ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ «ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ» & ΑΡΧΑΙΕΣ ΚΑΤΑΡΕΣ

Αφού ο καθείς μελετήσει τους φιλοσόφους της αρχαιότητας μπορεί να είναι έτοιμος για την απομάκρυνση των βολών του καπνογόνου προπετάσματος που δέχεται η Ελληνο-Ορθόδοξη εκκλησία από τους «αρχαιολάτρες» αδελφούς Ελληνο-Εθνικούς, που διακηρύττουν ότι η πρώτη αναθεμάτισε τους Έλληνες, άπασα τα αρχαία Ελληνικά γράμματα, φιλοσοφία και παιδεία απογυμνώνοντας τους από την πολιτιστική τους κληρονομιά. Σε γενικές γραμμές όμως, η Ορθόδοξη ελληνική θρησκευτική στάση έναντι στην φιλοσοφία είναι «ανώτερη» πνευματικά από την στάση που το αρχαίο κράτος διατήρησε ορισμένες φορές απέναντι στους φιλοσόφους αλλά και από αυτή που διάφοροι αρχαίοι φιλόσοφοι ή φιλοσοφικές σχολές αρκετές φορές διατηρούσαν μεταξύ τους (βλ. Ένοπλους χορούς.)

«Έξω από την Ορθοδοξία έμεινε ο Παγανιστικός (νόθος) ελληνισμός, ως πτώση αμαρτία, η ζήτηση όμως της επιστημονικής αλήθειας (παιδεία), η αγάπη προς το ωραίο (φιλοκαλία), η πολιτική (ως διευθέτηση του κοινωνικού χώρου) δεν απορρίφθηκαν από την Ορθοδοξία παρά μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις που αναιρείται η ισορροπία και παραμένουν αυτόνομες και απολυτοποιημένες επιδιώξεις. Έτσι κατανοείται το άνοιγμα της Ορθοδοξίας στον κόσμο και στις πραγματώσεις του ελληνικού πνεύματος. Η ποίηση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, η ιατρική και φυσιογνωμία του Μ. Βασιλείου, οι ιστορικογραμματολογικές και φιλολογικοκριτικές επιδόσεις του Μ. Φωτίου και του Ευστάθιου Θεσσαλονίκης, οι μουσικές επιτεύξεις του αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, οι επιστημονικές αναζητήσεις του Ευγένιου Βουλγάρεως και του Νικηφόρου Θεοτόκη και οι σκανδαλιστικές για πολλούς ενασχολήσεις μοναχών με την αντιγραφή αρχαίων έργων και μάλιστα συγγραφέων όπως ο Αριστοφάνης, ενσαρκώνουν την καθολικότητα και την θεανθρωπότητα της Ορθοδοξίας. Τον κανόνα αυτό τον είχε διατυπώσει κλασσικά ο Μ. Βασίλειος «Πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευήν ἅπαντα πράττομεν. Ἅ μέν οὖν συντελῇ πρὸς τοῦτο ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν παντὶ σθένει χρῆναι φαμέν, τὰ δ’ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον, ὡς οὐδενός ἄξια παρορᾶν». Την ισορροπία δε αυτή, αλλά και τον χαρακτήρα της, διατύπωσε εκκλησιαστικά το «Συνοδικό της Ορθοδοξίας» :
Τοις τα ελληνικά δεξιούσι μαθήματα και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις ματαίαις αυτών δόξαις επομένεις και ως αληθέσι πιστεύουσιν [...] ανάθεμα
(Πηγή: Ελληνισμός και Ορθοδοξία, προσεγγίσεις στην Ελληνική ταυτότητα, π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνος, εκδόσεις Παρουσία, Αθήνα 1998, σελίδα 21)
Σημείωση: Οι νεοπαγανιστές θεωρούν ανάρμοστο να αναθεματίζονται (εξοβελίζονται) κάποιες θρησκευτικές ιδέες μερικών προγόνων από την Χριστιανική Εκκλησία. Η αιτιολογία τους είναι απλή. Τις θεωρίες αυτές τις διατύπωσαν Έλληνες. Άρα πρέπει να γίνονται σεβαστές και πιστευτές από όλους. Τίποτα δεν απορρίπτεται.
Από έτσι λοιπόν, θα έπρεπε η διεθνής επιστημονική κοινότητα να δεχτεί και την ιδέα του Αριστοτέλη περί γεωκεντρισμού*, επειδή αυτός που την έκφερε ήταν και Έλληνας και αρχαίος. Όμως εκεί οι νεοπαγανιστές σιωπούν. Δεν τολμούν να κατηγορήσουν την επιστήμη για «ανθελληνισμό» και τα τοιαύτα.
* Αυτή η ιδέα ανάμεσα σε άλλες του Αριστοτέλη, για πολλούς που δεν γνωρίζουν τα του «διαφωτισμού» παρά μόνο μέσα από τα έντυπα των νεοπαγανιστών, παρέα με τις φιλοσοφικές σημειώσεις του Κορυδαλλέα εις τον πρώτο, αποτέλεσαν την μεγαλύτερη παγίδα (βλέπε αυθεντίες) του επιστημονικού πνεύματος στην Ελλάδα, και όχι η Εκκλησία όπως πολλοί πιστεύουν. Ο γεωκεντρισμός είχε, εκτός μέρους του εκκλησιαστικού πληρώματος, τόσο φιλοσοφική όσο και επιστημονική υποστήριξη (βλέπε Πτολεμαίος), πράγμα που αποκρύβεται από τους νεοΕθνικούς.

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ

«Παράλληλα, τίθεται βασική προϋπόθεση για τα μέλη μας να είναι «πολυθεϊστές, να μην προκρίνουν μονοθεϊστικές συγκρητιστικές αντιλήψεις και να μη διακατέχονται από φανατισμό ή επισήμως εκπεφρασμένες ολοκληρωτικές απόψεις.» Αν κάτι από τα μόλις λεχθέντα αποδειχθεί για κάποιο μέλος, τότε αυτό απομακρύνεται αμέσως από το σώμα» του ΕΛΛΗΝ.Α.Ι.Σ.
Πηγή: Ντορέτα Πέππα, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 142, ένθετο «Το Σωματείο ΕΛΛΗΝ.Α.Ι.Σ.» για την αναγνώριση του Δωδεκαθέου και οι απαντήσεις του Π. Μαρίνη [προς το Τ.Μ.].
ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ & ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ;
ΑΝΑΘΕΜΑ
«.. 4. ΕΚΚΛΗΣ. Ειδική βαριά ποινή που ισοδυναμεί με τον αποκλεισμό ενός προσώπου από το σώμα της Εκκλησίας: ρίχνω το ανάθεμα σε κάποιον || παραδίδω κάποιον στο ανάθεμα || απαγγέλλω το ανάθεμα εναντίον κάποιου..»
ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΩ. Γενικά, συνώνυμο του καταριέμαι, όμως..
«.. 2. ΕΚΚΛΗΣ. Αποβάλω (κάποιον) από το σώμα της Εκκλησίας ΣΥΝ. αφορίζω, αποκηρύσσω, αποκόπτω..»
ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΣ. Γενικά, σημαίνει κατάρα, αλλά..
«.. 2. η αποκήρυξη ενός ατόμου από την κοινότητα στην οποίαν ανήκει και ειδικότ. από το σώμα της Εκκλησίας ΣΥΝ. Αφορισμός, αποβολή, αποκοπή.» (Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, του Κέντρου Λεξικολογίας υπό του Καθηγητού Γ. Δ. Μπαμπινιώτη)
Συνεπώς, το ανάθεμα δεν είναι κατάρα αλλά η αποβολή προστασίας του Τριαδικού Θεού (Ανάθεμα Τρις), από όποιον πρώην «Χριστιανό» εμπίπτει εκτός διδασκαλίας του Χριστού όντας μέσα στην Εκκλησία (πλήρωμα πιστών ή ιερέων).
Η Εκκλησία δεν χρησιμοποιεί τον όρο ανάθεμα με την έννοια που νομίζουν κάποιοι αλλά με δική της σημασία. Όπως είναι γνωστό κάθε επιστήμη κάθε επάγγελμα και κάθε οργανισμός προκειμένου να περιγράψει λεπτομερώς το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του είτε δημιουργεί νέες λέξεις, είτε χρησιμοποιεί ήδη υπάρχουσες που τους προσδίδει όμως νέα εξειδικευμένη σημασία. Όταν π.χ. ο γιατρός μιλά για κυκλοφορία δεν εννοεί τα αυτοκίνητα στους δρόμους αλλά το αίμα στης φλέβες και τις αρτηρίες. Το αυτό εκκλησιαστικά συμβαίνει και με την περίπτωση του όρου «Έλλην»

ΠΟΤΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ

Τα επτά αναθέματα από το «Τριώδιον», τα οποία περιέχονται στο «Συνοδικό της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» δημιουργήθησαν το 787 μ.Χ. και αναγιγνώσκονται κάθε Κυριακή της Ορθοδοξίας.

ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ; (σχέση Ορθοδοξίας -Ελληνισμού)

Διότι ήταν πασιφανής η σχέση των κληρικών της Ορθοδόξου Εκκλησίας με την Ελληνική παιδεία και την ελληνική και γενικότερα θύραθεν (εκτός Χριστιανισμού) φιλοσοφία, με συνέπεια η Εκκλησία να επιθυμεί να διασφαλίσει τα εσωτερικά της δόγματα από παρεκτροπές και εισαγωγές φιλοσοφικές ή μυθολογικές που θα επέφεραν οι ίδιοι οι πιστοί ή οι κληρικοί της. Διότι η εκκλησία είναι το πλήρωμα (σύνολο των πιστών) και όχι οι κληρικοί μονάχα ως κακώς πιστεύεται ή τα κτίσματα και οι ναοί Ακριβώς λοιπόν, το ότι ένα ανάθεμα ή δύο, αναφέρονται στις «ιδέες» (θεοί) του Πλάτωνα ή στην θεωρία της μετεμψύχωσης, δεικνύουν την άμεση σχέση του Βυζαντινού κλήρου και με την ελληνική μυθολογία και την ελληνική παιδεία και φιλοσοφία. Αν οι Ορθόδοξοι κληρικοί ή πιστοί είχαν σχέση με την Κινέζικη παιδεία, τότε είναι βέβαιο πως οι αναθεματισμοί αυτοί θα εστρέφοντο ενάντια στους πιστούς της Εκκλησίας που εισήγαγαν στους κόλπους της την κινέζικη πανθεϊστική φιλοσοφία ή μυθολογία. (Ας το έχουν λοιπόν αυτό υπ’ όψιν τους, εκείνοι που διαδίδουν πως οι Χριστιανοί κατάργησαν τα ελληνικά ή θύραθεν γράμματα στο Βυζάντιο.)
Σκοπός, η διαφύλαξη των δογμάτων και ο αποκαθαρμός του πληρώματος από τυχόν μυθολογικές εισόδους. Οι εικόνες αυτές άνωθεν, είναι πασιφανείς αποδείξεις πως οι Χριστιανοί μοναχοί στις μονές τους καταγινόταν και με την Ελληνική μυθολογία, οπότε δεν είναι καθόλου παράλογο που η Ορθόδοξη Εκκλησία, δια μέσω των αναθεματισμών, απέβαλλε από το φιλόΧριστο πλήρωμά της τους παρεκτρεπόμενους προσπαθώντας να κρατήσει ένα θρησκευτικό θεσμό ενότητας του έθνους.
Ερώτηση: Δεν είναι εντελώς παράλογο μια θρησκεία, να αναθεματίζει τους μυθολόγους και τους θύραθεν φιλοσόφους και ταυτόχρονα να διατηρεί σε βιβλία της τους αρχαίους μύθους και να μελετά την θύραθεν φιλοσοφία;
Απάντηση: Αυτή είναι και η τρανταχτή απόδειξη πως τα αναθέματα είχαν σκοπό προστατευτικό της διδασκαλίας και όχι μισαλλόδοξο.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Ήδη 406 χρόνια νωρίτερα από τα αναθέματα (787 μ.Χ.) στην Β΄ Οικουμενική σύνοδος 381 μ.Χ. Ζ΄ υπάρχει κανόνας για του ποιοι είναι οι «Έλληνες» σύμφωνα με το πλήρωμα των πιστών της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας : «Αρειανούς μεν και Μακεδονιανούς και Σαββατιανούς και Ναυατιανούς τους λέγοντας Καθαρούς και Αριστερούς…Πάντας ως Έλληνας δεχόμεθα». Δηλαδή ακόμη και χριστιανικές αιρέσεις αποκαλούνται και θεωρούνται «Έλληνες» Εκκλησιαστικά.
Επιβεβαίωση: Αυτό το επιβεβαιώνει και ο νεοΕθνικός Παναγιώτης Μαρίνης λέγει «Σήμερα λέγεται Έλλην ο κάτοικος της Ελλάδος, όμως στο Βυζάντιο και κατά την Τουρκοκρατία, Έλλην λέγεται ο πιστός της Ελληνικής Θρησκείας, και γι’ αυτό τα κατά της θρησκείας κείμενα των Πατέρων επιγράφονται «κατά Ελλήνων», και μ’ αυτό τον τρόπο χρησιμοποιούμε την λέξη». (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», Παναγιώτης Μαρίνης, Μέλος της επιτροπής για την αναγνώριση της Ελληνικής Θρησκείας του Δωδεκαθέου, σελίδα 26)
Περισσότερα για την διαχρονική αλλαγή του όρου Έλλην δες εδώ. Συνεπώς αν και τα αναθέματα αναφέρονται σε Έλληνες που αποβάλλονται για αυτές τις ελληνικές τους ιδέες από το πλήρωμα της Εκκλησίας, δεν εννούνται εκείνοι κατά το γένος αλλά εκείνοι που χαρακτηρίζονται έτσι σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

Στις αμφικτιονίες υπήρχε η εξής κατάρα (όχι αναθεματισμός): «ἡ γῆ των νὰ μὴν παράγῃ καρπούς, αἱ γυναῖκές των νὰ γεννῶσι τέρατα, νὰ ἐξαφανισθῶσιν αὐτοί τε, ἡ πόλις των καὶ ἡ φυλή των καὶ αἱ πρὸς τοὺς θεοὺς θυσίαι των νὰ μὴν γίνωνται δεκταὶ». Κατάρα κατά των παραβατών του όρκου των αμφικτιονιών (Δελφοί) (Πηγή: Γ.Δ. Καψάλης, Εκπαιδευτικός σύμβουλος, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Δ, σελ. 406)

Κατά τον Γ.Δ. Καψάλη, Εκπαιδευτικό Σύμβουλο, Μ. Ε. Ε., τόμος Δ, σσ. 406: «Κανείς άλλος θεσμός στην αρχαία Ελλάδα δεν επέδρασε τόσο στα ήθη του πολιτικού και του εθνικού βίου, όσο εκείνος της αμφικτιονίας. Οι θρησκευτικές της διατάξεις χρησίμευαν ως βάση για την συναρμολόγηση των θρησκευτικών διατάξεων και άλλων εορτών, ολόκληρης της πίστης προς τους θεούς δια την αναγνώριση μερικών κοινών λατρειών και τον διακανονισμό 12 θεών ως αμφικτιονικών (Ερν. Κουρτ. Μετάφ. Σ. Λάμπρου «Ελληνική Ιστορία» Α΄ 159) και η οποία προέλαβε κάθε απόπειρα εισαγωγής νέων θεών και υπήρξε σωτήριος φραγμός ως προς την τάση των Ελλήνων προς την πολυθεΐα, διότι ήθελαν και στην θεολογία τους να έχουν κοινή τάξη και σταθερή οργάνωση όπως είχαν και στην ένσπονδη συμμαχία τους.»
Συμπέρασμα: Οι Αφορισμοί ή τα λεγόμενα Χριστιανικά αναθέματα αποσκοπούν στην ίδια επίτευξη, δηλαδή στην φραγή των Ελλήνων προς την πολυθεΐα, την αθεΐα ή την αλλαξοπιστία με την εφαρμογή κοινής τάξης και σταθερής οργάνωσης μέσα σε ένα ΟΜΟΘΡΗΣΚΟ Εθνικό ή Πολυεθνικό Κράτος, υπό ενός ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ. Αυτό καταδεικνύεται ακόμη περισσότερο, διότι ως φαίνεται λογικά και πραγματικά, τα αναθέματα δεν είναι κατάρες που αποσκοπούν σε κάτι κακό, δηλαδή τα αναθέματα δεν στρέφονται ενάντια στους αναθεματισμένους, αλλά ενάντια σε ιδέες και παρουσιάζουν τα πρόσωπα των οποίων οι ιδέες αναθεματίστηκαν στο υπόλοιπο σύνολο ως μη θεολογικά φερέγγυες ώστε να αποφεύγονται, ενώ αντίθετα οι κατάρες κυρίως στρέφονται κατά προσώπων. Οι αναθεματισμοί λοιπόν, είναι αποπομπές από το Εκκλησιαστικό σώμα. Δες μεταφυσικές επιπλοκές ζητήματος. Όπως λέει και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τις ειδωλολατρικές πτυχές των προγόνων μας: «Τί οὖν φησίν, ἂν ἐχθροὶ ᾧσι καὶ Ἒλληνες οὐ δεῖ μισεῖν; Μισεῖν μέν, οὒκ ἐκείνους δὲ, ἀλλὰ τὸ δόγμα, οὐ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὴν πονηρὰν πρᾶξιν, τὴν διεφθαρμένην γνώμην.» Ιωάννης Χρυσόστομος Scr. Eccl. Work #156 61. 282.3 61 to .282.7 (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 30, άρθρο «Το μίσος της Αγάπης», Επαμεινώνδας Παντελεμείδης, σελίδα 27)
Παράδειγμα: Πολλοί από τους πρώτους διδασκάλους της Εκκλησίας (π.χ. Ωριγένης, Δίδυμος κλπ) παρασύρθηκαν από τα δόγματα αυτά και κατάντησαν να υποστηρίζουν ότι οι ψυχές προϋπήρχαν και σαν τιμωρία μπήκαν σε σώματα και ότι θα γίνει αποκατάσταση των πάντων, δηλαδή ότι η κόλαση θα έχει τέλος. Τα περισσότερα από αυτά τα δόγματα καταδικάστηκαν στην 5^η Οικουμενική Σύνοδο. Οι αναθεματισμοί τους λοιπόν δεν είχαν σκοπό να επιφέρουν το κακό προς αυτά τα πρόσωπα, αφού ούτως ή άλλως αυτά τα πρόσωπα είχαν πεθάνει, αλλά να προστατεύσουν τους επόμενους πιστούς και κατηχούμενους από τις κακοδοξίες τους δηλαδή από μερικές ιδέες, που δεν συμβαδίζουν όχι με την «Εκκλησία» ως «οργανισμό» αλλά ως προς τις αλήθειες που ο ίδιος ο Χριστός άφησε μέσα στα Ευαγγέλια και που η κατανόησή τους σε πλήρη μορφή απαίτησε και πολλούς αξιόλογους άνδρες (ακόμη και αναθεματισμένους ως προς μερικές αλήθειες). Ο αναθεματισμός λοιπόν ήταν η απόρριψη μερικών διδασκαλιών και η επισήμανση τους προς ένδειξη προσοχής κατά την μελέτη των έργων τους.

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ

Τα ερωτήματα λοιπόν που τίθεται, είναι κατά
α) πόσο ένα Ορθόδοξο ανάθεμα μπορεί να κάνει κακό;
β) αν συμβεί κακό αν σε αυτό φταίει η Εκκλησία ή ο Θεός;
Κατ’ αρχήν το ανάθεμα («ανάθεμα τρις») δεν είναι κατάρα, δηλαδή κανείς δεν καταριέται κάποιον να πάθει ή να του συμβεί κάτι κακό. Δεν είναι λόγου χάρη τα αναθέματα ως οι αρχαιοελληνικές κατάρες. Συνεπώς:
1. Αν δεν υπάρχει κανείς (μεταφυσική παρουσία – οντότητα – δαίμονας) να πράξει κακό σε κάποιον που αποβλήθηκε από τον Εκκλησιαστικό σώμα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Οπότε σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να γίνει κάτι κακό
2. Αν αντιθέτως υπάρχει κάποιος ή κάτι (μεταφυσική παρουσία – οντότητα – δαίμονας) που δρά πλέον μετά το ανάθεμα ελεύθερα και πράξει κακό σε κάποιον που αποβλήθηκε από το Εκκλησιαστικό σώμα, τότε γι αυτό δεν φταίει ο Θεός αλλά αυτό το «κάτι» ή δαίμονας. Δηλαδή σε αυτή την περίπτωση έχουμε κάτι κακό το οποίο όμως ούτε η εκκλησία διαπράττει ούτε ο Θεός, όπως λόγου χάρη συνέβαινε στις αρχαίες κατάρες.
3. Μα ακόμη περισσότερο, το ανάθεμα δεν έρχεται πρώτο. Ο αποβαλλόμενος με τις θεωρίες και την στάση του έχει αποβάλλει την Εκκλησία του Ιησού Χριστού και ασπάζεται τις δαιμονικές επιρροές ΕΛΕΥΘΕΡΑ. Η Εκκλησία απλώς επισημοποιεί το γεγονός ώστε να προστατευτούν οι υπόλοιποι από τον κακόδοξο.
Ποιος λοιπόν φταίει αν πάθει κανείς κακό, εφόσον ούτε η Εκκλησία, ούτε ο Θεός διαπράττουν κάτι;
Φταίνε οι δαίμονες και ο αναθεματισμένος που πρώτος με την στάση του (εισαγωγή κακοδοξιών και μυθολογιών ή χάλκευση του Ευαγγελικού – Αγιογραφικού Λόγου) αποκήρυξε τον Αληθινό Θεό. Αν θέλει να έχει προστασία ας επανέλθει με μετάνοια στους κόλπους της Εκκλησίας, αν όχι κακό δικό του και την ευθύνη την έχει ο ίδιος.

ΟΙ ΚΑΤΑΡΕΣ & ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Οι νεοΕθνικοί «αρχαιολάτρες» ουδεμία γερή γνώση έχουν της αρχαίας ιστορίας και της αρχαίας Ελλάδας. Διαρκώς διαλέγουν – επιλέγουν από την αρχαία θρησκεία, ότι τους συμφέρει και εξυπηρετεί προς την λατρεία των ειδώλων, και τα λοιπά τα παραβλέπουν. Έτσι κατηγορούν άδικα την Ορθοδοξία για αναθεματισμούς και παραβλέπουν λ.χ. όσα δίδαξε η ελληνική αρχαιότητα στους συνεχιστές Βυζαντινούς. Αυτή η διαρκής χρήση 2 μέτρων και 2 σταθμών είναι η τρανταχτή απόδειξη πως οι αρχαιολάτρες είναι ΨΕΥΔΟ-αρχαιολάτρες και σε ουδεμία περίπτωση φιλέλληνες εφόσον α) δεν γνωρίζουν καλά τα της αρχαιότητας 2) κατηγορούν την Ορθοδοξία για όσα εφαρμόστηκαν στην αρχαιότητα και δηλαδή καθυβρίζουν διαρκώς την αρχαιότητα, τόσο με την αμάθειά τους όσο και με τις πλάγιες βολές τους.

«8 τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδεὶς δύναται ἀνθρώπων δαμάσαι· ἀκατάσχετον κακόν, μεστὴ ἰοῦ θανατηφόρου. 9 ἐν αὐτῇ εὐλογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ πατέρα, καὶ ἐν αὐτῇ καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ γεγονότας·10 ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα. » Ιακώβου, Κεφ. γ΄

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ας μην διαφεύγει κανενός η διαφορά Χριστιανικού αναθέματος (αποβολής) και αρχαιοελληνικής κατάρας όπως θα φανεί κάτωθι με αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία.

ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ & ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΚΗΣ (ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑΣ) ΚΑΤΑΡΑΣ

Στο παρακάτω παράδειγμα που αφορά τους καταπατητές του όρκου των αμφικτιονιών της αρχαίας Ελλάδας, γίνεται πασιφανής η διαφορά αναθέματος (αποπομπή από το Εκκλησιαστικό σώμα) και κακόβουλης κατάρας του θεού Απόλλωνα (προστάτης των αμφικτιονιών). Ο σημερινός Εθνισμός – παγανισμός είναι ο πλέον ακατάλληλος για τα συγκρουστεί με την Ορθοδοξία, μέσα από μια σειρά πλέον ατυχών, για τον πρώτο, ιστορικών επιχειρημάτων, που ουδέν έχουν να προσθέσουν στα περί θεολογίας «ἡ γῆ των νὰ μὴν παράγῃ καρπούς, αἱ γυναῖκές των νὰ γεννῶσι τέρατα, νὰ ἐξαφανισθῶσιν αὐτοί τε, ἡ πόλις των καὶ ἡ φυλή των καὶ αἱ πρὸς τοὺς θεοὺς θυσίαι των νὰ μὴν γίνωνται δεκταὶ», κατάρα κατά των παραβατών του όρκου των αμφικτιονιών (Δελφοί) (Πηγή: Γ.Δ. Καψάλης, Εκπαιδευτικός σύμβουλος, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Δ, σελ. 406)

Κατάρα κατά των παραβατών του όρκου των αμφικτιονιών (Δελφοί) «ἡ γῆ των νὰ μὴν παράγῃ καρπούς, αἱ γυναῖκές των νὰ γεννῶσι τέρατα, νὰ ἐξαφανισθῶσιν αὐτοί τε, ἡ πόλις των καὶ ἡ φυλή των καὶ αἱ πρὸς τοὺς θεοὺς θυσίαι των νὰ μὴν γίνωνται δεκταὶ» (Πηγή: Γ.Δ. Καψάλης, Εκπαιδευτικός σύμβουλος, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Δ, σελ. 406) Η επισήμανση της εν λόγω κατάρας δεν έχει σκοπό να χλευάσει τον άλλωστε πολύ αξιόλογο από πλευράς πολιτισμού θεσμό των αμφικτιονιών, αλλά να καταδείξει ότι οι αρχαία ελληνική θρησκεία δεν μπορεί σήμερα να παρουσιάζεται σε σύγκριση με την Ορθοδοξία από τους νεοΕθνικούς ως άγγελος παντογνώστης με επιστημονική χροιά. Επιπροσθέτως θέλει να αποδείξει ότι Χριστιανικά αναθέματα φαντάζουν πράγματι πολύ ήπια μπροστά σε αυτά που οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν με την μορφή κατάρων εναντίων των Ελλήνων που καταπατούσαν τους όρκους τους προς το 12θεο. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση ενώ οι νεοΕθνικοί δείχνουν μια υπερευαισθησία προς κάθε Χριστιανικό ανάθεμα το οποίο βασικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΡΑ, όχι μόνο δεν δείχνουν ευαισθησία προς τις αρχαίες κατάρες αλλά δείχνουν κιόλας να τις αγνοούν είτε εσκεμμένα είτε από άγνοια. Αλλά καμιά και από τις 2 περιπτώσεις δεν τους τιμά είτε ως φιλαλήθεις είτε ως ιστορικούς.

Ο ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΣ (ΑΠΟΒΟΛΗ) ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ

Στην σχολή των Πυθαγορείων αρκούσε κάποιος να διακηρύξει τις εσωτερικές αντιλήψεις προς τα έξω για να «αναθεματιστεί» (αποβληθεί εξ αυτής) και να θεωρηθεί ΝΕΚΡΟΣ, πόσο μάλλον να φέρει αντιρρήσεις προς τα «αυτός έφα» του Πυθαγόρα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ίππαρχος, που έζησε στα τέλη του Ε΄ μέχρι τα μέσα του Δ΄ π.Χ. αιώνα. Ήταν Πυθαγόρειος φιλόσοφος που άκμασε το 380 π.Χ. Στον Ιάμβλιχο (Πυθαγορ. Βίος 75, 79) διασώζεται επιστολή (όχι γνήσια) του Λύσιδου προς αυτόν, όπου τον μέμφεται δια το «δημοσία φιλοσοφεῖν» εξαιτίας δηλαδή τούτου και διότι έγραψε τα μόνο δια προφορικής παραδόσεως εν τη σχολή παραδιδόμενα «αἰτίαν ἔχονται γράψασθαι τὰ τοῦ Πυθαγόρου σαφῶς» και εξεβλήθηκε της σχολής ενώ οι φιλοσοφούντες του έγειραν στήλη ως νεκρό. (Fragm. D. Vorsokr 55 C7)
(Πηγή: Λαμπρίδη Έλλη, Δρ. Φιλοσοφίας, τόμος, ΙΓ΄, σελ. 134)

ΚΑΤΑΡΕΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΙΕΡΕΩΝ

Λόγω της τηρήσεως των πατροπαράδοτων τύπων και όρων κατά την λατρεία, και των αρχαιότροπων ενδυμάτων και παλαιότερων ηθών και εθίμων, οι ιερείς ως πολίτες γίνονταν συντηρητικοί στο φρόνημα και ενάντια σε κάθε καινοτομία στο πολίτευμα, και αποτελούσαν δε την επικινδυνότερη εξουσία στην πολιτική. Αν και έρχονταν πολλές φορές σε σύγκρουση με καινοτόμους πολιτικούς, πολλές φορές όμως ενίσχυαν την εξουσία με επικύρωση των ψηφισμένων νόμων αυτής, και οι πολίτες είχαν μεγάλη ευλάβεια προς αυτούς λόγω και των εν ονόματι των θεών κατάρων κατά των κηρυγμένων εχθρών της πολιτείας.
(Καψάλης Γερ. Δ. Πρόεδρος Εκπαιδευτικού Συμβουλίου, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος ΙΒ΄ σελίδα 872)

ΚΑΤΑΡΕΣ (ΟΧΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ) ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ Ως ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

Λέγει ο μεγάλος Ι.Θ. Κακριδής, στο Άραι, εκδόσεις Ιδεοθέατρον:
Αραί είναι δύο ειδών: απευθύνονται εις τον θεόν είτε προς ιδίον όφελος του προσευχομένου είτε προς βλάβη του εχθρού του· η πρώτη τάξη περιλαμβάνει τας ευχάς, η δεύτερη τας κατάρας· έχομεν το δικαίωμα να εξετάσωμεν ευχάς και κατάρας μαζί; Η ηθική διάκρισις μεταξύ ευχής και κατάρας δεν είναι ελληνική, είναι χριστιανική (1)· ούτε λεκτική διάκρισις των δύο εννοιών υπάρχει εις τους αρχαίους: άρῶμαι σημαίνει άλλοτε εύχομαι εις τον θεόν ζητών κάτι ωφέλιμο δι’ εμέ και άλλοτε καταρώ μαι· ἀρὰ σημαίνει προσευχήν, η οποία να περιέχει μίαν παράκλησιν (2)· η παράκλησις αυτή αναφέρεται βεβαίως εις κάτι ου επιθυμούμεν, που μας ωφελεί· αλλά και η βλάβη του εχθρού είναι δική μας ωφέλεια (3). Η κατάρα για τους αρχαίους δεν είναι παρά προσευχή επί βλάβη του άλλου· αυτό φαίνεται καθαρά εις τας παλαιοτέρας παραδόσεις: δια να βλάψει κανείς τον εχθρό του δεν εκφέρει απλώς κατάρα εναντίων του, αλλά προσευχόμενος απευθύνεται προς ένα συγκεκριμένο θεόν:
«Κλῦθί μεν, ἀργυρότοξ’ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας…
…εἴ ποτέ τοι χαρίεντ’ ἐπί νηὸν ἔρεψα,
ἢ εἰ δὴ ποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί ἔκηα
ταύρων ἠδ΄ αἰγῶν, τόδε μοι κρήηνον ἐέλδωρ:
τίσειαν Δαναοὶ ἐμὰ δάκρυα σοῖσι βέλεσσιν. (4)
Πότνι’ Ἀθηναίη, ρυσίπτολι δῖα θεάων,
ἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος, ἡδὲ καὶ αὐτὸν
πρηνέα δὸς πεσέειν Σκαιῶν προπάροιθε πυλάων. (5)»
Είναι δυνατόν μια προσευχή να περιλαμβάνη ευχή και κατάρα συγχρόνως:
«Φίλια δῶρα Κυπρίας ἄγ’ εἴ τι, Ποσείδαον, ἐς χάριν
τέλλεται πέδασον ἔγχος Οἰνομάου χάλκεον,
ἐμέ ταχυτάτων πόρεσον ἁρμάτων… (6)»
Σημειώσεις:
1. Ο Αλκιβιάδης εις τον ομώνυμον διάλογο του Πλάτωνος (ΙΙ, 143 b) κάμνει διάκρισιν ευχής και κατάρας, όχι όμως από ηθικής απόψεως, αλλά εν’ σχέσει με το αποτέλεσμα. Ηθικώς διέκρινεν τας εννοίας η ιέρεια Θεανώ, η οποία ηρνήθη να υπακούση εις το ψήφισμα του αθηναϊκού λαού και να καταρασθή τον Αλκιβιάδην ισχυριζομένη «εὐχῶν οὐ καταρῶν ἱέρειαν γεγονέναι» αυτό όμως είναι μοναδικόν· εκτός τούτου μπορεί το ανέκδοτον να είναι πλάσμα μεταγενεστέρων χρόνων.
2. Πρβλ. L. RADERMACHER εν Arch. f. Religw. 11 (1908) σ. 19, HEILER Gebet σ. 197, Μ. NILSSON εν Chantepie, Religionsgeschichte II σ. 284, SCHWENN Gebet und Opfer σ. 25
3. Έχομεν και περιπτώσεις, εις τα οποίας εύχεται κανείς εις τον θεόν κάτι καλόν υπέρ άλλου· και αυτό είνια έμμεσος ωφέλεια ευχόμενου, ο οποίος δι’ ένα οιονδήποτε λόγον π.χ. από ευγνωμοσύνη (Αισχ. Ικέτ. 625 εξξ.) από αγάπην κ.λ.π. επιθυμεί το καλόν του άλλου και αν εκπληρωθεί η ευχή θα αισθανθή ευχαρίστησιν.
4. Ομ. Α 37 κ. εξξ.
5. Ομ. Ζ 305 εξξ.
6. Πινδ. Ολ. Ι 75 εξξ. Πρβλ. και Αισχ. Επ΄τα 312 εξξ. – Βαθμιαίως η λ άρα απέκτησε και την έννοια της κατάρας, όπως την εννοούμε ημείς σήμερα. Η αρά των Λαβδακιδών και των Πελοπιδών δεν σχετίζεται με ορισμένη θεότητα· έτσι και ο Πέλοψ επί παράδειγμα καταράται τους υιούς του χωρίς να ζητά την εκπλήρωση από κανένα θεό (Ελλάνικος Fr. Gr. Hist. 4 F. 157 [42 Μ])· η ανάπτυξη της σημασίας αυτής είναι υστερογενής και απαντά στην παράδοση σχεδόν μόνο εις τα δύο αυτά γένη, τα κύπτοντα υπό το βάρος της προγονικής κατάρας· και η προγονική κατάρα όμως είναι νεοτέρα θρησκευτική αντίληψη. (Ιδέ. Ανώτ. σ. 3). Στην περίπτωση αυτή η αρά ταυτίζεται με την ερινύν (πρβλ. F. Blass εις την Εισαγωγή της εκδόσεως των Ευμενίδων (1907) σ. 2 εξ.
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη, Αθήνα 2000, σσ. 5-6
Η διδασκαλία περί της κληρονομικής κατάρας εμφανίζεται στην Ελλάδα από την η΄ μόλις αιώνα π.Χ. ως δόγμα της Απολλώνειας θρησκείας, εις δε την ηρωϊκή παράδοση την εισάγουν ποιητές, οι οποίοι υπό την έμπνευση του Δελφικού Μαντείου εργάζονται προς ορισμένη κατεύθυνση, τείνοντας να διαμορφώσουν, μια σειρά παραδόσεων, όπου να δεσπόζει εξ αρχής μέχρι τέλους η Αρά, η ωθούσα τα αμαρτωλά γένη προς την καταστροφήν. Πρόκειται περί μιας σκόπιμου ενέργειας, η οποία αποτελεί μέρος της μεγάλης προσπάθειας, που κατέβαλλαν οι Δελφοί ορισμένη εποχή, για την δημιουργία μια ανώτερης θρησκευτικής ατμόσφαιρας

Κατάρες – προσευχές και ανώτερα στρώματα

…εν τούτοις όσο και αν συγχύζει ο σημερινός άνθρωπος τα όρια, αισθάνεται πάντως κάποιον διαφορά από ηθικής απόψεως μεταξύ ευχής και κατάρας. Αυτό είναι αποτέλεσμα της Χριστιανικής διδασκαλίας, ενώ εις τους αρχαίους οι αντιλήψεις αυτές δεν περιορίζονταν μόνο εις τα κατώτερα στρώματα του λαού. Έτσι εύχεται ο Σόλων:
«Μνημοσύμης καὶ Ζηνὸς Ὁλυμπίου ἀγλαὰ τέκαν,
Μοῦσαι Πιερίδες, κλῦτέ μοι εὐχομένῳ·
…………………………………………..(δότε)
εἶναι δὲ γλυκὺν ὧδε φίλοισ΄, ἐχθροῖσοι δὲ πικρόν,
τοῖσι μὲν αἰδοῖον, τοῖσι δὲ δεινὸν ἱδεῖν (1)»
Μια ακολουθία της αντιλήψεως αυτής ήτο η ταύτισις ευχής και κατάρας· επομένως έχομεν όλον το δικαίωμα να εξετάσωμεν αυτάς μαζί (2)
Το πράγμα όμως δεν φτάνει έως εδώ μόνον· ο αρχαίος θεός, όταν τον επεκαλούντο, μπορούσε να βοηθήσει τον ευχόμενο βλάπτων τον εχθρόν του και να ακόμη το δίκαιον δεν ήτο με το μέρος του προστατευόμενού του. Έτσι π.χ. η εκδίκησις του Ποσειδώνος κατά του Οδυσσέως δια την τύφλωσιν του Πολυφήμου είναι αδικώτατη, αφού ο Οδυσσέας ευρίσκετο εν αμύνη (3)
Σημειώσεις
1. Απ. 1 (13) D., 1 εξξ.»
2. Μεταξύ των εξεταζομένων παραδόσεων είναι και μερικαί, εις τα οποίας δεν έχομεν προσευχήν, αλλά προσωπικήν παράκλησιν προς παρόντα θεόν· κατ’ ουσίαν δεν υπάρχει καμμιά διαφορά, διότι και ο προσευχόμενος φαντάζεται, ότι ο θεός τον ακούει και απευθύνεται προς αυτόν ως προς παρόντα, και ο παρακαλών δια να πείση τον θεόν χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα, τα οποία και ο ευχόμενος. Εξ άλλου ήτο δυνατόν να χωρίσωμεν π.χ. την παράκλησιν του Πέλοπος προς τον Ποσειδώνα εις τον πρώτον Ολυμπιόνικον του Πινδάρου από την προσευχήν του Ιάμου προς τον ίδιον ΄θεόν και τον Απόλλωνα εις τον έκτον; (ιδέ κατωτέρω Κεφαλ. ΙΙΙ)
3. Αργότερα γίνεται αισθητή η άδικος διαγωγή του Ποσειδώνος και ζητούν να δικαιολογήσουν αυτήν· ο θεός εθύμωσεν όχι δια οποίου τον άδικον θάνατον είχε προκαλέσει ο Οδυσσεύς: οὔτε γάρ ἀφικέσθαι τὸν Ὀδυσσέα ἐς ἤθη τοιαῦτα, οὔτ᾽ ἄν, εἰ Ποσειδῶνι Κύδός, ὅς λέοντος ὠμοῦ δίκην τοὺς ἀνθρώπους ἤσθιεν. (Φιλόστρ. Ηρωικ. Kays ed. mai. 302, 11 εξξ.). Άλλως θα εξητούσε να δικαιολογήση το πράγμα ο Ζωίλος εις τον εγκώμιον του Πολυφήμου
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη, Αθήνα 2000, σελ. 8

Ο θεός Ποσειδώνας θανατώνει τον ήρωα Ιππόλυτο και υιό του Θησέα μετά από κατάρα

«Στον Ιππόλυτον Στεφανηφόρον ο Ευριπίδης ως γνωστό πραγματεύεται την παράδοση του τραγικού θανάτου του ήρωα. Ο Θησεύς γυρίζει από μια θεωρία, βρίσκει την συκοφαντική δέλτον, που αφήκε η Φαίδρα αυτοκτονώντας (1), και δίδοντας πίστη στην κατηγορία αυτή, ότι ο Ιππόλυτος είχε τολμήσει να την προσβάλει καταριέται τον υιό του επικαλούμενος τον Ποσειδώνα την υπόσχεση, να του εκτελέσει τρεις άρες:
«ἀλλ’ ὦ πάτερ Πόσειδον, ἃς ἐμοί ποτε
ἀρὰς ὑπέσχου τρεῖς, μιᾷ κατέργασαι
τούτων ἐμὸν παῖδ’ , ἡμέραν δὲ μὴ φύγοι
τήνδ΄, εἴπερ ἡμῖν ὤπασας σαφεῖς ἀρὰς.» (2)
Πράγματι ενώ ο Ιπόλλυτος διωγμένος από τον πατέρα του παίρνει με το άρμα του τον παράλιο δρόμο του Σαρωνικού, παρουσιάζεται έξαφνα άγριος ταύρος σταλμένος από τον Ποσειδώνα· οι ίπποι του ήρωα ταράσσονται, αφηνιάζουν και αναποδογυρίζουν το άρμα· ο Ιππόλυτος μπλέκεται εις τα ηνία, σύρεται επάνω σε πετρώδες έδαφος έως ότου ημιθανής ελευθερώνεται από τα δεσμά του· ο θάνατος του επέρχεται επί της σκηνής, όπου φέρεται υπό των συντρόφων του.» (3)
Το δικαίωμα να ζητήσει κανείς από τον θεόν την εκπλήρωσιν ορισμένου αριθμού ευχών -κατά κανόνα τριών, σπανίως μιας- συναντώμεν συνηθέστατα εις τα παραμύθια
Σημειώσεις
1. Η εξέτασης των μύθων με το παραμυθικόν θέμα προ των λαϊκών παραδόσεων δεν έγινε βέβαια υπό το πνεύμα, ότι το παραμύθι είνια γενετικώς παλαιότερον των παραδόσεων, όπως εδέχοντο κάποτε. Παραμύθι και παράδοσις αναπτύσσονται και προσωρούν παραλλήλως αλληλοεπηρεαζόμενα. (Πρβλ. B. SCHWEITZER εν N. Jahrb. 53 (1924) σ. 62). Με την σειράν που ακολουθήσαμε ηθελήσαμεν μόνον να προχωρήσομεν από τα απροσωπότερα, λαϊκώτερα πνευματικά προϊόντα βαθμιαίως μέχρι του προσωπικού, του έργου ενός ποιητού.
2. Οι απόγονοι του Ηλίου (Πασιφάη, Φαίδρα, Μήδεια) έχουν την κατάραν της Αφροδίτης να καταλαμβάνωναι από αγρίους ερωτικούς πόθους, διότι ο Ήλιος είχε μηνήσει την ερωτική σχέσιν της θεάς με τον Άρη ή τον Αγχίσην (Μυθογρ. Βατικ. 1, 43. 3, 11,6, Σχολ. Ευρ. Ιππολ. 47, Σερβ. εις Βιργ. Βουκ. 6, 47, Λιβαν. Διηγ. 21)· αντιστοίχως είχε καταρασθεί η Αφροδίτη τας κόρας του Τυνδάρεω να γίνουν δίγαμοι και τρίγαμοι και λιπεσάνορες, διότι ο Τυνδάρεως είχε λησμονήσει να της προσφέρη θυσίαν (Στησ. απ. 17 (26), πρβλ. Ησίοδ. απ. (117) Rz (3). Την Ηώ εξ άλλου «ἐποίει Ἀφροδίτη συνεχῶς ἐρᾶν, ὃτι Ἄρει συνευνάσθη» (Απολλδ. Ι 4, 4)
3. Η πατρική και γενικώς η κατάρα των γονέων επιστεύετο όπως και σήμερα, ως κατ’ εξοχήν αποτελεσμάτική· εκτός από τον Ιππόλυτον εις την αρχαία παράδοσιν έχομεν και τον Φοίνικα, τον Μελέαγρον, και τον Ετεοκλέα και Πολυνείκην, καταστρεφομένους από τοιαύτην κατάραν. Ο Τηλέμαχος φοβείται τας Ερινύς της μητρός του (Ομ. β 135), η Κλυταιμήστρα την στιγμήν, που ζητεί ο Ορέστης να την σκοτώση, τον ερωτά, αν δεν λογαριάζη τας γενεθλίους αράς (Αισχ. Χοηφ. 912 πρβλ. και 924), τον Δία βαρύνει η αρά του Κρόνου (Αισχ. Προμ. 910 εξ.) και ο Άρης πληρώνει τας Ερινύθς της μητρός του Ήρας πληγωνόμενος (Ομ. Φ. 412) πρβλ. Πλατ. Νόμ. ΙΑ 931 b…ὧν γέγονε σαφὲς ἐπηκόους εἶναι γονεῦσι πρὸς τέκνα θεούς· ἀραῖος γὰρ γονεὺς ἐκγόνοις ὡς οὐδεὶς ἕτερος ἄλλοις δικαιότατα (Πρβλ. και Πλουτ. Ερωτ. 766 c Βερν. IV σ. 447, Σοφία Σειράχ ΙΙΙ 9, Ν. ΠΟΛΙΤΗΝ εν Φιλολ. Συλλ. Κωνσταντινουπόλεως Θ΄ 322 β)
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη, Αθήνα 2000, σελ. 26 – 27
«Έτσι και όταν πληροφορείται [ο Θησέας], ότι ο Ποσειδών εξεπλήρωσε την υπόσχεσή του λέγει::
«ὦ θεοὶ Πόσειδόν θ΄, ὡς ἄρ’ ἦσθ’ ἐμὸς πατὴρ ὀρθῶς, ἀκούσας τῶν ἐμῶν κατευγμάτων» στ. 1169 εξ..»
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη, σελ. 34 Αθήνα 2000

ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΑΤΑΡΑΣ (ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ)

Αναφέρει ο Ι.Θ. Κακριδής «Η κατάρα για τους αρχαίους δεν είναι παρά προσευχή επί βλάβη του άλλου· αυτό φαίνεται καθαρά στις παλαιότερες παραδόσεις: δια αν βλάψει κανείς τον εχθρόν του δεν εκφέρει απλώς κατάρα εναντίον του, αλλά προσευχόμενος απευθύνεται προς ένα ορισμένο θεό :
«Κλῦθί μεν, ἀργυρότοξ’ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας…
…εἴ ποτέ τοι χαρίεντ’ ἐπί νηὸν ἔρεψα,
ἢ εἰ δὴ ποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί ἔκηα
ταύρων ἠδ΄ αἰγῶν, τόδε μοι κρήηνον ἐέλδωρ:
τίσειαν Δαναοὶ ἐμὰ δάκρυα σοῖσι βέλεσσιν. (1)
Πότνι’ Ἀθηναίη, ρυσίπτολι δῖα θεάων,
ἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος, ἡδὲ καὶ αὐτὸν
πρηνέα δὸς πεσέειν Σκαιῶν προπάροιθε πυλάων. (2)»
Είναι δυνατόν μια προσευχή να περιλαμβάνη ευχή και κατάρα συγχρόνως:
«Φίλια δῶρα Κυπρίας ἄγ’ εἴ τι, Ποσείδαον, ἐς χάριν
τέλλεται πέδασον ἔγχος Οἰνομάου χάλκεον,
ἐμέ ταχυτάτων πόρεσον ἁρμάτων… (3)»
Σημειώσεις:
1) Ομ. Α 37 κ. εξξ.
2) Ομ. Ζ 305 εξξ.
3) Πινδ. Ολ. Ι 75 εξξ. Πρβλ. και Αισχ. Επ΄τα 312 εξξ. – Βαθμιαίως η λ άρα απέκτησε και την έννοια της κατάρας, όπως την εννοούμε ημείς σήμερα. Η αρά των Λαβδακιδών και των Πελοπιδών δεν σχετίζεται με ορισμένη θεότητα· έτσι και ο Πέλοψ επί παράδειγμα καταράται τους υιούς του χωρίς να ζητά την εκπλήρωση από κανένα θεό (Ελλάνικος Fr. Gr. Hist. 4 F. 157 [42 Μ])· η ανάπτυξη της σημασίας αυτής είναι υστερογενής και απαντά στην παράδοση σχεδόν μόνο εις τα δύο αυτά γένη, τα κύπτοντα υπό το βάρος της προγονικής κατάρας· και η προγονική κατάρα όμως είναι νεοτέρα θρησκευτική αντίληψη. (Ιδέ. Ανώτ. σ. 3). Στην περίπτωση αυτή η αρά ταυτίζεται με την ερινύν (πρβλ. F. Blass εις την Εισαγωγή της εκδόσεως των Ευμενίδων (1907) σ. 2 εξ.
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη, σσ. 5-6, Αθήνα 2000

ΣΧΕΣΗ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑΣ

Άδικη κατάρα

«Το πράγμα όμως δεν φτάνει έως εδώ μόνον· ο αρχαίος θεός, όταν τον επικαλούνταν μπορούσε να βοηθήσει τον ευχόμενο βλάπτοντας τον εχθρό του και αν ακόμη το δίκαιο δεν ήταν με το μέρος του προστατευόμενού του. Έτσι π.χ. η εκδίκηση του Ποσειδώνα κατά του Οδυσσέα για την τύφλωση του Πολύφημου είναι αδικωτάτη, αφού ο Οδυσσεύς βρίσκονταν σε άμυνα (1). Για τους αρχαίους και μάλιστα της εποχής του Ομήρου δεν ήταν ο θεός ο προστατεύων το δίκαιον. Αργότερα με την πρόοδο του πολιτισμού μεταβάλλονται και οι θεοί, ανυψώνονται ηθικά· με τον Ησίοδο και κυρίως υπό την επίδραση της Απολλώνιας θρησκείας ο θεός αρχίζει να γίνεται ηθική δύναμη (2), και αυτό όμως σε περιορισμένο κύκλο ανώτερων ανθρώπων.
Σημειώσεις:
(1) αργότερα γίνεται αισθητή η άδικος διαγωγή του Ποσειδώνα και ζητούν να δικαιολογήσουν αυτήν· ο θεός εθύμωσε όχι για την τύφλωση του Πολύφημου, αλλά για τον Παλαμήδη, του οποίου τον άδικο θάνατο είχε προκαλέσει ο Οδυσσεύς «οὔτε γὰρ ἀφικέσθαι τὸν Ὀδυσσέα ἐς ἤθη τοιαῦτα, οὔτ’ ἄν, εἰ Ποσειδῶνι Κύκλωψ παῖς ἐγένετο, μηνῖσθαι τὸν Ποσειδῶ ποτε ὑπὲρ τοῦ τοιούτου παιδός, ὃς λέοντος ὠμοῦ δίκην τοὺς ἀνθρώπους ἤσθιεν» (Φιλοστρ. Ηρωικ. Kays ed. Mai. 302, 11 εξξ.. Άλλως θα εζητούσε να δικαιολογήσει το πράγμα το Ζωίλος στο εγκώμιο του Πολύφημου.
(2) Πρβ. U. v. Wilamowitz Griech. Tragoed. II σ. 14 εξξ., εν Sitzb. Berl. Ak. 1921 σ. 960, εν Vortroege der Bibl. Warburg 1923 – 4 (1926) σ. 7, [Hesiodos Erga (1928) σ. 158 εξ.], S. Wide Griech. Religion σ. 240 εξ. , F. Heiler, Gebet σ. 180»
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη, σ. 8, Αθήνα 2000

Ο θεός δεν μπορεί να ξεφύγει από την προσευχή

«Στις ευχές έχουμε κατά κανόνα προσφώνηση του θεού συνοδευόμενη από μία ή πολλές προσωνυμίες και κοσμητικά επίθετα, κάποτε και από την δήλωση των τόπων, όπου ο θεός λατρεύεται ή κατά προτίμηση διατρίβει (1):
(κισσοάραν θεὸν)
«Βρόμιον ὄν τ’ Ἐριβόαν τε βροτοὶ καλέομεν
γόνον ὑπάτων μὲν πατέρων…(2)
[Ἔλθ΄, ἄνα Δ]ιθύραμβε Βάκχ΄
ε[ὔιε, θυρσῆ]ρες, βραϊ-
τά, Βρόμιε…
εὐοῖ ὦ Ἰό[βακχ’ ὦ ἰὲ Παιά]ν (3)
Κλῦθί μευ (4), ἀργυρότοξ΄, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας,
Κίλλαν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις,
Σμινθεῦ…(5)
Λύκιε καὶ Δάλοι’ ἀνάσσων
Φοῖβε, Παρνασσοῦ τε κράναν Κασταλίαν φιλέων (6)»
Αρχικά και αυτή η απλή προσφώνηση του ονόματος του θεού είχε μαγική δύναμη και ο θεός καλούμενος με το όνομά του ήταν αναγκασμένος να υπακούσει. Για τον αφελή άνθρωπο το όνομα ταυτίζεται με τον φορέα του, δεν μπορεί να κάμει διάκριση μεταξύ του ονόματος, της λέξης και του προσώπου αυτού· επομένως ο κατέχων το όνομα του θεού, δεσπόζει και αυτού του ίδιου (4). Μπορεί όμως ο θεός να υπακούει εις ένα μόνο όνομα, το μέγιστον, το αληθινόν, το αυθεντικόν· (5) γι’ αυτό ο ευχόμενος απαριθμεί όλα τα ονόματα και επίθετά του, ώστε να είναι ασφαλής, ότι δεν παρέλειψε εκείνο, που πρέπει να ακουσθεί. Συγχρόνως ο θεός προσδιορίζεται καλύτερα και δεν μπορεί να ξεφύγει. Κατ’ ανάλογο αντίληψη αναφέρονται κατά σειρά και τα ονόματα όλων των τόπων, όπου είναι πιθανόν την στιγμή εκείνη να διατρίβει ο θεός, φυσικά εις πόλεις που κατ’ εξοχήν λατρεύεται ή του αρέσουν. Έτσι η ευχή τον βρίσκει, όπου και αν είναι, και δεν θα μπορεί να ισχυρισθεί ότι δεν την άκουσε, επειδή την στιγμή εκείνη διέτριβε αλλού (6).
Στις άρες εξ άλλου αρκετά συχνά κατά την προσαγόρευση του θεού μνημονεύεται και τα γένος αυτού:
«Κλῦθι, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ἀτρυτώνη (7).
Χαῖρε Κυλλάνας ὀ μέδεις, σὲ γὰρ μοι
Θῦμος ὔμνην, τὸν κορύφαισ’ ἐν αὔταις
Μαῖα γέννα τῷ Κρονίδᾳ, μίγεισα παμβασίληϊ (8)»
Και η μνεία αυτής της καταγωγής είχε μαγική σημασία αρχικά (9) και αυτό συντελεί στον ακριβέστερο καθορισμό του θεού:όνομα, προσωνυμίες, επίθετα, γένος, τόπος διαμονής, με όλα αυτά ο θεός δένεται και η διαφυγή του είναι αδύνατη.
Είναι βέβαιο ότι στα χωρία, τα οποία αναφέραμε -πλην των μαγικών παπύρων- οι ποιητές δεν αισθάνονταν πλέον ούτε τα πολλά ονόματα και επίθετα, ούτε την απαρίθμηση των τόπων, ούτε την μνεία της καταγωγής ως μέσο εξαναγκασμού των θεών· πολύ προ του Ομήρου με τις νέες θρησκευτικές αντιλήψεις οι χρήσεις αυτές είχαν χάσει την μαγική του σημασία. Για τον Όμηρο και τους μετ’ αυτόν ποιητές όλα αυτά ήσαν εκδηλώσεις τιμής και σεβασμού (10), ακόμη περισσότερο μάλιστα, ακολουθούσαν περισσότερο την παράδοση, η οποία κατ΄ εξοχήν συντηρητική διατηρεί τα στοιχεία αυτά από αιώνες, χωρίς καλά καλά να σκέπτονται τον λόγο, δια τον οποίο τα εισήγαγαν και στην δική τους ποίηση. Ήδη στο έπος έχουν καταντήσει απλά τυπικά διακοσμητικά στοιχεία (11)
Σημειώσεις:
1. Πρβλ. Μένανδρ. Π. Επιδεικτ. (Rhet. Gr. Speng. III σ. 334, 27 εξξ.)
2. Πινδ’ απ. 75 στ. 10 εξ.
3. Φιλοδάμου Παιάν εις Διόνυσον (Diehl σ. 252( στ. 1 εξξ. (δ΄ αιών.). Για παραδείγματα άλλα δες Adami ενθ. σ. 221 εξξ. Ausfeld ενθ. αν. σ. 520 εξξ. G. Mayer, Die stilistiche Verwendung der Nominalkomposition im Griechischen εν Philologus Supplbd. XVI 3 (1923) σ. 50 εξξ. Πληθώρα επιθέτων και προσωνυμιών ευρίσκει κανείς εν γένει στους ύμνους, όπως επί παραδείγματι στους δελφικούς· στοςυ ορφικούς έχουμε κατάχρηση πλέον, αφού και ολόκληροι ύμνοι αποτελούνται από επικλήσεις μόνον. Κάποτε το πλήθος των επωνυμιών μιας θεότητας αντικαθίσταται με το «πολυώνυμος» απλώς: «Πολυώνυμε, Καδμείας ἄγαλμα νύμφας καὶ Διὸς βαρυβρεμέτα γένος» (σοφ. Αντιγ. 1115 εξξ. Ιδέ και Πινδ. Ισθμ. V. 1. Πρβλ. H. Usener, Goetternamen (1896) σ. 334 εξ. Άλλοτε, επειδή ο ευχόμενος δεν είναι βέβαιος ότι γνωρίζει όλα τα ονόματα – επίθετα του θεού ή και διότι δεν γνωρίζει διόλου περί τίνος θεού πρόκειται, προσεύχεται προς αυτόν, όποιος και αν είναι : «Ζεύς, ὅστις ποτ’ ἐστίν, εἰ τόδ’ αύτῷ φίλον κεκλημένω, τοῦτό νιν προσεννέπω» (Αισχ. Αγαμ. 160 εξ.) «Κλῦθι, ἄναξ, ὅτις ἐσσί πολύλλιστον δὲ σ’ ἱκάνω» (Ομ. Ε 445). Ιδέ Adami ενθ. ανωτ. Ausfeld [ De gr. Precationibus], εν. αν. σ. 518 [appel ενθ. αν. σ. 76 εξξ.], Norfen ενθ. αν. σ. 111 εξξ. W. Schmidt die Bedeutung des Namens σ. 33 εξ. F. Heiler Gebet σ. 153 και υποσ. 29, G. Meyer ενθ. αν. σ. 51. Πρβλ. και L. Daubner εν Chantepie Religionsgeschichte II σ. 455 εξ.
4. «Κλῦθι» σι αυτού ζητείται να προσελκυσθεί η προσοχή του θεού και δι αυτό συνηθέστατα απαντά τούτο στην αρχή της ευχής· ιδέ Adami ενθ. ανωτ. σ. 119, Schwenn Gebet und Opfer σ. 28. Πρβλ. και Heiler ενθ. ανωτ. σ. 58
5. Ομ. Α 37 εξξ.
6.Πινδ. Πυθ. Ι 39 εξξ. Ιδέ άλλα παραδείγματα εν Adami ενθ. ανωτ. 227 εξξ. Ausfeld ενθ. ανωτ. σ. 524 εξ. [Appel ενθ. ανωτ. σ. 114 εξ.], Norden ενθ. ανωτ. σ. 168 και υποσ. 2
7. Πρβλ. A. Abt Die Apologie des Apuleius (Rgvv IV 2) σ. 118 εξξ. C. Michel εν Philologie et linguistique, Melanges off. A L. Havet (1909) σ. 281 εξξ. Δι αυτό ο θεός των Ιουδαίων αποκρύπτει το όνομά του από τους ανθρώπους (Εξοδ. 3,1 3 εξ. 6,3) Πρβλ. E. Norden ενθ. ανωτ. σ. 217 εξ. H. Gunkeel, Das Marchen im alten Testament (1917) σ. 71, R. Hirzel, Das Marchen im alten Testament (1917) σ. 71, R. Hirzel ενθ. ανωτ. σ. 24 δι αυτό το μεγάλο όνομα, το πραγματικό του Αλλάχ είναι μόνο εις τους αποστόλους και προφήτες του Μωαμεθανισμού γνωστό (W. Schmidt ενθ. ανωτ. σ. 33). Και ο αιγυπτιακός θεός Re αποκρύπτει ρο κύριο όνομα, που του έδωκαν οι γονείς του, δια να μην μπορέσει κανένα μάγος να ασκήσει μαγική εξουσία εναντίων του (A. Erman, Aegypten und aegypt. Leben im Altertum (1885) σ. 361. Δι αυτόν το λόγο και η Ρώμη απέκρυπτε το πραγματικό της όνομα (Πλίν. 3,65)· εάν κανείς εχθρός το μάθαινε θα αποκτούσε συγχρόνως την δύναμη να καταστρέψει την πόλη. Η απλή προσφώνηση ήταν εν τούτοις πάντοτε αναγκαία για να καθορισθεί, σε ποιον θεό απευθύνονταν η προσευχή· και αν ακόμη δεν είχε προηγηθεί η μαγική περίοδος, ο θνητός έπρεπε πάντως να ονομάζει τον θεό, εις τον οποίο προσεύχονταν κάθε φορά. Εδώ δικαιούμεθα να ομιλούμε περί παράλληλης χρήσης μαγείας και προσευχής, όχι περί χρησιμοποιήσεως ενός παλαιού μαγικού στοιχείου υπό του ανθρωπομορφισμού.
8. Αυτό το βλέπουμε φανερά στους μαγικούς παπύρους, όπου η «γνῶσις τοῦ ὀνόματος» του θεού παίζει σημαντικό ρόλο: «ἑπίβλεψόν με τὸν εἰδότα σου τὸ ἀληθινὸν ὄνομα καὶ αὐθεντικὸν ὄνομα»
9. Δι αυτό τον λόγο προστίθεται ενίοτε εις την προσευχή η παρατήρηση ότι απευθύνονται προς τον θεό, με όποιο όνομα επιθυμεί να προσφωνηθεί: «ὦ Ζεῦ πάτερ ἢ ὅ τί σοι φίλον ὄνομα καὶ ὅπως ὀνομάζεσθαι» Ιουλ. Αυτοκρ. Λόγ. VII 231 Α. Πρβλ. Πλατ. Κρατυλ. 400 Ε. Μένανδρ. Π. Επιδεικτ. Rhet. Gr. Sp. III σ. 445, 25 εξξ. Ιδέ σ. 12 υποσ. 5
10. Πρβλ. H. Usener Goetternamen (1896) σ. 335 εξ, W. Kroll εν Rh. Mus. 52 (1897) σ. 346, A. Dieterich Mithrasliturgie (1903) σ. 110 εξξ. Ausfeld ενθ. ανωτ. σ. 518 εξξ. Wuensch εν Arch. F. Religw. VII (1904) σ. 98 εξ. Και εν R. E. IX 143 ε. λ. Hymnos H. Gunkel Das Moerchen im alten Hirzel Der Name εν Abhandl. Der soechsich. Gesellsch. der Wissensch. XXXVI (1918) σ. 17 εξξ. Th. Hopfner Griech. – Aegypt. Offenbarungszauber (Wessely Stud. z. Palaeogr. XXI (1921) Ι σ. 174 εξ. G. Meyer ενθ. ανωτ. 48 εξ. (Εν υποσ. 3 της σελ. 48 πλουσιότατη βιβλιογραφία δια τας αναλόγους πεποιθήσεις άλλων λαών), F. Dornseiff εν Vortroege der Bibl. Warburg 1924-1925 (1927) σ. 213 εξ.
11. Ομ. Ε. 155
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη,  Αθήνα 2000, σσ. 12- 16

Αν ο θεός δεν εκτελέσει τότε δεν είναι θεός

Άλλοτε ο παρακαλών ζητεί να εξερεθίσει τον θεόν αν δεν εκτελέσει το ζητούμενο, σημαίνει ότι δεν είναι θεός, ότι είναι άδικος κ.τ.λ.
Ζεῦ ξένι᾽, ὅρα τάδ᾽ εἰ γὰρ αὐτὰ μὴ βλέπεις,
ἄλλως νομίζῃ τὸ μηδέν ὤν θεός (1)
Ομοίως απευθύνεται ο Αμφίων προς τον πατέρα του Δία:
[σοὶ δ᾽ ὅς τ]ὸ λαμπρὸν ἀιθέρος ναίεις πέδον
[λέγω τ]οσοῦτον, μὴ γαμεῖν μὲν ἡδέως,
[γήμαν]τα δ᾽ εἶναι σοῖς τέκνοις [άνω]φελῆ·
[οὐ γὰρ κ]αλὸν τόδ᾽· ἀλλᾶ συμ[μαχεῖν φίλοις.
Πείθου... (2)
Σημειώσεις
1. Ευρ. Κυκλ. 354 εξ.
2. Ευρ. Αντιόπ., Supplem. Euripid v. Arnim σ. 18 στ. 11 εξξ. Άλλα παραδείγματα παρέχει ο Ausfeld ενθ. ανωτ. σ. 534. -΄Οταν ο θνητός μετά την αποτυχίαν του εις κάτι που επιχειρεί περί εκρήξεως οργής, όχι περί μέσου δια να επακούσει ο θεός: Ζεῦ πάτερ, οὔ τις σεῖο θεῶν ὀλοώτερος ἄλλος! (Ομ. Ιλ. Γ 365)- Εις τον Ευριπίδην απαντά συχνά μομφή κατά του θεού, αλλά και εκεί συνήθως δεν είναι μέσω εξερεθισμού, απλώς ο δραματικός εκφράζει την ατομική του πικρίαν δια την αδικίαν των πιστευομένων θεών, την παρατηρουμένην τόσο εις τους μύθους, όσον και εις την πραγματικότητα.
Πηγή: Άραι, Ι.Θ. Κακριδής, εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Ραδάμανθυ Αναστασάκη,  Αθήνα 2000, σελ. 20

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΝΕΟΕΘΝΙΚΩΝ

Η υποκρισία των νεοΕθνικών έγκειται στο ότι παρουσιάζουν μια έξοχη ευαισθησία για τα Χριστιανικά αναθέματα που σε καμιά περίπτωση δεν είναι κατάρες και ταυτόχρονα αποκρύβουν ή αδιαφορούν για τις αρχαίες κατάρες που οι θεοί εκτελούν άσχετα από δίκιο ή άδικο αποτέλεσμα.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ

«Τί οὖν φησίν, ἂν ἐχθροὶ ᾧσι καὶ Ἒλληνες οὐ δεῖ μισεῖν; Μισεῖν μέν, οὒκ ἐκείνους δὲ, ἀλλὰ τὸ δόγμα, οὐ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὴν πονηρὰν πρᾶξιν, τὴν διεφθαρμένην γνώμην.» Ιωάννης Χρυσόστομος Scr. Eccl. Work #156 61. 282.3 61 to .282.7 (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 30, άρθρο «Το μίσος της Αγάπης», Επαμεινώνδας Παντελεμείδης, σελίδα 27)

Επίσκοπος Αντιοχείας Θεόφιλος «Προς Αυτόλυκον, βιβλίον β΄»

«Ἤτοι οὖν περὶ ἀθεότητος αὐτοὶ ὑπὸ τῶν ἰδίων δογμάτων ἐλέγχονται οἱ τοιαῦτα φιλοσοφήσαντες, ἢ καὶ περὶ πολυμιξίας καὶ ἀθέσμου κοινωνίας· ἔτι μὴν καὶ ἀνθρωποβορία παρ’ αὐτοῖς εὑρίσκεται δι’ ὧν συνέγραψαν γραφῶν, καὶ πρώτους γε οὓς τετιμήκασιν θεοὺς ταῦτα πεπραχόντας ἀναγράφουσιν»
(Μτφρ: Λοιπόν οι οπαδοί τοιούτων φιλοσοφιών αποδεικνύονται από τα δόγματά τους ότι διδάσκουν ή αθεΐα ή πολυμιξία και αθέμιτες πράξεις. Προσέτι δε εις τα συγγράμματά τους απαντάται και ανθρωποφαγία, πρώτους δε αναγράφουν ως διαπράξαντες αυτή τους θεούς τους οποίους τιμούν)
Πηγή: Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, Απολογηταί ΙΙ, Τατιανός Αθηναγόρας, Πατερικές Εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς, Επόπτης Εκδόσεως Παναγιώτης Κ. Χρήστου, Καθηγητής Πανεπιστημίου & Επιμελητής Ελευθέριος Γ. Μερετάκης, Πτυχιούχο Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1986, σσ. 468 - 469
«Δοκεῖ δὲ τὰ ὑπὸ φιλοσόφων ἢ συγγραφέων καὶ ποιητῶν εἰρημένα ἀξιόπιστα μὲν εἶναι παρὰ τὸ φράσει κεκαλλωπίσθαι· μωρὸς δὲ καὶ κενὸς ὁ λόγος αὐτῶν δείκνευται, ὅτι πολλὴ μὲν πληθὺς τῆς φλυαρίας αὐτῶν ἐστιν, τὸ τυχὸν δὲ τῆς ἀληθείας ἐν αὐτοῖς οὐχ εὑρίσκεται. Καὶ γὰρ εἴ τι δοκεῖ ἀληθὲς δι΄αὐτῶν ἐκπεφωνῆσθαι, σύγκρασιν ἔχει τῇ πλάνῃ. Καθάπερ φάρμακόν τι δηλητήριον συγκραθὲν μέλιτι ἣ οἴνῳ ἣ ἑτέρῳ τινὶ τὸ πᾶν ποιεῖ βλαβερὸν καὶ ἄχρηστον, οὔτω καὶ ἡ ἐν αὐτοῖς πολυλογία εὑρίσκεται ματαιοπονία καὶ βλάβη μᾶλλον τοῖς πειθομένοις αὐτῇ.»
(Μτφρ: φαίνεται δε ότι τα υπό των φιλοσόφων ή συγγραφέων και ποιητών λεγόμενα είναι αξιόπιστα εξ απόψεως εκφραστικού καλλωπισμού· αλλά ο λόγος των δεικνύεται μωρός και κενός, καθ’ όσον η φλυαρία των είναι άφθονος, δεν ευρίσκεται δε εις αυτά η τυχόν υπάρχουσα αλήθεια. Διότι εάν φαίνεται ότι έχει διατυπωθεί υπ’ αυτών κάτι αληθές, είναι ανάμικτο με την πλάνη. Καθώς εν δηλητηριώδες φάρμακο αναμιχθέν με μέλι ή με οίνο ή κάτι άλλο καθιστά το όλον επιβλαβές και άχρηστον, ούτω και η εις αυτούς πολυλογία ευρίσκεται μάλλον ματαιοπονία και βλάβη εις τους παρασυρόμενους από αυτήν)
Πηγή: Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, Απολογηταί ΙΙ, Τατιανός Αθηναγόρας, Πατερικές Εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς, Επόπτης Εκδόσεως Παναγιώτης Κ. Χρήστου, Καθηγητής Πανεπιστημίου & Επιμελητής Ελευθέριος Γ. Μερετάκης, Πτυχιούχο Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1986, σσ. 384 - 385
Αυτή είναι και η ισορροπία της Αλήθειας του Χριστού έναντι της αρχαίας φιλοσοφίας και μυθολογίας. Διότι, ως λέει ο Θεόφιλος, ακόμη και εκεί που υπάρχει αλήθεια σε αυτούς [τους φιλοσόφους] (αναγνωρίζεται η ύπαρξη κάποιων θεολογικών αληθειών), εντούτοις αυτή είναι ανακατεμένη με πλάνες με συνέπεια το όλον να γίνεται επιβλαβές. Αλλά βεβαίως επιβλαβές μόνο εις εκείνους που παρασύρονται «τοῖς πειθομένοις αὐτῇ» και όχι φυσικά για εκείνους που έχουν στερεή την πίστη και μελετούν τους αρχαίους για περισσότερη επιμόρφωση, πράγμα που είναι πλήρως αποδεκτό στον Χριστιανισμό.
Έτσι λοιπόν, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ας σημειωθεί ότι δεν αρνείται κανείς ότι οι προ Χριστού φιλόσοφοι ανέβηκαν σε αλήθειες λιγότερο ή περισσότερο υψηλές. Αλλά όμως οι αλήθειες αυτές, εκτός του ότι βρίσκονταν εγκατεσπαρμένες εδώ και εκεί ανάμεσα στις συγγραφές και τις φιλοσοφικές θεωρίες τους, ήταν αρκετά συχνά ανακατεμένες με ζοφερές πλάνες, με τέτοιον τρόπο, ώστε να παρουσιάζεται το πρόβλημα του ποιος θα πετύχαινε το κατόρθωμα να ξεδιαλύνει και να μαζέψει τις τόσο σκορπισμένες αυτές ακτίνες τις αλήθειας και αφού τις απαλλάξει από την σκουριά του ψεύδους να τις ταιριάξει σε ήλιο φωτεινό, απαραίτητο για καρποφόρα και υγιή θρησκευτική ζωή.
Η Εκκλησία λοιπόν δεν αντιτίθεται στους αρχαίους φιλοσόφους και συγγραφείς, απλά διατυπώνει και αυτή τις επιφυλάξεις της όπως πριν απ’ αυτήν τις διατύπωσαν ο Κικέρωνας, ο Ξενοφάνης, ο Παρμενίδης, ο Ηράκλειτος, ο Αναξαγόρας και τόσοι άλλοι. Άλλωστε όλοι οι επιφανείς ιεράρχες τις και μεγάλοι Πατέρες, είχαν βαθιά γνώση της Ελληνικής Γραμματείας. Ο Μέγας Βασίλειος για παράδειγμα σπούδασε στις σχολές τις Αθήνας κάθε διδασκόμενη την εποχή αυτή επιστήμη. Ο ίδιος συμβουλεύει τα πνευματικά του παιδιά να μελετάνε τα συγγράμματα των προγόνων τους φροντίζοντας βέβαια όπως οι μέλισσες να παίρνουν ότι χρήσιμο και αληθές και να πετάνε ότι άχρηστο ψευδές και επιβλαβές. Όπως σίγουρα οι μεγάλοι σοφοί της αρχαιότητας απέρριψαν επιδεικτικά την αρχαιοελληνική θρησκεία, την οποία χαρακτήρισαν απαράδεκτη, παράλογη και εν πολλοίς επικίνδυνη για την ανθρώπινη κοινωνία! Όλα σχεδόν τα μεγάλα πνεύματα της αρχαιότητας άσκησαν κριτική και αρνήθηκαν την αρχαιοελληνική ειδωλολατρία.
«Κατά τους έξι π.Χ. αιώνας προσπάθησαν να υπερβούν την πολυθεΐα, να διαμορφώσουν μίαν υψηλότερα ιδέαν περί πνευματικού Θεού, να καθάρουν την έννοια του θείου από όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία είχαν επισωρεύσει η μυθολογία, η δεισιδαιμονία και η πρωτόγονος μαγική σκέψης των μαζών» (Πηγή: Κ. Σπετσιέρη, «Εικόνες Ελλήνων Φιλοσόφων», Αθήνα 1964, σελ.75).
«Οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι αντιτάχθησαν στην ειδωλολατρική πολυθεΐα και ηγωνίσθησαν, ώστε να καθαρθεί η έννοια του θείου από το μη θεοπρεπές στοιχείον» (Πηγή: Ν. Βασιλειάδη « Ο ανθρωπισμός του Χριστιανισμού» Αθήναι 1986, σελ. 48).
Σύμφωνα με όσα ελέχθησαν ανωτέρω:
Η Ορθοδοξία δεν κατάργησε την ελληνική φιλοσοφία αλλά την δέχεται ως παιδεία κι ανάπτυξη του πνεύματος. Από εκεί και έπειτα αναθεματίζει ΜΟΝΟ εις την περίπτωση που κάποιοι την καταστήσουν αντικείμενο θρησκευτικής πίστεως μέσα στους κόλπους της και σαφώς όχι εκτός αυτής. Αυτό τις αμφιβάλει ότι είναι ορθό μέσα στα χριστιανική πλαίσια της εκκλησίας του Χριστού;
1. Διότι η Ορθόδοξος πίστης είναι πίστη εις τον Χριστό, Υιό του Θεού
2. Τα δε λοιπά είναι θεμιτά προς ανάπτυξη της σκέψης και της έκφρασης αλλά σε ουδεμία περίπτωση ένας χριστιανός μπορεί να ανήκει εις την Εκκλησία του Χριστού, που είναι το Σώμα Του, όταν δέχεται όλα τα αντιφατικά ή ασεβή φιλοσοφήματα εκτός της εκκλησίας δογματικά και δη θρησκευτικώς.
3. Αλίμονο αν η Ορθόδοξος θρησκεία ήταν ανοιχτή εις άπαντα τα φιλοσοφικά ρεύματα και εις τις άλλες θρησκείες. Τότε ποιο το νόημα να αποτελούν οι Χριστιανοί την Εκκλησία του Χριστού και όχι του Κρίσνα φέρει ειπείν; Διότι οι φιλόσοφοι αναζητούσαν αλλά η Εκκλησία μας δεν αναζητά. Της αποκαλύφθηκε η Αλήθεια και ως προς αυτή την Αλήθεια (του Χριστού) έχει τεράστια διδασκαλική υποχρέωση.

ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ:

1. Δηλαδή και αρχαιοελληνικά ο αναθεματισμός είναι «θρησκευτική» πράξη έναντι των αιρέσεων διότι και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι φιλόσοφοι είχαν ο καθείς τις δικές τους πεποιθήσεις (αιρέσεις) έναντι της αναζήτησης της αλήθειας. Κάποιοι ήσαν ανοιχτοί σε όλα και άλλοι ήταν δογματικότατοι δηλαδή ακολουθούσαν πάντα τους κανόνες της σχολής τους και τους δασκάλους τους.
2. Σαν παράδειγμα αρχαίου «αναθεματίσματος» σε περίπτωση μη τήρησης των κανόνων της φιλοσοφικής – θρησκευτικής σχολής, ας αναφερθεί εκείνη η Πυθαγόρεια (βλέπε και Ίππαρχο). Όποιος δεν ακολουθούσε τις εντολές της διώχνονταν με εξευτελιστική μέθοδο (έγερση στήλης ως νεκρού) και δηλαδή κατά παρόμοιο σχεδόν τρόπο «αναθεματίζονταν» και καμιά φορά μάλιστα σκοτώνονταν (βλ. Ελευσίνια Μυστήρια.) Ας μην εμποδίζεται κανείς από τις λέξεις αλλά να βλέπουμε την ουσία.
3. Συνεπώς γιατί δεν θα πρέπει η ελληνο-Ορθόδοξος Εκκλησία να τηρεί την ιδία θρησκευτική στάση προς αιρετικούς και λοξοδρομούντες από την δογματική της αλήθεια, που ανήκαν κάποτε στο πλήρωμά της αλλά με τις καινές διδασκαλίες τους εκπίπτουν πρώτα αυτοί έξωθεν; Κάποιος θα σκεφτεί «μα γιατί η Ορθοδοξία αναθεμάτισε την θρησκευτική ακολουθία όλης της ελληνικής φιλοσοφίας και όχι ειδικά μιας συγκεκριμένης σχολής»; Διότι οι Ορθόδοξοι μελετούσαν, μελετούν και θα μελετούν ΟΛΗ την αρχαία ΕΛΛΗΝΙΚΗ φιλοσοφία. Ποιος άλλωστε είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του Θεολόγο δίχως να μελετά την ελληνική φιλοσοφία;
4. Φιλόσοφοι που δογμάτισαν στην αρχαιότητα, και «αναθεμάτιζαν» αρκετές φορές ο ένας τον άλλον, ο καθείς πράττοντας τα τις δικής του σχολής ουδέποτε εκλήθησαν από τους σημερινούς Εθνικούς ως «μισέλληνες» διότι δεν ακολούθησαν τις φιλοσοφικές πεποιθήσεις των άλλων «αντίπαλων» ΕΛΛΗΝΙΚΏΝ φιλοσοφικο-θρησκευτικών σχολών κρατώντας τη ιδική των διδασκαλία, αλλά ούτε και ονομάστηκαν ποτέ δογματικοί ή κάπως αλλιώς, από την σημερινή Εθνική παράταξη ανάλογα με το ότι πράττεται έναντι της Ορθοδοξίας. Αντιθέτως η Ορθόδοξος Εκκλησία γίνεται συνεχώς και απόλυτος στόχος των νεοΕθνικών. Δηλαδή «αναθεματίζεται» από αυτούς .

ΟΠΟΤΕ Η ΛΟΓΙΚΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

1. Διότι αναρωτιέται κανείς, που βρίσκεται η διαφορά στην «θρησκευτικο-δογματική» στάση των «αρχαιολατρών» και τους προγόνους μας έναντι διαφορετικών δογμάτων. Δηλαδή:
2. Οι αρχαίοι πρόγονοι δογματικοί πολλές φορές φιλόσοφοι είχαν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους ερχόμενοι αρκετές φορές και σε ένοπλη ακόμη σύγκρουση ή οι μαθητές διώχνονταν από την θρησκευτική – φιλοσοφική σχολή.
3. Το κράτος – πόλη ακολουθούσε ακόμη πιο «σκληρά» μέσα δογματισμού σε ορισμένες περιπτώσεις. (βλ. εξορισμούς φιλοσόφων).
4. Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναθεματίζει τους «εκπεσόντες» εκτός της Ορθόδοξης πίστης.
5. Οι νεοΕθνικοί όχι μόνο «αναθεματίζουν» αλλά στην ουσία καταριόνται την Ορθόδοξο Εκκλησία για μην αποδοχή ΟΛΩΝ των φιλοσοφικών αποφθεγμάτων της αρχαιότητας ως θρησκευτικώς τηρούμενα πράγμα εξαιρετικά παράλογο διότι μήτε οι ίδιοι τις ακολουθούν όλες.
6. Αλλά το ΠΙΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ & ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ της νεοελληνικής Εθνικής θρησκευτικότητας είναι ότι ούτε και οι σημερινοί Εθνικοί «αρχαιολάτρες» ακολουθούν θρησκευτικά όλους τους αρχαίους φιλοσόφους, παρά εκτελούν επιλογές ανάμεσα στην αφρόκρεμα του μεγάλου πλήθος τους, παρ’ όλο ότι προσπαθούν να τους παρουσιάσουν όλους μέσα στον ιδικό τους θρησκευτικό καλούπι, κάτι που δεν στέκει ορθολογικά αλλά ούτε και ιστορικά σε καμιά περίπτωση, διότι στην αρχαιότητα δεν υπήρχε και τόση συμφωνία γύρω από τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις. (βλ. ασέβεια – αθεΐα). Είναι επίσης στείρος αυτός ο σημερινός νεοΕθνισμός διότι, εν αντιθέσει με την αρχαιότητα, διαλέγει την αφρόκρεμα παλιών σοφών για να πάρει υπόσταση, ενώ από την πλευρά του δεν έχει τίποτα το νέο να επιδείξει αλλά ούτε και να συνεχίσει. Ως γνωστό η αρχαιότητα δεν σταμάτησε να εξελίσσεται θρησκευτικώς. Αντιθέτως ο σημερινός Εθνισμός έχει περιχαρακωθεί γύρω από αυθαίρετη επιλογή διάφορων αρχαίων δοξασιών και φιλοσοφημάτων. Ο ΝεοΕθισμός δεν είναι χωράφι της αρχαιότητας που καλλιεργείται δίνοντας νέους καρπούς ως συνέχεια της αρχαίας σκέψης, αλλά είναι ένα μουσείο των αρχαίων αντιλήψεων στον οποίο μηδέν νέο δημιουργείται, παρά εκφέρονται συνεχώς πομπώδεις φράσεις υπέρ του «Διός». Και όχι μόνο αυτό, ο νεοΕθνισμός είναι και μια «επιλογή εκ του ασφαλούς» διότι η επιλογή αυτή τίθεται 2000 χρόνια και πλέον μετά την αρχαιότητα, όταν οι διάφοροι φιλόσοφοι και φιλοσοφήματα που βρήκαν μεγάλη απήχηση και διασημότητα μέσα στις Χριστιανικές κοινωνίες (βλέπε Αριστοτέλη και Πλάτωνα) επιλέγονται και από τους Εθνικούς, που επιθυμούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και αυτό είναι και το πιο παράλογο. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο τι φιλοσοφικοθρησκευτική σχολή θα ακολουθούσαν οι σημερινοί Εθνικοί αν ζούσαν στην αρχαιότητα ή αν δεν ακολουθούσαν καμιά, καθότι θα ήταν πιο εύκολο γι αυτούς να λατρεύουν απλώς τα είδωλα ακολουθώντας την πιο απλή και δημώδη Εθνική θρησκεία εκτελώντας και ανάλογο αριθμό θυσιών έμπροσθεν τους με αρκετά μαγικά τυπικά λατρείας. Θα μπορούσαν κάλλιστα αν ζούσαν στην αρχαιότητα, να ήταν εχθροί και πολέμιοι του Αριστοτέλη ή του Πλάτωνα. Αλλά ένεκα της σημερινής κατάστασης διαλέγουν – επιλέγουν τους σημαίνοντες αρχαίους φιλοσόφους που απέκτησαν μεγάλη φήμη στις χριστιανικές κοινωνίες, για να επιδείξουν ότι έχουν κι αυτοί κάποια «ανωτέρα» ικανότητα διαλογής μη αντιλαβανόμενοι ότι και οι ίδιοι έχουν επηρεαστεί από την χριστιανική θεο-θέαση, κοσμο-θέαση και φιλοσοφικές επιλογές. Διότι και ο Πλήθων ο Γεμιστός, αυτός ο γνωστότατος του Μυστρά «Ολύμπιος», αναπήδησε μέσα από τις φιλοσοφικές μελέτες της Ορθοδοξίας. Αν δεν υπήρχε η μελέτη του Πλάτωνα στην Ορθοδοξία, ως πηγή μόρφωσης, θα ήταν αδύνατο να είχε ξεπηδήσει ένας Πλήθων Γεμιστός
7. Επίσης ως γνωστό για να καταχωρηθούν σήμερα οι Εθνικοί ως θρησκεία εναρμονισμένη με τους νόμους θα πρέπει να καταθέσουν τα δογματικά και θρησκευτικά τους πιστεύω όπως τέτοια είχε και η αρχαία πόλη κράτος (βλ. όρκο Αθήνας). Συνεπώς :

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΛΟΓΙΚΑ & ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΝΑ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ

1. Τι θα συμβαίνει με τους Εθνικούς «αρχαιόφιλους» αδελφούς μας που θα εκπίπτουν εκτός θρησκευτικής Εθνικής σημερινής πίστεως όπως αυτή θα κατατεθεί δογματικά εις το νεοελληνικό κράτος;
2. Η ηγεσία τους θα τους αναθεματίζει και θα τους διώχνει;
3. ή θα γίνονται όλοι δεκτοί μέσα στα δογματικά – αδογμάτιστα πιστεύω της; π.χ. Βουντού, Ινδουιστές, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι κ.α. και ο καθείς τους θα εφαρμόζει ότι θρησκευτική μέθοδο και διδασκαλία θέλει; Αυτό δεν θα είναι εφικτό διότι ήδη γνωρίζουμε ότι ο χριστιανισμός είναι εκτός «σχεδίου πόλεως» γι αυτούς. Δεν θα είναι εφικτό διότι αρκετοί αρχαίοι φιλόσοφοι διαφώνησαν μεταξύ τους και συνεπώς μια σημερινή Εθνική σχολή δεν θα μπορεί να τους ακολουθεί δογματικά όλους (βλ. μονισμό – δυαρχισμό). Ακόμη πιο δύσκολο αν γίνονται δεκτά ξένα δόγματα, εφόσον ως γνωστόν, οι νεοΕθνικοί θέλουν να βαπτίζουν εαυτούς ως τους «πραγματικούς Έλληνες»
4. ή μήπως θα είναι ο Εθνισμός φιλοσοφική σχολή ανοιχτή σε όλους; πράγμα ανούσιο διότι τέτοιες «θρησκείες», δηλαδή φιλοσοφικές σχολές υπάρχουν σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου και συνεπώς δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι τέτοιο.
5. Τι στάση θα κρατούν ως προς πιστούς τους αυτές οι σχολές που θα διαλέγουν άλλη «φιλοσοφική σχολή»;
6. Ως γνωστό οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν τουλάχιστον κάποιες μεθόδους έστω και καμιά φορά ακραίες (βλ. εξορία), οι σημερινοί Εθνικοί και «φιλελεύθεροι» τι θα πράξουν; θα τους αγκαλιάζουν όλους στους θρησκευτικούς τους κύκλους; (Τοποθέτηση άκρως αμφίβολη…)
7. Το μόνο που είναι γνωστό τουλάχιστον μέχρι σήμερα (Απρίλιος 2004) είναι ότι προς την Ορθόδοξο Εκκλησία (κλήρο και λαό) κάποιοι έχουν δυστυχώς εξόχως εχθρικό και μισαλλόδοξο χαρακτήρα που επιβάλλεται δια μέσω μιας θρησκευτικής μανίας διαστρέβλωσης των ιστορικών στοιχείων. Δηλαδή ήδη ο πρώτος «φραστικός αναθεματισμός» από μέρος των νεοΕθνικών, εκείνος της ελληνικής Ιστορίας του Βυζαντίου και των ελλήνων (βλ. ρωμιός = αιρετικός έλληνας) που έζησαν στην εποχή του, είναι ένα γεγονός το οποίο είναι ΑΠΕΙΡΩΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΤΙΚΟΤΕΡΟ έναντι των αναθεματισμών της Ορθοδοξίας ενάντια στα φιλοσοφήματα ως δογματικά και θρησκευτικά δεχόμενα.

ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ

Ας ευχηθούμε όλοι τα πράγματα να βαδίσουν προς το καλύτερο διότι η πατρίδα έχει εξωτερικούς «φίλους» που δεν μπορώ να λεχθεί πως λυπούνται για τέτοιες «αδελφοκτόνες μισαλλοδοξίες».

ΝΟΗΜΑΤΙΚΟ – ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ

Η Ορθόδοξος εκκλησία έχει σαφώς «ευγενικότερη» στάση επί του θέματος τόσο ως προς το αρχαίο κράτος (βλ. εξορίες και καταδίκες περί ασέβειας) αλλά και όσο αφορά τις αντίπαλες φιλοσοφικές σχολές που συχνά συμπλέκονταν βλ. ένοπλοι χοροί ή συμπεριφορά Πλάτωνα έναντι Δημόκριτου. ΔΙΟΤΙ:
1. Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναθεματίζει μόνο εις περίπτωση ασχολίας με την φιλοσοφία με καθαρά θρησκευτική χροιά και δηλαδή στην περίπτωση εκείνη που ο θρησκεύων φιλοσοφικά αποκηρύσσει τον Χριστό ως υπέρτατη θρησκευτική αλήθεια. Δηλαδή ο αποκυρήσων τον Χριστό αποκηρύσσεται (αναθεματίζεται) από την Εκκλησία του.
2. Η Ορθόδοξος Ελληνική Εκκλησία συμπεριφέρεται ανώτερα από τις αρχαίες σχολές διότι δέχεται τις διδαχές όλων των σχολών της αρχαιότητας προς «παίδευσιν» και δεν απορρίπτει καμιά ως προς «παίδευσιν».
3. Συμπεριφέρεται ανώτερα από το αρχαίο κράτος διότι δεν καταδικάζει κανένα από τους αρχαίους φιλοσόφους τους οποίους δέχεται όλους προς «παίδευσιν». Η αρχαία πόλη αντίθετα καταδίκασε αρκετές φορές όπως και η πολιτική εξουσία του Βυζαντίου.
4. Συμπεριφέρεται ανώτερα από τους σημερινούς Εθνικούς διότι αποδέχεται προς «παίδευσιν» όλους τους αρχαίους φιλοσόφους ενώ οι Εθνικοί «αφορίζουν» ήδη όλους τους Ορθοδόξους Έλληνες και μη Πατέρες, Αγίους, Αγίες της ελληνορθόδοξης εκκλησίας και δεν δέχονται ούτε τουλάχιστον έναν και προς απλή «παίδευσιν».

ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

(Κατά: Νικόλαου Τσίτσα, «Επτά Αναθεματισμοί κατά του Ελληνισμού Ψάλλονται Σήμερα στις Ελληνικές Εκκλησίες…», περ. ΔΑΥΛΟΣ, τ. 224-225)

(Κατά: Δημήτριου Λάμπρου, «Να Παύσουν οι Αναθεματισμοί κατά του Ελληνικού Έθνους στις Εκκλησίες της Ελλάδος», περ. ΔΑΥΛΟΣ, τ. 247)

(Κατά: Περιοδικού Δαυλός, τεύχος 192)

(Κατά: Γεώργιου Γρηγορομιχελάκη αρθρογράφου Δαυλού και συντάκτη της επιστολής )

(Κατά Ίων Δημόφιλου, αρθρογράφου του περιοδικού Δαυλός διακινητή επιστολής περί αναθεμάτων)

Τα παρακάτω αποτελούν απάντηση σε επιστολή που επήλθε στην κατοχή του Ανώνυμου Απολογητή και αφορά τις απόψεις του Γεώργιου Γρηγορομιχελάκη, που γράφει στον «Δαυλό» εφόσον προτάσσει ως βιβλιογραφία της επιστολής τα ακόλουθα κείμενα: Γιώργος Γρηγορομιχελάκης, «Το Βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν Θέλει να Διαβάσεις», Εκδόσεις «Δαδούχος», Θεσσαλονίκη, palladas1@hotmail.com , Δήμητρα Λιάτσα, «Τα Ψέματα που Λένε για την Ελλάδα», Eκδόσεις «Δήλιος», Θεσ/νίκη, e-mail: zoilos@freemail.gr, Νικόλαος Τσίτσος, «Επτά Αναθεματισμοί κατά του Ελληνισμού Ψάλλονται Σήμερα στις Ελληνικές Εκκλησίες…», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 224-225, Δημήτρης Λάμπρου, «Να Παύσουν οι Αναθεματισμοί κατά του Ελληνικού Έθνους στις Εκκλησίες της Ελλάδος», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 247.Η επιστολή αυτή, εστάλη στον Ανώνυμο Απολογητή από τους Ίων Δημόφιλο του Δαυλού dhmofilos@freemail.gr και του Παναγιώτη Χ. Μιχαλόπουλου anax@freemail.gr
29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ : ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΨΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με σύσσωμη κατ’ έθιμο τη συμμετοχή της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας του Ελληνικού Κράτους, θα εορτασθεί στις 29 Φεβρουαρίου όπως κάθε χρόνο από της ιδρύσεώς του έως σήμερα την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής, η Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, από το 787 μ.Χ. αφ’ ότου η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Ταρασίου διατύπωσε τα κείμενα του Συνοδικού και τα καθιέρωσε ως μέρος της επίσημης ακολουθίας ψάλλονται σ΄ όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες επτά αφορισμοί κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού καθώς κι ένα υβριστικό τροπάριο κι ένας υβριστικός μακαρισμός.
Τα απαράδεκτα αυτά κείμενα έχουν ως εξής :
1 «Έτι, τοις φρονούσι και λέγουσι κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυπόστατου θεότητος, ως κτιστήν εκ τούτου πάντως και αυτήν την θείαν ονσίαν αναγκαξομένοις δοξάζειν. Κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν άκτιστον δέ, άκτιστον χαρακτηρίζει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσι εις θείαν παντελή περιπίπτειν, και την ελληνικήν μυθολογίαν και την των κτισμάτων λατρείαν, τη καθαρά και αμώμω των χριστιανών πίστει προστριβομένοις, μη ομολογοϋσι δε κατά τας αγίας θεοπνεύστους θεολογίας, και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα, άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυπόστατου θεότητος ανάθεμα τρις».
Δηλαδή ανάθεμα τρεις φορές στους Ορφέα, Θαλή, Αναξίμανδρο, Αναξιμένη, Πυθαγόρα, Ξενοφάνη, Παρμενίδη, Ζήνωνα, Εμπεδοκλή, Ήράκλειτο, Αναξαγόρα, Δημόκριτο, Σωκράτη, Πλάτωνα κ.α..
2 «Τοις τα ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσαις εγκειμένοις, ώστε έτερους ποτέ μεν λάθρα, ποτέ δε φανερώς ενάγειν αυταϊς και διδάσκειν ανενδοιάστως ανάθεμα τρίς».
3 «Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ’ εαυτών και την καθ’ ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τάς πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις και ως αυθυπόστατο την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον τον Δημιουργού, τον από του μη όντος εις το είναι παραγαγόντος τα πάντα, και ως ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς ανάθεμα τρίς».
4 «Τοις δεχομένοις, και παραδίδουσι τα μάταια και ελληνικά ρήματα, ότι τε προύπαρξις εστί των ψυχών, και ουκ εκ τον μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, οτι τέλος εστί της κολάσεως η αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και διά των τοιούτων λόγων την βασιλείαν των ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ην αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ό Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο και διά πάσης της Παλαιάς και Νέας Γραφής ημείς παρελάβομεν οτι και η κόλασις ατελεύτητος και ή βασιλεία αΐδιος, διά δε των τοιούτων λό¬γων εαυτούς τε απολλύουσι, και ετέροις αιωνίας καταδίκης προξένοις γινομένοις ανάθεμα τρίς».
5 «Τοις ευσεβείς μεν επαγγελλομένοις τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη ορθοδόξω και καθολική εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γης, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν ανάθεμα τρίς».
6 «Tοις την μωράν των έξωθεν (= Ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε με¬τεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, η και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύ¬τας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν, και κρίσιν, και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν ανάθεμα τρίς».
7 «Τοις λέγουσιν ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά αγίων και καθολικών συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντας, ως αλλότριοι της καθολικής εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισι κατά πολύ, και ενταύθα και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων ανάθεμα τρίς».
Κάθε χρόνο, επί 1.217 χρόνια, την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, ψάλλονται με πλήρη επισημότητα σε όλες της ορθόδοξες εκκλησίες παρουσία της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας του Κράτους, επτά απαράδεκτοι ύβρεις κατά του ελληνισμού.
Από την «Παρακλητική» λαμβάνεται επίσης ένα ανθελληνικό τροπάριο και ένας μακαρισμός.
Το Τροπάριο : «Ναούς ειδώλων (=Ελληνικούς) καθείλετε αθλούντες, και εαυτούς της Τριά¬δος θείους ναούς εδομήσασθε, αθλοφόροι κυρίου αγγέλων συνόμιλοι».
Ο Μακαρισμός : «Οι καλάμω του Σταυρού, εκ του βυθού της αγνωσίας τους λαούς αναγαγόντες Απόστολοι, την των Ελλήνων πλάνην απεμειώσατε από της γης, απλανείς σωτήρες γενόμενοι των πιστών, αληθώς όθεν μακαρίζεσθε».
Το ελληνικό έθνος προϋπήρξε ιστορικά και πολιτιστικά του Χριστιανισμού. Ή σημερινή κρίση της ελληνικής ταυτότητας αντικατοπτρίζεται στην πάλη μεταξύ του Έλληνα και του Χριστιανισμού.
Οι εξ Ανατολών ψευτοηθικολόγοι είναι αυτοί, πού επέβαλαν δια ροπάλου στους Έλληνες τον ψυχοπνευματικό ακρωτηριασμό και την εξουσιαστική μανία τους. Το φάρμακο αντιστροφής της πορείας είναι ή γνώση της ιστορίας.
Ο Ελληνισμός βογγάει κάτω από την ταφόπλακα των 1.700 χρόνων. Είναι τραγικό το φαινόμενο της σημερινής ελλαδικής εξουσίας με τους τρόπους ελέγχου των απόψεων και σκέψεων των Ρωμιών, Γραικύλων, Ραγιάδων και Γκιαούρηδων. Δυστυχώς αυτοί έχασαν την ικανότητα να νιώσουν την αλήθεια, διότι τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης ρίχνουν χωρίς διακοπές στην αγορά ιδεών τα νεφελώδη τους προϊόντα.
Η Ορθοδοξία, όπως και οι άλλες ιουδαϊκής προέλευσης θρησκείες, μιλούν για μετά θάνατον ζωή και αφήνουν την παρούσα ζωή σε άθλια χέρια, εδραιώνοντας έτσι την υποδούλωση.
Οποία αθλιότης!
Γιώργος Γρηγορομιχελάκης Tηλ.: 6945638884
BIBΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
• Γιώργος Γρηγορομιχελάκης, «Το Βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν Θέλει να Διαβάσεις», Εκδόσεις «Δαδούχος», Θεσσαλονίκη, τηλ.: 6945638884.
• Δήμητρα Λιάτσα, «Τα Ψέματα που Λένε για την Ελλάδα», Eκδόσεις «Δήλιος», Θεσ/νίκη, e-mail: zoilos@freemail.gr
• Νικόλαος Τσίτσος, «Επτά Αναθεματισμοί κατά του Ελληνισμού Ψάλλονται Σήμερα στις Ελληνικές Εκκλησίες…», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 224-225.
• Δημήτρης Λάμπρου, «Να Παύσουν οι Αναθεματισμοί κατά του Ελληνικού Έθνους στις Εκκλησίες της Ελλάδος», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 247.
Μυθοπλάστες: Περιοδικό Δαυλός & Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης
Απάντηση:

ΤΙΤΛΟΣ ΔΟΛΙΑΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

«ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΨΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» Γ.Γρηγορομιχελάκης

Πώς συνάγεται και που είδε ο Γ.Γ. να ομιλούν οι αναθεματισμοί και τα τροπάρια κατά του Ελληνικού Έθνους; Πόσο συκοφάντης αλήθεια μπορεί να είναι κάποιος πέραν τούτου; Ας μας υποδείξει σε ποιο σημείο γίνονται αναθεματισμοί κατά του Ελληνικού έθνους αν είναι τίμιος, ειδάλλως σε κάθε άλλα περίπτωση ομιλούμε περί ενός ΨΕΥΤΗ και ΣΥΚΟΦΑΝΤΗ. (παλιά μου τέχνη κόσκινο)

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ & ΔΕΗΣΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Στυλιανός Τάκας, Φυσικός και Νομικός, σε επιστολή του στις 13/03/2004 όπου αναφέρει «Συνεπώς ΜΟΝΟΝ οι ορθόδοξοι εβραιοχριστιανοί «ιερείς» εντός της Ελλάδος αναθεματίζουν τους Έλληνες ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ».
Δύο πράγματα συμβαίνουν:
α) είτε οι αρχαιολάτρες δεν γνωρίζουν την ελληνική
β) είτε γνωρίζουν την ελληνική αλλά δόλια πουλάνε φτηνά παραμυθάκια και μυθολογία της απάτης για αφελείς
Διότι για αιώνες τώρα μέσα στις εκκλησίας μας γίνονται δεήσεις υπέρ του έθνους μας και των πόλεών του, τις οποίες οι αρχαιολάτρες και παγανιστές παραβλέπουν τετυφλωμένοι από τα ειδώλια τους:
Μνήσθητι, Κύριε, τῆς πόλεως, ἐν ᾗ παροικοῦμεν, καὶ πάσης πόλεως καὶ χώρας καὶ τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς. Μνήσθητι, Κύριε, πλεόντων, ὁδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων καὶ τῆς σωτηρίας αὐτῶν. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν καρποφορούντων καὶ καλλιεργούντων ἐν ταῖς ἁγίαις σου Ἐκκλησίαις καὶ μεμνημένων τῶν πενήτων, καὶ ἐπὶ πάντας ἡμᾶς τὰ ἐλέη σου ἐξαπόστειλον.
Ὑπὲρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν ἔθνους, πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας ἐν αὐτῷ καὶ τοῦ φιλοχρίστου στρατοῦ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.
Ὁ λαός: Κύριε ἐλέησον.
Ὁ διάκονος: Ὑπὲρ τοῦ συμπολεμῆσαι καὶ ὑποτάξαι ὑπὸ τὸ κράτος αὐτῶν, πάντα ἐχθρὸν καὶ πολέμιον, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.
Ὁ λαός: Κύριε ἐλέησον.
Ὁ διάκονος: Ὑπὲρ τῆς πόλεως (ἢ τῆς ἁγίας Μονῆς, ἢ τῆς χώρας, ἢ τῆς νήσου) ταύτης, πάσης πόλεως χώρας καὶ τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.
Ὁ λαός: Κύριε ἐλέησον.
Ὁ διάκονος: Ὑπὲρ εὐκρασίας ἀέρων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς γῆς καὶ καιρῶν εἰρηνικῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.
…
Ἔτι προσφέρομέν σοι τὴν λογικὴν ταύτην λατρείαν ὑπὲρ τῆς οἰκουμένης· ὑπὲρ τῆς ἁγίας σου Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας· ὑπὲρ τῶν ἐν ἁγνείᾳ καὶ σεμνῇ πολιτείᾳ διαγόντων· ὑπὲρ τῶν πιστοτάτων καὶ φιλοχρίστων ἡμῶν βασιλέων, παντὸς τοῦ παλατίου καὶ τοῦ στρατοπέδου αὐτῶν. Δὸς αὐτοῖς, Κύριε, εἰρηνικὸν τὸ βασίλειον, ἵνα καὶ ἡμεῖς, ἐν τῇ γαλήνῃ αὐτῶν, ἤρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν, ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι.[1]
Σημ: Ας μην υποθέσει κανείς φανατικός πως ο όρος «Βασιλείς» αναφέρεται ένεκα τυχόν Βυζαντινισμού ή λατρεία της μοναρχίας. Με τον όρο «Βασιλείς» υπονοούνται οι ηγέτες του κράτους, δηλ και ο Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός και δεν είναι δυνατόν σε κάθε αλλαγή πολιτεύματος να αλλάζουν οι ύμνοι…
(Πηγή: http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/chrysostom_liturgy3.htm)

ΑΝΑΘΕΜΑ Α΄

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με σύσσωμη κατ΄ έθιμο τη συμμετοχή της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας του Ελληνικού Κράτους, θα εορτασθεί στις 29 Φεβρουαρίου όπως κάθε χρόνο από της ιδρύσεώς του έως σήμερα την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής, η Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, από το 787 μ.Χ. αφ΄ ότου η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Ταρασίου διατύπωσε τα κείμενα του Συνοδικού και τα καθιέρωσε ως μέρος της επίσημης ακολουθίας ψάλλονται σ΄ όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες επτά αφορισμοί κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού καθώς κι ένα υβριστικό τροπάριο κι ένας υβριστικός μακαρισμός.
Τα απαράδεκτα αυτά κείμενα έχουν ως εξής :
1 «1. Ετι τοις φρονούσι και λέγουσι, κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος ως κτιστήν εκ τούτου πάντως, και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν. Άκτιστον δε, άκτιστον χαρακτηρίσει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσιν εις αθείαν παντελή περιπίπτειν, και την Ελληνικήν μυθολογίαν, και των κτισμάτων λατρείαν τη καθαρά και αμώμω των Χριστιανών Πίστει προστριβομένοις, μη ομολογούσι δε κατά τας Αγίων θεοπνεύστου θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος Ανάθεμα τρις.».
Δηλαδή ανάθεμα τρεις φορές στους Ορφέα, Θαλή, Αναξίμανδρο, Αναξιμένη, Πυθαγόρα, Ξενοφάνη, Παρμενίδη, Ζήνωνα, Εμπεδοκλή, Ηράκλειτο, Αναξαγόρα, Δημόκριτο, Σωκράτη, Πλάτωνα κ.α..
Αυτή είναι η άποψη του Γ. Γρηγορομιχελάκη και η Μετάφραση για απόδειξη της πνευματική του διαστροφικής ανωμαλίας:
(Μτφρ: Επίσης σε αυτούς που φρονούν και λένε ότι είναι κτιστή (δημιουργημένη) κάθε φυσική δύναμη κι ενέργεια της τρισυπόστατης Θεότητας επειδή σαν κτιστή οπωσδήποτε θα αναγκαστούν να δοξάζουν και την Θεία ουσία. Επειδή σύμφωνα με τους Αγίους (Πατέρες) η κτιστή ενέργεια δηλώνει και κτιστή φύση (ουσία) και άκτιστη ενέργεια (δηλώνει) άκτιστη ουσία. Και από αυτό ήδη κινδυνεύουν να περιπέσουν σε παντελή αθεΐα επειδή ανακατεύουν την Ελληνική μυθολογία και την λατρεία των κτισμάτων με την καθαρή κι άμωμη πίστη των Χριστιανών και δεν ομολογούν ότι κάθε φυσική δύναμη κι ενέργεια της τρισυπόστατης Θεότητας είναι άκτιστη σύμφωνα με την θεόπνευστη θεολογία των Αγίων (Πατέρων) και το ευσεβές φρόνημα της Εκκλησίας, ανάθεμα τρεις φορές.)
1. Πού λοιπόν αναθεματίζονται οι έλληνες φιλόσοφοι που διώχθηκαν στην αρχαία Ελλάδα από τους παγανιστές;
2. Πού γνώριζαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι την Τρυσιπόστατη Θεότητα (Πατέρα, Χριστό και Άγιο Πνεύμα) ώστε να την πουν πως είναι ΚΤΙΣΤΗ;
Μα κάποιος θα πει: ο Γ.Γ. Δεν είναι παγανιστής
Γ.Γ. «Η Ελληνίδα δεν ευλογείται όπως ευλογήθηκε από τους Έλληνες θεούς η Ανδρομάχη, η Πηνελόπη, η Δανάη, η Αίγινα ή η Υπατία.». Σελίδα περί γυναίκας. Αυτό αρκεί ως απόδειξη.
Το κείμενο λοιπόν ξεκάθαρα αναφέρεται σε όσους πιστεύουν πως οι ενέργειες και η δύναμη του Θεού καθώς και η ουσία του είναι κτιστά και ουσιαστικά μέρος του κόσμου και όχι η δημιουργική και τελική αιτία του η οποία βρίσκεται έξω απ’ τον κόσμο. Εναντίων αυτών καταφέρεται το παραπάνω απόσπασμα. Και αντιπαραβάλλει την ειδωλολατρική και γενικά την μη Χριστιανική μυθολογία και θεολογία για να καταστήσει την διαφορά ακόμη ευκρινέστερη σε εκείνους τους Χριστιανούς που ασχολούνται με τα αρχαία κείμενα μιας και οι αρχαίοι δεν γνώριζαν καμιά τρυσιπόστατη θεότητα.
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος

ΑΝΑΘΕΜΑ Β΄

2. Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ’ εαυτών και την καθ’ ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας Πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις, και αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος ει το είναι παραγάγοντος τα πάντα, και ως Ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς Ανάθεμα τρις
(Μτφρ: Σε αυτούς που μεταπλάττουν την δική μας (ανθρώπινη) κλίση μαζί με τα άλλα μυθικά πλάσματα και σε αυτούς που δέχονται τις Πλατωνικές ιδέες σαν αληθείς και σε αυτούς που λένε ότι η ύλη είναι αυθύπαρκτη και μορφοποιείται από μόνη της και έτσι προφανώς συκοφαντούν το αυτεξούσιο του Δημιουργού, ο οποίος παρήγαγε (δημιούργησε) τα πάντα από το μηδέν και σαν Δημιουργός έχει επιβάλλει κάθε αρχή και τέλος (σε όλα) με εξουσία και δεσποτεία, ανάθεμα τρεις φορές)
Το ανάθεμα κάνει σαφή διάκριση και δεν κατηγορεί τον Πλάτωνα ως φυσικό πρόσωπο, ούτε το σύνολο του έργου του, αλλά διευκρινίζει ότι διαφωνεί με κάποιες από τις ιδέες του που η Εκκλησία του Χριστού θεωρεί εσφαλμένες, όπως π.χ. «το αυθυπόστατο της ύλης». Συνεπώς κανείς Έλληνας κατά την παιδεία δεν κατατάσσεται αλλά απλά αποβάλλονται από το Εκκλησιαστικό σώμα εκείνοι που δέχονται τους ανθρώπους το ίδιο και το αυτό με τα μυθικά πλάσματα όλων των μυθολογιών και όχι αναγκαστικά μόνο της ελληνικής και εκείνοι οι οποίοι δέχονται την άποψη του Πλάτωνα για τις ιδέες. Όχι βέβαια τις ιδέες του Πλάτωνα εννοώντας τις σκέψεις του αλλά μερικές και ιδίως τις ιδέες (θεοί) οι οποίες είναι αιώνιες και που ο κόσμος είναι εικόνα τους.
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος

ΑΝΑΘΕΜΑ Γ΄

3. Τοις τα Ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίας επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι, και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσας εγκειμένοις ώστε και ετέρους ποτε μεν λάθρα, ποτέ δε νοερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως Ανάθεμα τρις.
(Μτφρ: Σε αυτούς που κάνουν Ελληνικά (ειδωλολατρικά) μαθήματα και εκπαιδεύονται σε αυτά όχι μόνο για μόρφωση, αλλά ακολουθούν και τα μάταια δόγματα αυτών και πιστεύουν σαν αληθινά και έτσι μ΄ αυτές τις δοξασίες που λέγονται σαν να έχουν το βέβαιο και δογματικό, ώστε και άλλους να μιαίνουν, πότε μεν κρυφά , πότε δε νοερά, και να τις διδάσκουν σαν αναμφίβολες Ανάθεμα τρις..)
Αυτό το ανάθεμα είναι υπέρ των Χριστιανών. Γιατί φανερώνει ότι η Εκκλησία δεν αντιτίθεται στην μελέτη των αρχαίων σοφών αλλά αντιτίθεται απλά στο να πιστεύει κανείς ότι όλα όσα είπαν οι Έλληνες είναι αληθή και αλάνθαστα. Λογικά δεν θα μπορούσαν να είναι όλα αληθινά και αλάνθαστα εφόσον ως είδαμε πολλές ελληνικές απόψεις ήσαν αντικρουόμενες.
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος ή ως διδασκαλία εφόσον η διδασκαλία δεν απαγορεύεται στην εκκλησία αλλά η ΠΙΣΤΗ σε αυτά.

ΑΝΑΘΕΜΑ Δ΄

4. Τοις δεχομένοις, και παραδίδουσι τα μάταια και Ελληνικά ρήματα, ότι τε προϋπαρξις εστι των ψυχών και εκ του μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, ότι τέλος εστί της κολάσεως, ή αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και δια των τοιούτων λόγων την Βασιλείαν Των Ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ήν αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ο Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο, και δια πάσης της παλαιάς και νέας Γραφής ημείς παρελάβομε, ότι και η Κόλασις ατελεύτητος και η Βασιλεία αίδιος, δια δε των τοιούτων λόγων εαυτούς τε απολλύασι, και ετέροις αιωνίας προξένοις γινομένοις Ανάθεμα τρις.
(Μτφρ: Σε αυτούς που δέχονται και παραδίδουν τα μάταια και Ελληνικά (ειδωλολατρικά) λόγια ότι υπάρχει προΰπαρξη των ψυχών και ότι εκ του μηδενός τα πάντα έγιναν και παρήχθησαν και ότι υπάρχει τέλος της κολάσεως ή αποκατάσταση της κτίσεως και των ανθρωπίνων πραγμάτων και με αυτά τα λόγια διδάσκουν ότι η Βασιλεία των Ουρανών καταστρέφεται και τελειώνει, την οποία αιώνια και ακατάλυτη ο ίδιος ο Χριστός ο Θεός μας δίδαξε και παρέδωσε και από όλη την παλαιά και καινή διαθήκη εμείς παραλάβαμε ότι και η Κόλαση είναι ατελεύτητη και η Βασιλεία αΐδιος, και με αυτά τα λόγια και τους εαυτούς τους οδηγούν σε απώλεια και άλλους προξενούν αιώνια κόλαση, ανάθεμα τρεις φορές.)
Εδώ πάλι φαίνεται για άλλη μια φορά ότι η Εκκλησία με τα κείμενα αυτά δεν επιτίθεται εναντίων κανενός αλλά απλά οριοθετεί την πίστη της. Λέει λοιπόν ότι η Ελληνική διδασκαλία περί προΰπαρξης των ψυχών κατά την άποψή της είναι εσφαλμένη, συνεχίζει όμως λέγοντας εξ ίσου εσφαλμένη είναι και η διδασκαλία περί καταργήσεως της κόλασης. Προσοχή όμως: η τελευταία αυτή διδασκαλία δεν είναι Αρχαιοελληνική, αφού οι Έλληνες δεν πίστευαν σε κόλαση. Άρα η εκκλησία δεν στρέφεται εδώ ενάντια στην εθνότητα των ελλήνων αλλά ως ελέχθη σε μερικά από τα μέλη της ιδίας τα οποία έχουν παρεξηγήσει και παραποιήσει την διδασκαλία της. Δηλαδή δεν μεροληπτεί έναντι καμίας φυλής και παραδόσεως. Μένει όμως άγρυπνη και οποιαδήποτε πλαστογράφηση και διαστροφή του πιστεύω της την καταγγέλλει χωρίς να έχει πρόβλημα, από ποιον χώρο προέρχεται η πλαστογράφηση αυτή.
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος

ΑΝΑΘΕΜΑ Ε΄

5. Τοις ευσεβείν μεν επαγγελομένοις, τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη και Καθολική Εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γής, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς, ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν Ανάθεμα τρις
(Μτφρ: Σε αυτούς που επαγγέλλονται μεν ευσέβεια, αλλά αναιδώς ή μάλλον ασεβώς εισάγουν τα ασεβή δόγματα των Ελλήνων σχετικά με τις ανθρώπινες ψυχές και του ουρανού και της γης και των άλλων κτισμάτων, ανάθεμα τρεις φορές.)
Τα των Ελλήνων δυσσεβή δόγματα.. Ο καθείς καταλαβαίνει το νόημα της φράσεως αυτής. Δηλώνει ότι η Εκκλησία με την Αγια εικόνα που έχει για τον Θεό δεν μπορεί να συμβιβαστεί με χαμηλές περί θείου δοξασίες με τις οποίες είναι γεμάτες οι πολυθεϊστικές μυθολογίες μεταξύ των οποίων και η Ελληνική. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν ήταν η Εκκλησία η πρώτη οπού εξέφρασε τέτοιες απόψεις. Πολύ πριν απ’ την ίδρυση της, ο Πλάτωνας έλεγξε κάθε πάτρια ιδέα περί θεού και έδειξε το άτοπο αυτής. Μάλιστα φυγάδευσε κυριολεκτικά τον Όμηρο από την «Πολιτεία» του, διότι θεώρησε ότι οι ανήθικοί μύθοι για τους θεούς αποτελούν επιζήμια πρότυπα για τους νέους. Τόνισε εμφατικά ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος έπλασαν ψευδείς και ανάξιους μύθους για τους θεούς (Πολιτ. 368Α-383C). Αρνήθηκε ουσιαστικά την πατρώα θρησκεία και προσηλώθηκε στην δική του ιδεατή θεότητα, το «Όντως Όν».
Ο Πλάτωνας όμως δεν ήταν ο μόνος. Πλειάδα φιλοσόφων εκφράστηκαν ενάντια στην αρχαία θρησκεία και αυτή αντίδρασε ως ήταν αναμενόμενο, δια μέσω της πολιτείας, με εξορίες και καταδίκες φιλοσόφων έπειτα από δίκες περί ασεβείας. Επί παραδείγματι άλλων φιλοσόφων που θεώρησαν ασεβείς τις ελληνικές ιδέες περί θρησκείας είναι ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος που τόλμησε να αρνηθεί την κρατούσα θρησκεία της εποχής του και να διακηρύξει επίσημα: «Είς Θεός, εν τε θεοίσι καί ανθρώποισι μέγιστος ούτε δέμας θνητοίσι όμοιος ουδέ νόημα». Όμως «πάντα θεοίσ’ ανέθηκαν Όμηρος θ΄ Ησίοδος τε… όσσα παρ’ ανθρώποισιν ονείδεα και ψόγος εστίν, κλέπτειν, μοιχεύειν τε και αλλήλους απατεύειν» (Ξενοφ. Απ.,11). Ανάλογα τους θεούς θεωρούσε εξ ολοκλήρου αποκυήματα της ανθρώπινης φαντασίας, ανάρμοστα για την θεία φύση. Υποστήριζε μάλιστα πως όσοι πιστεύουν ότι οι θεοί γεννήθηκαν, ασεβούν το ίδιοι με όσους λένε πως οι θεοί πεθαίνουν. Ακόμη και ο Ηράκλειτος υποστήριζε πως ο Όμηρος και ο Ησίοδος, αποδίδοντας στους θεούς κακίες και ανηθικότητες είχαν ολέθρια επίδρασή στα ήθη των ανθρώπων. Στηλίτευσε τον ανόητο ανθρωπομορφισμό των θεών, τόνισε την απόλυτη διαφορά ανθρώπου και Θεού (Αποσπ. 88) και απειλούσε όσους έκαναν ανίερες τελετές (Βακχισμός, ιερά όργια, ιερή πορνεία κ.λπ.). Έτσι λοιπόν το ανάθεμα δείχνει την ορθότητα της Εκκλησίας όταν μιλά για δυσσεβή δόγματα.
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος

ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤ΄

6. Τοις την μωράν των έξωθεν φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, ή και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν και κρίσιν και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν Ανάθεμα τρις.
(Μτφρ: Σε αυτούς που προτιμούν την ανόητη, των εκτός (Εκκλησίας – μάνδρας του Ιησού Χριστού) φιλοσόφων λεγομένη σοφία και ακολουθούν τους διδασκάλους αυτών και δέχονται τις μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών ή και ομοίως ότι αυτές χάνονται στα άλογα ζώα και ότι αυτές εις το μηδέν καταλήγουν και για αυτό αθετούν την ανάσταση και την κρίση και την τελευταία (οριστική) ανταπόδοση των πράξεων ανάθεμα τρεις φορές.)
Εδώ δεν αναφέρεται πουθενά ο όρος Έλληνας. Το κείμενο αναφέρεται στην μετεμψύχωση και σε όσους αρνούνται την ανάσταση. Σαφώς δεν στρέφεται ο αναθεματισμός (αποβολή) σε εκείνους που βρίσκονται εκτός της Εκκλησίας αλλά εκείνων που βρίσκονται εντός και εισάγουν τέτοιες αντιλήψεις.
Το σημαντικό πάντως που πρέπει να λεχθεί εδώ είναι πως σύμφωνα με τον ιστορικό Έλληνα Ηρόδοτο, την ιδέα της μετεμψύχωσης παρέλαβαν οι Έλληνες από τους Αιγύπτιους. Ηρόδοτος [Β 123]: «..Οι Αιγύπτιοι είναι που είπαν πρώτοι και τούτο το λόγο, ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι Αθάνατη και όταν το σώμα πεθάνει, αυτή μπαίνει σε άλλο ζώο που γεννιέται κάθε φορά. Κι αφού περάσει απο όλα τα ζώα τα χερσαία, τα θαλάσσια και τα φτερωτά, ξαναμπαίνει σε σώμα ανθρώπου που γεννιέται. Κι η περιφορά αυτή διαρκεί τρεις χιλιάδες χρόνια. Αυτό το λόγο διδαξαν μερικοί Ελληνες παλαιότεροι* και νεότεροι σαν να ήταν δικός τους. Μου είναι γνωστά τα ονόματα τους,, αλλά δεν τα αναφέρω.»
Τέτοιες ιδέες βρίσκουμε και στον Πλάτωνα….Επίσης ο μέγιστος Πλάτωνας αφού παρέλαβε τις μετεμψυχώσεις από αυτούς αναφέρει: Τιμαιος 42 Β: όποιος (άνδρας) όμως αποτύχει σ’ αυτά (να ζήσει με δικαιοσύνη), θα μεταμορφωθεί κατά τη δεύτερη γέννησή του σε γυναίκα.
Είναι λοιπόν παράλογο που η Εκκλησία του Χριστού δεν δέχεται τέτοιες θεωρίες στην διδασκαλία της που της παραδώθηκε από τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό;
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος
*οι Ορφικοί, ο Πυθαγόρας και ο Εμπεδοκλής αργότερα

ΑΝΑΘΕΜΑ Ζ΄

7. Τοις λέγουσιν, ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά Αγίων και Καθολικών Συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων Πατέρων αναθέματι καθυποβλήθέντας, ως αλλότριοι της Καθολικής Εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισί κατά πολύ, και ενταύθα, και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων Ανάθεμα τρις.
(Μτφρ: Σε αυτούς που λένε ότι οι σοφοί των Ελλήνων και οι πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι οποίοι από τις επτά Άγιες Καθολικές Συνόδους και από όλους τους Πατέρων, που έλαμψαν στην Ορθοδοξία, έχουν υποβληθεί σε ανάθεμα, επειδή είναι ξένοι της Καθολικής Εκκλησίας εξ αιτίας της κίβδηλης και ρυπαρής διδασκαλίας τους που διατύπωσαν με τα λόγια τους, είναι κατά πολύ καλύτεροι και εδώ και στην μέλλουσα κρίση από τους ευσεβείς και ορθοδόξους άνδρες, ή αλλιώς ότι κατά ανθρώπινο πάθος ή από άγνοια έχουν κάνει μικρό σφάλμα, ανάθεμα τρεις φορές.)
Σε αυτό το ανάθεμα, αναθεματίζονται (αποβάλλονται Εκκλησιαστικά) εκείνοι που διατυπώνουν την άποψη πως οι έξωθεν φιλόσοφοι και οι αιρεσιάρχες είναι καλύτεροι από τους Ορθόδοξους άνδρες. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει σύμφωνα με την άποψη της Εκκλησίας διότι η Ορθόδοξη εκκλησία αντιπροσωπεύει κατά την αντίληψή της Αλήθεια ή οποία σαφώς δεν είναι δυνατόν να κατέχεται πλήρως και από άλλους εφόσον αυτοί οι άλλοι διαφωνούν με τα διδάγματά της. Η ποινή (ως αποκοπή) έχει και πάλι νόημα μόνο εφ’ όσον εφαρμόζεται σε μέλη της Εκκλησίας. Δεν έχει νόημα να αναθεματιστεί κάποιος Μουσουλμάνος, Εβραίος ή Εθνικός αφού δεν είναι μέλος της Εκκλησίας. Πώς θα μπορούσε να αποκοπεί κάποιος εφόσον δεν ήταν ποτέ συνδεδεμένος;
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος

ΤΡΟΠΑΡΙΟ & ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ

Από την «Παρακλητική» λαμβάνεται επίσης ένα ανθελληνικό τροπάριο και ένας μακαρισμός.
Το Τροπάριο :
«Ναούς ειδώλων (=Ελληνικούς) καθείλετε αθλούντες, και εαυτούς της Τριάδος θείους ναούς εδομήσασθε, αθλοφόροι κυρίου αγγέλων συνόμιλοι».
(Μτφρ: Ναούς ειδώλων γκρεμίζετε καθώς κοπιάζετε και αγωνίζεσθε και εκτίσατε για τον εαυτό σας θείους ναούς της Τριάδας αθλοφόροι του Κυρίου (και) σύντροφοι των Αγγέλων)
Ο όρος «Ελληνικός» στην μετάφραση των παγανιστών προστίθεται από έξω. Όπως φαίνεται στόχος του υμνογράφου δεν είναι να δείξει την αντίθεση με τον Ελληνισμό (αν υπήρχε αυτή) αλλά με τα είδωλα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ. Αν ήθελε ο υμνογράφος θα μπορούσε κάλλιστα να πει «Ναούς Ελλήνων..». Και οι δύο λέξεις έχουν ίδιο αριθμό συλλαβών και τονίζονται στην παραλήγουσα. Έτσι δεν θα χαλούσε το μέτρο ούτε το μουσικό μέλος. Γιατί λοιπόν λέει ειδώλων και όχι Ελλήνων, αν αυτό υπονοούσε;
Ο Μακαρισμός :
«Οι καλάμω του Σταυρού, εκ του βυθού της αγνωσίας τους λαούς αναγαγόντες Απόστολοι, την των Ελλήνων πλάνην απεμειώσατε από της γης, απλανείς σωτήρες γενόμενοι των πιστών, αληθώς όθεν μακαρίζεσθε».
(Μτφρ: Με τον κάλαμο του Σταυρού από τον βυθό της άγνοιας του λαούς ανεβάσατε Απόστολοι και την πλάνη των Ελλήνων εξαφανίσατε από την γη, και γίνατε αλάθητοι σωτήρες των πιστών, για αυτό και αληθώς μακαρίζεστε)
Ποια είναι αυτή η πλάνη των Ελλήνων; Μπορεί να είναι η διάθεσή τους και η δίψα τους για την αλήθεια; Όχι γιατί και οι Πατέρες μελέτησαν και έγιναν κοινωνοί αυτής της αναζήτησης. Μήπως είναι οι επιστήμες τους; Μάλλον όχι γιατί όπως είναι γνωστό οι Βυζαντινοί, θεματοφύλακες της επιστήμης αυτής ήταν. Άλλωστε σε αυτούς χρωστάμε την διάσωση των αρχαίων χειρογράφων και με τον τρόπο αυτό την ιστορική μας συνείδηση. Αν δεν υπήρχαν οι Βυζαντινοί αντιγραφείς, σήμερα το όνομα του Πλάτωνα και του Σωκράτη, του Περικλή και του Θουκυδίδη αν δεν είχε εξαφανιστεί θα σωζόταν μέσα σε μυθολογική ομίχλη. Επομένως το απόσπασμα αναφέρεται στην περί θεού αντίληψη των αρχαίων η οποία ήταν όντως πλανεμένη και αυτό ελέχθη ακόμη και από τους ίδιους τους φιλόσοφους.
Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει κατάρα κατά των Ελλήνων ως έθνος ή γένος

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΗ Γ. ΓΡΗΓΟΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗ

Το ελληνικό έθνος προϋπήρξε ιστορικά και πολιτιστικά του Χριστιανισμού. Ή σημερινή κρίση της ελληνικής ταυτότητας αντικατοπτρίζεται στην πάλη μεταξύ του Έλληνα και του Χριστιανισμού.
Οι εξ Ανατολών ψευτοηθικολόγοι είναι αυτοί, πού επέβαλαν δια ροπάλου στους Έλληνες τον ψυχοπνευματικό ακρωτηριασμό και την εξουσιαστική μανία τους. Το φάρμακο αντιστροφής της πορείας είναι ή γνώση της ιστορίας.
Ο Ελληνισμός βογκάει κάτω από την ταφόπλακα των 1.700 χρόνων. Είναι τραγικό το φαινόμενο της σημερινής ελλαδικής εξουσίας με τους τρόπους ελέγχου των απόψεων και σκέψεων των Ρωμιών, Γραικύλων, Ραγιάδων και Γκιαούρηδων. Δυστυχώς αυτοί έχασαν την ικανότητα να νιώσουν την αλήθεια, διότι τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης ρίχνουν χωρίς διακοπές στην αγορά ιδεών τα νεφελώδη τους προϊόντα.
Η Ορθοδοξία, όπως και οι άλλες ιουδαϊκής προέλευσης θρησκείες, μιλούν για μετά θάνατον ζωή και αφήνουν την παρούσα ζωή σε άθλια χέρια, εδραιώνοντας έτσι την υποδούλωση.
Οποία αθλιότης!
Έτσι τελείωσε την επιστολή του ο Γ. Γρηγορομιχελάκης� όσο αφορά την αθλιότητα , το σίγουρο είναι πως αυτή επέρχεται σε άτομα φανατισμένα που πριν μελετήσουν το θέμα επιστάμενα, πυροβολούν συκοφαντικές επιστολές προς πάσα κατεύθυνση και κλείνουν το μάτι τους πονηρά στους κάθε λογής «νεοπαγανιστικούς αναθεματισμούς».
Ο Γ.Γ. θεωρεί εύκολο πράγμα να βρίζει για τυχόν ορθογραφικά λάθη, αλλά παραβλέπει πως ο ίδιος ως υβριστής δεν γνωρίζει καθώς φαίνεται την ελληνική γλώσσα, μιας και συντάσσει και κατόπιν προωθεί, ανούσιες περί αναθεμάτων, ως φαίνεται παραπάνω, επιστολές…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ & ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ – ΑΤΟΠΗΜΑ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ

Εφόσον λοιπόν ως είδαμε τα αναθέματα δεν αφορούν τους εμμένοντες μέσα στην Ορθόδοξη διδασκαλία του ευαγγελίου, αλλά αυτούς που έχουν αρνηθεί την Τριαδική Θεότητα, την οποία θεωρούν ανύπαρκτη, δεχόμενοι ως πίστη τους μύθους και κάθε σόφισμα, τότε:
Τι τους ενοχλεί το ανάθεμα (αφαίρεση προστασίας του Τριαδικού Θεού από πάνω τους) εφόσον:
1. αν είναι άθεοι δεν πιστεύουν ή δεν δέχονται την Αγία Τριάδα και άρα τίποτα δεν συμβαίνει κατά τον αναθεματισμό;
2. αν οι αναθεματισμένοι είναι παγανιστές, η αποχή της προστασίας του Τριαδικού Θεού από επάνω τους, επιφέρει την πλήρη καθυπόταξη τους στους δαίμονες (πλέον αυτοί ενεργούν ανεξέλεγκτα), εις τους οποίους οι ίδιοι πρώην Χριστιανοί, αναθεματισμένοι παγανιστές νυν, ελεύθερα διάλεξαν να πιστεύουν; Ίσα ίσα λοιπόν, που θα έπρεπε θρησκευτικώς, να λένε και ευχαριστώ, εφόσον αφέθηκαν ελεύθεροι οι «θεοί» τους (των αναθεματισμένων), να τους κάνουν ότι οι ίδιοι (οι αναθεματισμένοι) επιθυμούν ή δέχονται να πάθουν!

ΟΙ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΑΥΛΟΥ

Ως ανωτέρω ξεκάθαρα παρουσιάζεται, οι αναθεματισμοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας στρέφονται κατά της ειδωλολατρίας και δηλαδή των πεποιθήσεων της αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, όχι γενικά κατά του Ελληνισμού. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε χωρίς καμιά στοχειοθέτηση; Ο κόλακας του Δαυλού, Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης, όπως και άλλοι νεοπαγανιστές αρθρογράφοι, γενικεύουν προκλητικά και ανόητα αυτές τις αντιδράσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας, με πομπώδεις ψευδείς διατυπώσεις, πως δηλαδή «Αναθεματίζονται οι Έλληνες στις Εκκλησίες της Ελλάδος» ζητώντας παράλληλα «Να παύσουν οι αναθεματισμοί κατά του ελληνικού έθνους στης εκκλησίες της Ελλάδος».
Να όμως που στο τεύχος 227, μετέπειτα του 197 και νωρίτερα από το 247, ο Δαυλός δια μέσω του Στέφανου Μυτιληναίου «δίδασκε» στους πιστούς του ότι «Είναι ξεκάθαρο, ότι ο Ελληνισμός δεν αποδέχεται την ειδωλολατρία, την φυσεοφοβία (παγανισμό) και την θεοποίηση των ζώων. Όλα αυτά θεωρούνταν στοιχεία δεισιδαιμονίας και αποτελούσαν ξένο σώμα στην Ελληνική Κοσμοθεωρία» (Πηγή: Στέφανος Μυτιληναίος, η καταδίκη της δεισιδαιμονίας, Δαυλός, τεύχος 227, σελ. 14498, http://www.davlos.gr/dissue.php?issue=227)
Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, ο Δαυλικός εθνικιστικός «αναθεματισμός» της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας και πεποιθήσεων από τους ίδιους τους πνευματικούς αντιπάλους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που κόπτονται για τον «Ελληνικό Πολιτισμό» στον οποίο εμπερικλείουν και την αρχαία Ελληνική Θρησκεία όταν αντιπαλεύονται την Ορθοδοξία, δεν φαίνεται σε καμιά περίπτωση να γενικεύεται ως «αναθεματισμός Ελλήνων» και «αναθεματισμός του ελληνικού έθνους», όπως ευκόλως γενικεύεται κατά της Χριστιανοσύνης. Είναι ένα χαρακτηριστικό σημείο, όπου η νεοπαγανιστική πονηριά και διαβολική πανουργία απογυμνώνεται σε όλο της το μεγαλείο.
Για ακόμη μια φορά, Μέγας και Άγιος Βασίλειος για τους ειδωλολάτρες: «…εμείς δεν έχουμε ανάγκη να ξετινάξουμε τις θεωρίες τους. Αρκούν οι ίδιοι να ανατρέπουν ο ένας τον άλλο.» Προέβλεπε και την Ενότητα Παγανισμός ως νοθευτής του Ελληνισμού στην σελίδα «Έλληνας».
Ανώνυμος Απολογητής

http://melostisneos.wordpress.com/