Η εφαρμογή της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ 23/9/2013) που στερεί από το ΕΜΠ το
45% του διοικητικού του προσωπικού, πέρα από τα ανθρώπινα προβλήματα που
δημιουργεί, προκαλεί και τεράστιο λειτουργικό κενό στο ‘Ίδρυμα. Οι θέσεις που
καταργούνται είναι οι πλέον νευραλγικές για την λειτουργία του πανεπιστημίου και η
επιλογή τους δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά τόσο για τις προθέσεις του Υπουργείου όσο
και για τυχόν παρασκηνιακές ενέργειες και παζάρια διαφόρων αρμοδίων και αναρμοδίων.
Το λειτουργικό και θεσμικό κενό που υπήρξε στα ΑΕΙ τα τελευταία χρόνια δεν επέτρεψε στα
Ιδρύματα να αξιοποιήσουν όλες τις δυνατότητες αυτοτέλειας και αυτονομίας που
προσφέρει το θεσμικό πλαίσιο και να θωρακισθούν απέναντι στις όποιες παρεμβάσεις της
κεντρικής εξουσίας. Η αδράνεια, οι παραλείψεις και η ισοπεδωτική στάση (ή όλοι ή
κανένας) της Διοίκησης του ΕΜΠ άφησαν τελικά απροστάτευτους τους εργαζόμενους και
έδωσαν άλλοθι στην κυβέρνηση να προχωρήσει σε αυθαίρετες και καταστροφικές
αποφάσεις.
Οι εργαζόμενοι που χάνουν με συνοπτικές και αδιαφανείς μεθοδεύσεις τις θέσεις εργασίας
τους έχουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απεργία και η συμπαράσταση
των μελών ΔΕΠ στον αγώνα τους είναι δεδομένη. Η εικόνα όμως ενός πανεπιστημιακού
ιδρύματος με φυλασσόμενες πύλες, με επιλεκτικές άδειες εισόδου, με καθορισμένες
“ελεύθερες διαδρομές” είναι ενάντια σε κάθε ακαδημαϊκή δεοντολογία, καταρρακώνει το
κύρος του ΕΜΠ και μας εκθέτει στα μάτια των φοιτητών μας αλλά και μιας σκληρά
δοκιμαζόμενης κοινωνίας . Η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία έχει ήδη δηλώσει ότι δεν είναι
διατεθειμένη να νομιμοποιήσει την απαράδεκτη στέρηση της ελεύθερης διακίνησης των
μελών ΔΕΠ στις εγκαταστάσεις του Πολυτεχνείου συμμετέχοντας στις ΓΣ που εξαγγέλλει ο
Σύλλογος.
Η Διοίκηση που σήμερα φαίνεται αδύναμη θα πρέπει να κινηθεί άμεσα. Παράλληλα με
όποιες ενέργειες (δικαστικές κ.ά) θεωρεί ότι μπορούν να αποτρέψουν την ανορθολογική
και ισοπεδωτική απομάκρυνση του προσωπικού, θα πρέπει ταυτόχρονα να διαχειριστεί με
ρεαλισμό τα λειτουργικά προβλήματα που προκύπτουν και να αποκαταστήσει άμεσα την
πλήρη ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική λειτουργία. Αυτή η λειτουργία εξάλλου είναι και ο
μόνος λόγος της ύπαρξης θέσεων εργασίας για το ακαδημαϊκό και διοικητικό προσωπικό
των ΑΕΙ. Oι σημερινές παλινωδίες σχετικά με τις (μη) εγγραφές πρωτοετών φοιτητών ως
αποτέλεσμα εξελίξεων «...οι οποίες δεν μπορούν να ελεγχθούν από τον Πρύτανη...»
εκθέτουν το Ίδρυμα στην κοινή γνώμη και ταυτόχρονα εγείρουν σοβαρά ερωτήματα.
Τέλος, στο σημείο αυτό θα θέλαμε να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας στους
συναδέλφους μας, υποψήφιους διδάκτορες, μεταπτυχιακούς/προπτυχιακούς φοιτητές,
επισκέπτες, γονείς που έχουν αποκλειστεί από τους χώρους του ΕΜΠ και έχουν σε
γενικότερο βαθμό πληγεί από την νέκρωση του ιδρύματος.
Επιτέλους πρέπει να συμφωνήσουμε ότι καμιά ομάδα της Πολυτεχνειακής κοινότητας δεν
πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της σημαντικότερο από το ίδιο το Πολυτεχνείο. Η
Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία θεωρεί ότι κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με κλειστό το
Πολυτεχνείο κι απευθύνει έκκληση προς όλες τις πλευρές, όπως το Ίδρυμα ανοίξει άμεσα. Η
ζημιά που έχει υποστεί το Πολυτεχνείο είναι ήδη μεγάλη, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να
γίνει ανεπανόρθωτη.
45% του διοικητικού του προσωπικού, πέρα από τα ανθρώπινα προβλήματα που
δημιουργεί, προκαλεί και τεράστιο λειτουργικό κενό στο ‘Ίδρυμα. Οι θέσεις που
καταργούνται είναι οι πλέον νευραλγικές για την λειτουργία του πανεπιστημίου και η
επιλογή τους δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά τόσο για τις προθέσεις του Υπουργείου όσο
και για τυχόν παρασκηνιακές ενέργειες και παζάρια διαφόρων αρμοδίων και αναρμοδίων.
Το λειτουργικό και θεσμικό κενό που υπήρξε στα ΑΕΙ τα τελευταία χρόνια δεν επέτρεψε στα
Ιδρύματα να αξιοποιήσουν όλες τις δυνατότητες αυτοτέλειας και αυτονομίας που
προσφέρει το θεσμικό πλαίσιο και να θωρακισθούν απέναντι στις όποιες παρεμβάσεις της
κεντρικής εξουσίας. Η αδράνεια, οι παραλείψεις και η ισοπεδωτική στάση (ή όλοι ή
κανένας) της Διοίκησης του ΕΜΠ άφησαν τελικά απροστάτευτους τους εργαζόμενους και
έδωσαν άλλοθι στην κυβέρνηση να προχωρήσει σε αυθαίρετες και καταστροφικές
αποφάσεις.
Οι εργαζόμενοι που χάνουν με συνοπτικές και αδιαφανείς μεθοδεύσεις τις θέσεις εργασίας
τους έχουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απεργία και η συμπαράσταση
των μελών ΔΕΠ στον αγώνα τους είναι δεδομένη. Η εικόνα όμως ενός πανεπιστημιακού
ιδρύματος με φυλασσόμενες πύλες, με επιλεκτικές άδειες εισόδου, με καθορισμένες
“ελεύθερες διαδρομές” είναι ενάντια σε κάθε ακαδημαϊκή δεοντολογία, καταρρακώνει το
κύρος του ΕΜΠ και μας εκθέτει στα μάτια των φοιτητών μας αλλά και μιας σκληρά
δοκιμαζόμενης κοινωνίας . Η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία έχει ήδη δηλώσει ότι δεν είναι
διατεθειμένη να νομιμοποιήσει την απαράδεκτη στέρηση της ελεύθερης διακίνησης των
μελών ΔΕΠ στις εγκαταστάσεις του Πολυτεχνείου συμμετέχοντας στις ΓΣ που εξαγγέλλει ο
Σύλλογος.
Η Διοίκηση που σήμερα φαίνεται αδύναμη θα πρέπει να κινηθεί άμεσα. Παράλληλα με
όποιες ενέργειες (δικαστικές κ.ά) θεωρεί ότι μπορούν να αποτρέψουν την ανορθολογική
και ισοπεδωτική απομάκρυνση του προσωπικού, θα πρέπει ταυτόχρονα να διαχειριστεί με
ρεαλισμό τα λειτουργικά προβλήματα που προκύπτουν και να αποκαταστήσει άμεσα την
πλήρη ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική λειτουργία. Αυτή η λειτουργία εξάλλου είναι και ο
μόνος λόγος της ύπαρξης θέσεων εργασίας για το ακαδημαϊκό και διοικητικό προσωπικό
των ΑΕΙ. Oι σημερινές παλινωδίες σχετικά με τις (μη) εγγραφές πρωτοετών φοιτητών ως
αποτέλεσμα εξελίξεων «...οι οποίες δεν μπορούν να ελεγχθούν από τον Πρύτανη...»
εκθέτουν το Ίδρυμα στην κοινή γνώμη και ταυτόχρονα εγείρουν σοβαρά ερωτήματα.
Τέλος, στο σημείο αυτό θα θέλαμε να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας στους
συναδέλφους μας, υποψήφιους διδάκτορες, μεταπτυχιακούς/προπτυχιακούς φοιτητές,
επισκέπτες, γονείς που έχουν αποκλειστεί από τους χώρους του ΕΜΠ και έχουν σε
γενικότερο βαθμό πληγεί από την νέκρωση του ιδρύματος.
Επιτέλους πρέπει να συμφωνήσουμε ότι καμιά ομάδα της Πολυτεχνειακής κοινότητας δεν
πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της σημαντικότερο από το ίδιο το Πολυτεχνείο. Η
Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία θεωρεί ότι κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με κλειστό το
Πολυτεχνείο κι απευθύνει έκκληση προς όλες τις πλευρές, όπως το Ίδρυμα ανοίξει άμεσα. Η
ζημιά που έχει υποστεί το Πολυτεχνείο είναι ήδη μεγάλη, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να
γίνει ανεπανόρθωτη.
