλάμε για αναγέννηση γιατί σήμερα μόνο στάχτες και αποκαίδια έχουν απομείνει απο ένα τεράστιο κεφάλαιο αλληλεγγύης και συνεργασίας που κάποτε είχε γεννήσει ελπίδες δυναμικής ανάπτυξης και ευημερίας.
Στην Ελλάδα οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, με περίπου εκατό χρόνια θεσμοθετημένης παρουσίας τους, έχουν να επιδείξουν σοβαρά επιτεύγματα και ηχηρές αποτυχίες.Απο τις 114 συνολικά ενώσεις αγροτικών συνεταιρισμών που λειτουργούν σήμερα στη χώρα μας,περίπου οι 32 έχουν καθαρές οικονομικές θέσεις.Οι υπόλοιπες είναι βουτηγμένες στα χρέη που οι ίδιες δημιούργησαν ασχολούνται δε ουσιαστικά με την διαχείριση των επιδοτήσεων,επιβάλλοντας και εισπράττοντας γενναίες αμοιβές απο τις αιτήσεις των δικαιούχων με στόχο την πληρωμή της μισθοδοσίας του προσωπικού και την αποπληρωμή,κατά το δυνατόν, των υπέρογκων οφειλών προς την Αγροτική Τράπεζα,οι απαιτήσεις της οποίας ανέρχονται πάνω απο ένα δισεκατομμύριο ευρώ σήμερα!
Τα χρέη όμως των ενώσεων δεν περιορίζονται μόνο στην Αγροτική Τράπεζα,επεκτείνονται και προς τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές,με οφειλές που υπολογίζονται απο παρακράτηση ασφαλιστικών εισφορών σε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη χώρα μας λειτουργούν 6.500 πρωτοβάθμιες αγροτικές συνεταιριστικές οργανώσεις!Ενώ στις χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης αντίστοιχες πληθυσμιακά,όπως η Δανία,η Φιλανδία,η Ιρλανδία, η Ολλανδία δεν ξεπερνούν τις...50 οργανώσεις ανά χώρα.Επιπλέον η σχέση του μεγάλου αριθμού των συνεταιριστικών οργανώσεων στη χώρα μας με τον ασυγκρίτως μικρότερο κύκλο εργασιών αυτών των συνεταιρισμών,οδηγεί σε κύκλο εργασιών ανα συνεταιρισμό στην Ελλάδα κατά περίπου ενενήντα φορές μικρότερο απο το μέσο όρο των δεκαπέντε κρατών-μελών της ευρωπαϊκής ένωσης,σύμφωνα με στοιχεία του 2006.
Το σημαντικότερο πρόβλημα στη χώρα μας είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των συνεταιριστικών οργανώσεων αποτελούν συνεταιρισμοί όπως τους λέμε <<σφραγίδες>> οι οποίοι χρησιμοποιούνται απλώς για εκλογικούς και μόνο λόγους,αφού,παρ'ότι ανενεργοί,έχουν τη δυνατότητα να εκλέγουν τις Διοικήσεις όλων των οργανωτικών σχημάτων του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος της χώρας μας(ΕΑΣ,ΠΑΣΕΓΕΣ)
Ο σχετικά πρόσφατος νόμος για τους συνεταιρισμούς αποτελεί προσπάθεια να ρυθμιστούν δομικά και διαρθρωτικά προβλήματα σ'εναν ιδιόρρυθμο οικονομικό χώρο,και κυρίως γίνεται μια προσπάθεια να προχωρήσει το συνεταιριστικό κίνημα με όρους ανταγωνισμού,της ελεύθερης αγοράς βασιζόμενο στα φυσικά πρόσωπα.Έχει ξεχωριστή σημασία η φιλοσοφία του νομοθετήματος που βασίζεται στα φυσικά πρόσωπα γιατί έτσι αυτά συνειδητοποιούν τις ευθύνες τους και αποδίδουν καλύτερα.
Όμως όλα αυτά πρϋποθέτουν την εξυγίανση μεγάλου αριθμού συνεταιριστικών οργανώσεων,τις απαραίτητες συμφωνίες μεταξύ των χρεωμένων και των πιστωτών τους και τον εξορθολογισμό των εργασιακών σχέσεων.
Χρειάζεται να αξιοποιηθούν περιουσίες που έχουν εγκαταλειφθεί ή έχουν συμβολικές αποδόσεις και να ανοίξουν νέα οικονομικά μονοπάτια στους συνεταιρισμένους παραγωγούς.
Κοντολογίς έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.Είμαστε αποφασισμένοι να τον διανύσουμε;
Π.Κ.
http://kathariaview.blogspot.com/
