Διατρέχοντας σειρά δηλώσεων αρμοδίων -και μη- και σχετικών δημοσιευμάτων περί
διαθεσιμότητας Διοικητικών Υπαλλήλων των ΑΕΙ (Βλ. [1] – [7]) διαπιστώνουμε:
1. Ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου κινείται στις γνωστές πεπατημένες διαδρομές της τυφλής
και αδιέξοδης λιτότητας, των ευκαιριακών και οριζόντιων μέτρων, χωρίς ουσιαστική
αξιολόγηση και χωρίς ένα πλήρες στρατηγικό σχέδιο για την ανάπτυξη και τη διέξοδο από
την κρίση.
2. Τις δυσμενείς συνέπειες που υφίσταται το Πανεπιστημιακό Σύστημα της χώρας -για μια
ακόμα φορά- από το μακράς διάρκειας λειτουργικό αλλά και θεσμικό κενό στο οποίο έχει
περιέλθει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα τα Ιδρύματα και το ανθρώπινο
δυναμικό τους να βρίσκονται εκτεθειμένα και απροστάτευτα στις «ορέξεις» της όποιας
εξουσίας.
Κεντρικές παράμετροι της (αυτοδύναμης) λειτουργίας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης των
Ιδρυμάτων που σύμφωνα με το Νόμο 4009/11 υπάγονταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των
Ιδρυμάτων, είτε έχουν αναιρεθεί από επόμενους νόμους (π.χ. 4076/12), είτε δεν έχουν
ενεργοποιηθεί συνειδητά ή από αδράνεια.
Οι ηγεσίες των Ιδρυμάτων όφειλαν στα δύο ακριβώς χρόνια από την ψήφιση του Νόμου
4009/2011:
Να έχουν ολοκληρώσει την κατάρτιση του Οργανισμού και του Εσωτερικού Κανονισμού
του Ιδρύματός τους.
Να έχουν εντάξει στις αντίστοιχες κατηγορίες προσωπικού, ένα σημαντικό μέρος των ΙΔΑΧ,
δηλαδή αυτών με διδακτορικό (κάποιες εκατοντάδες πανελλαδικά). Κάτι μάλιστα που θα
γίνεται πλέον με εσωτερικές διαδικασίες, σύμφωνα με το άρτι δημοσιοποιηθέν Σχέδιο
Νόμου περί «Αναδιάρθρωσης της 2βάθμιας Εκπαίδευσης και λοιπές διατάξεις…» (άρθρο
39, εδάφιο 19).
Να έχουν διαμορφώσει το Οργανόγραμμα του Ιδρύματος. Η σημαντική απομείωση του
συνολικού αριθμού των υπηρετούντων ΙΔΑΧ, συνδυαζόμενη με τα θεμελιωμένα
επιχειρήματα αντιστοίχισης καθηκόντων και υπάρχοντος προσωπικού, πιθανόν θα
απέτρεπε την ένταξη του υπηρετούντος προσωπικού στα ΑΕΙ στις κατηγορίες της
κινητικότητας και διαθεσιμότητας.
Για να αποφευχθούν τα χειρότερα και να μπορέσει το ελληνικό πανεπιστήμιο να προχωρήσει με
βήμα γοργό στην ολόπλευρη αναβάθμιση του, θα πρέπει η ηγεσία του (παλαιάς και νέας κοπής):
2/2
Υπερβαίνοντας αγκυλώσεις, προσωπικές στοχεύσεις, και προσμονές της …«από ουρανού
σωτηρίας», να προχωρήσει άμεσα στην κατάρτιση του Οργανισμού και του
Οργανογράμματος του κάθε Ιδρύματος, με βάση τα διεθνή πρότυπα και με την πιθανή
συνδρομή εξειδικευμένων εταιριών, αξιοποιώντας τα σχετικά κονδύλια που έχουν
προβλεφθεί από το ΕΣΠΑ. Υπάρχει ήδη σχετική, πολύ θετική, εμπειρία σε ελληνικό
Πανεπιστήμιο, η οποία δυστυχώς, για αδιευκρίνιστους λόγους, μένει αναξιοποίητη! Σε
αντίστοιχο πνεύμα να ολοκληρωθεί και ο Εσωτερικός Κανονισμός, που θα συμβάλει
σημαντικά στην αναβάθμιση της ποιότητας της ακαδημαϊκής ζωής.
Να επωφεληθεί από όλες τις δυνατότητες αυτοτέλειας και αυτονομίας που παρέχει το νέο
θεσμικό πλαίσιο και να συμπληρώσει με αποφάσεις και άλλες κανονιστικές πράξεις όλες
τις αναγκαίες ρυθμίσεις, ώστε τα Ιδρύματα να μπορέσουν να λειτουργήσουν πλήρως και
ομαλά. Πολλά θέματα έχουν πλέον υπαχθεί στην αποκλειστική ευθύνη των Ιδρυμάτων και
η όποια καθυστέρηση τακτοποίησης μπορεί να έχει ανεπανόρθωτες αρνητικές επιπτώσεις
στα ιδρύματα και το ανθρώπινο δυναμικό τους. Θέματα που αφορούν το ωράριο
διδασκαλίας, το έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό, την ενίσχυση ακαδημαϊκών
δραστηριοτήτων, τη διαχείριση και εξεύρεση οικονομικών πόρων, την επέκταση των
ακαδημαϊκών δραστηριοτήτων σε άλλους τομείς ή άλλες χώρες και αναρίθμητα άλλα,
αποτελούν πλέον αποκλειστική αρμοδιότητα, άρα και ευθύνη, της ακαδημαϊκής ηγεσίας
του κάθε Ιδρύματος.
Καταλήγοντας, επαναλαμβάνουμε ότι οι ευθύνες της Ακαδημαϊκής Ηγεσίας των Ιδρυμάτων για το
εν εξελίξει (και όποιο επόμενο) θέμα της διαθεσιμότητας -και κινητικότητας- είναι σημαντικές
Συνεπώς, η Ακαδημαϊκή Ηγεσία οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε όλες τις προβλεπόμενες
δράσεις, όπως αυτές υποδεικνύονται από πολλές πλευρές (Βλ. [4], [7]), για να αποσοβηθούν τα
χειρότερα για τα Ιδρύματα και τους ανθρώπους τους, ώστε το ιδιαίτερα θετικό γεγονός του
διορισμού 455 νέων συναδέλφων (Βλ. [8]) να μην θεωρηθεί ως το θλιβερό αντίτιμο της
απομάκρυνσης πολλαπλασίων εργαζομένων από το ακαδημαϊκό περιβάλλον.
Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Τ Ι Κ Η Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Ε Ι Α της
Κ Ι Ν Η Σ Η Σ Π Α Ν Ε Π Ι Σ Τ Η Μ Ι Α Κ Η Σ Α Ν Α Β Α Θ Μ Ι Σ Η Σ
διαθεσιμότητας Διοικητικών Υπαλλήλων των ΑΕΙ (Βλ. [1] – [7]) διαπιστώνουμε:
1. Ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου κινείται στις γνωστές πεπατημένες διαδρομές της τυφλής
και αδιέξοδης λιτότητας, των ευκαιριακών και οριζόντιων μέτρων, χωρίς ουσιαστική
αξιολόγηση και χωρίς ένα πλήρες στρατηγικό σχέδιο για την ανάπτυξη και τη διέξοδο από
την κρίση.
2. Τις δυσμενείς συνέπειες που υφίσταται το Πανεπιστημιακό Σύστημα της χώρας -για μια
ακόμα φορά- από το μακράς διάρκειας λειτουργικό αλλά και θεσμικό κενό στο οποίο έχει
περιέλθει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα τα Ιδρύματα και το ανθρώπινο
δυναμικό τους να βρίσκονται εκτεθειμένα και απροστάτευτα στις «ορέξεις» της όποιας
εξουσίας.
Κεντρικές παράμετροι της (αυτοδύναμης) λειτουργίας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης των
Ιδρυμάτων που σύμφωνα με το Νόμο 4009/11 υπάγονταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των
Ιδρυμάτων, είτε έχουν αναιρεθεί από επόμενους νόμους (π.χ. 4076/12), είτε δεν έχουν
ενεργοποιηθεί συνειδητά ή από αδράνεια.
Οι ηγεσίες των Ιδρυμάτων όφειλαν στα δύο ακριβώς χρόνια από την ψήφιση του Νόμου
4009/2011:
Να έχουν ολοκληρώσει την κατάρτιση του Οργανισμού και του Εσωτερικού Κανονισμού
του Ιδρύματός τους.
Να έχουν εντάξει στις αντίστοιχες κατηγορίες προσωπικού, ένα σημαντικό μέρος των ΙΔΑΧ,
δηλαδή αυτών με διδακτορικό (κάποιες εκατοντάδες πανελλαδικά). Κάτι μάλιστα που θα
γίνεται πλέον με εσωτερικές διαδικασίες, σύμφωνα με το άρτι δημοσιοποιηθέν Σχέδιο
Νόμου περί «Αναδιάρθρωσης της 2βάθμιας Εκπαίδευσης και λοιπές διατάξεις…» (άρθρο
39, εδάφιο 19).
Να έχουν διαμορφώσει το Οργανόγραμμα του Ιδρύματος. Η σημαντική απομείωση του
συνολικού αριθμού των υπηρετούντων ΙΔΑΧ, συνδυαζόμενη με τα θεμελιωμένα
επιχειρήματα αντιστοίχισης καθηκόντων και υπάρχοντος προσωπικού, πιθανόν θα
απέτρεπε την ένταξη του υπηρετούντος προσωπικού στα ΑΕΙ στις κατηγορίες της
κινητικότητας και διαθεσιμότητας.
Για να αποφευχθούν τα χειρότερα και να μπορέσει το ελληνικό πανεπιστήμιο να προχωρήσει με
βήμα γοργό στην ολόπλευρη αναβάθμιση του, θα πρέπει η ηγεσία του (παλαιάς και νέας κοπής):
2/2
Υπερβαίνοντας αγκυλώσεις, προσωπικές στοχεύσεις, και προσμονές της …«από ουρανού
σωτηρίας», να προχωρήσει άμεσα στην κατάρτιση του Οργανισμού και του
Οργανογράμματος του κάθε Ιδρύματος, με βάση τα διεθνή πρότυπα και με την πιθανή
συνδρομή εξειδικευμένων εταιριών, αξιοποιώντας τα σχετικά κονδύλια που έχουν
προβλεφθεί από το ΕΣΠΑ. Υπάρχει ήδη σχετική, πολύ θετική, εμπειρία σε ελληνικό
Πανεπιστήμιο, η οποία δυστυχώς, για αδιευκρίνιστους λόγους, μένει αναξιοποίητη! Σε
αντίστοιχο πνεύμα να ολοκληρωθεί και ο Εσωτερικός Κανονισμός, που θα συμβάλει
σημαντικά στην αναβάθμιση της ποιότητας της ακαδημαϊκής ζωής.
Να επωφεληθεί από όλες τις δυνατότητες αυτοτέλειας και αυτονομίας που παρέχει το νέο
θεσμικό πλαίσιο και να συμπληρώσει με αποφάσεις και άλλες κανονιστικές πράξεις όλες
τις αναγκαίες ρυθμίσεις, ώστε τα Ιδρύματα να μπορέσουν να λειτουργήσουν πλήρως και
ομαλά. Πολλά θέματα έχουν πλέον υπαχθεί στην αποκλειστική ευθύνη των Ιδρυμάτων και
η όποια καθυστέρηση τακτοποίησης μπορεί να έχει ανεπανόρθωτες αρνητικές επιπτώσεις
στα ιδρύματα και το ανθρώπινο δυναμικό τους. Θέματα που αφορούν το ωράριο
διδασκαλίας, το έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό, την ενίσχυση ακαδημαϊκών
δραστηριοτήτων, τη διαχείριση και εξεύρεση οικονομικών πόρων, την επέκταση των
ακαδημαϊκών δραστηριοτήτων σε άλλους τομείς ή άλλες χώρες και αναρίθμητα άλλα,
αποτελούν πλέον αποκλειστική αρμοδιότητα, άρα και ευθύνη, της ακαδημαϊκής ηγεσίας
του κάθε Ιδρύματος.
Καταλήγοντας, επαναλαμβάνουμε ότι οι ευθύνες της Ακαδημαϊκής Ηγεσίας των Ιδρυμάτων για το
εν εξελίξει (και όποιο επόμενο) θέμα της διαθεσιμότητας -και κινητικότητας- είναι σημαντικές
Συνεπώς, η Ακαδημαϊκή Ηγεσία οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε όλες τις προβλεπόμενες
δράσεις, όπως αυτές υποδεικνύονται από πολλές πλευρές (Βλ. [4], [7]), για να αποσοβηθούν τα
χειρότερα για τα Ιδρύματα και τους ανθρώπους τους, ώστε το ιδιαίτερα θετικό γεγονός του
διορισμού 455 νέων συναδέλφων (Βλ. [8]) να μην θεωρηθεί ως το θλιβερό αντίτιμο της
απομάκρυνσης πολλαπλασίων εργαζομένων από το ακαδημαϊκό περιβάλλον.
Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Τ Ι Κ Η Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Ε Ι Α της
Κ Ι Ν Η Σ Η Σ Π Α Ν Ε Π Ι Σ Τ Η Μ Ι Α Κ Η Σ Α Ν Α Β Α Θ Μ Ι Σ Η Σ
