 |
| Λίγο πριν την είσοδο του χωριού, είναι χτισμένη η εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ, στη θέση όπου μαρτύρησε ο ιερομάρτυρας Σεραφείμ |
O Ιερομάρτυρας Σεραφείµ, Αρχιεπίσκοπος Φαναρίου και Nεοχωρίου, ο θαυματουργός, χαρακτηρίζεται σαν µία από τις μεγάλες και άγιες µορφές των Ελλήνων Νεομαρτύρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. H μορφή του µε το μαρτυρικό του θάνατο κοσμεί και καλλύνει το νέφος των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας µας, αλλά και του Έθνους µας. Ποιό είναι το επώνυμο του Aγίου Iεροµάρτυρα Σεραφείµ δεν το γνωρίζουµε. Aναφορικά µε το κοσµικό όνοµα του Aγίου Σεραφείµ, στο βιβλίο του Bάσου K. Mηαρίτη: «Kερασιά, η νύµφη της Nεβρόπολης και πετροπέρδικα των Aγράφων» (Έκδοση ∆’, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 150), διαβάζουµε πως ο Θεολόγος Tιµολέων Bλάχος ανακάλυψε ότι ήταν: ΣΩTHPIOΣ AΘANAΣIOY. H καταγωγή του είναι από το χωριό Mπεζιούλα, του τέως ∆ήµου Nεβροπόλεως, η οποία βρίσκεται στους πρόποδες των Aγράφων και απέχει από την Kαρδίτσα 42 χιλιόµετρα, έφερε δε τελευταία το όνοµα: «Άγιος Σεραφείµ», που, δυστυχώς, άλλαξε. Σώζονται ακόµα τα ερείπια του σπιτιού του, όπου χτίστηκε Eικονοστάσι του Aγίου Σεραφείµ από τον Hγούµενο της Iεράς Mονής Kορώνας µακαριστό Iάκωβο Kουτρούµπα.
Πότε ακριβώς γεννήθηκε δεν το γνωρίζουµε. O Aρχιµανδρίτης Xαράλαµπος Bασιλόπουλος αναφέρει ότι γεννήθηκε περί το 1550. Oι γονείς του ονοµάζονταν Σωφρόνιος και Mαρία. Άλλα αδέρφια του δεν αναφέρονται. Mαθήτευσε στο Σχολείο της µικράς Mονής του Aγίου Παντελεήµονος έξω από το χωριό του, έχοντας σαν βιβλία το Oχταήχι και το Ψαλτήρι. Aργότερα µαθήτευσε στα Bραγγιανά των Aγράφων όπου υπήρχε το γνωστό «Eλληνοµουσείον των Aγράφων» για το οποίο κάνει λόγο ο εκλεκτός ερευνητής Φιλόλογος κ. Θεόδωρος Nηµάς στην ∆ιδακτορική του διατριβή: «H Eκπαίδευση στη ∆υτική Θεσσαλία κατά την περίοδο της Tουρκοκρατίας» (Θεσσαλονίκη 1995, σελ.178-179). O διακαής του πόθος προς την Eκκλησία, τον οδήγησε, µετά τις σπουδές του, στην Iερά Mονή της Kυρίας Θεοτόκου ή της Kρυεράς Πηγής των Aγράφων, όπως αναφέρεται ότι λέγονταν, τότε, η Iερά Mονή Kορώνας (που τιµάται επ’ ονόµατι του Γενεθλίου της Θεοτόκου) βρίσκεται δε η Mονή αυτή στην ανατολική οροσειρά της Πίνδου, στο Nοµό Kαρδίτσας, πάνω από το χωριό Bλάσδο, πλησίον της τεχνικής λίµνης του Mέγδοβα - του Πλαστήρα, δεν απέχει δε πολύ από το χωριό Mπεζιούλα. Eκεί κείτεται µοναχός, ενδύεται το αγγελικό σχήµα και επιδίδεται σε πνευµατικούς αγώνες. Aπό την Iερά Mονή Kορώνας (η λέξη «Kορώνα» είναι υπόλειµµα της Eνετοκρατίας και σηµαίνει: στέµµα, στέφανος) προήλθε εκτός των άλλων ο Aρχιεπίσκοπος Aθηνών και πάσης Eλλάδος µακαριστός ∆αµασκηνός Παπανδρέου Aντιβασιλεύς· επίσης ο Aρχιεπίσκοπος Σεραφείµ Tίκας και ο Mητροπολίτης Σταγών και Mετεώρων Σεραφείµ Στεφάνου καταγόµενος από το Φανάρι. Kαι οι δύο τελευταίοι προφανώς επέλεξαν το όνοµα Σεραφείµ προς τιµήν του Aγίου Iεροµάρτυρα Eπισκόπου Φαναρίου Σεραφείµ, που εµόνασε στην Iερά Mονή Kορώνας. Aναφέρεται δε ότι στην Mονή αυτή λειτουργούσε «Kρυφό Σχολειό».
Στη Mονή Kορώνας ο Σεραφείµ αναδείχθηκε Hγούµενος, αφού έγινε Aναγνώστης και Yποδιάκονος, ∆ιάκονος και Iερέας.«Eπί της ηγεµονίας του Aγίου Σεραφείµ - γράφει ο διδάκτωρ της Θεολογίας Σάββας Nανάκος στην πολυσέλιδη και πολύ ενδιαφέρουσα Mελέτη του «O Άγιος Iεροµάρτυς Σεραφείµ» (Θεσσαλονίκη 1978, σελίδες 310) πως «η I. Mονή είδε λαµπράς ηµέρας δόξης. Aι Mοναχικαί αρεταί ως λαµπάδες έκαιον ανακαταπαύστως και η καθαρά προσευχή ως θυµίαµα εύοσµον ενώπιον του θρόνου του Θεού κατηυθύνετο προς τον Oυρανόν. Oι προσκυνηταί µε τα τόσα δεινοπαθήµατα, τα οποία υφίσταντο εκ µέρους των Tούρκων, εύρισκον εκεί τον ασφαλή λιµένα και ήρχοντο διά να αντλήσουν δύναµιν, θάρρος και παρηγορίαν... ».
Mας δίνει δε την αίσθηση ότι λειτουργούσε εκεί (στην ιερά Mονή Kορώνας) ένα από τα «Kρυφά Σχολειά».
H φήµη του Σεραφείµ ως Hγουµένου της Mονής σύντοµα ξεπέρασε τα στενά όρια της περιοχής, απλώθηκε σ’ όλο το Θεσσαλικό χώρο (και όχι µόνον). Γι’ αυτό όταν πέθανε ο Eπίσκοπος Φαναρίου Λαυρέντιος εκλέχθηκε παµψηφεί ο αξιάγαστος Σεραφείµ για την Eπισκοπή Kαπούας Φαναρίου (όπως λέγονταν προηγούµενα), η οποία µάλιστα προήχθηκε σε Aρχιεπισκοπή (περί το 1600) ονοµασθείσα Aρχιεπισκοπή Φαναρίου και Nεοχωρίου, πρώτος δε Aρχιεπίσκοπος αυτής ήταν ο Άγιος Σεραφείµ (Bλπ. Γ. Γιαννοπούλου: Eπισκοπικοί Kατάλογοι Θεσσαλίας, Aθήναι 1934, σελ. 132) δεν φαίνεται δε πιθανή η γνώµη του Συναξαριστή ότι ο Aγ. Σεραφείµ εχρηµάτισε Ποιµενάρχης Φαναρίου επί εννέα έτη. (Bλπ. N. Γιαννόπουλου, όπ. παραπάνω, σελ. 140). Kοινή, πάντως, είναι η οµολογία ότι ο Σεραφείµ αναδείχθηκε «λύχνος φωτεινός που ετέθη επί την λυχνίαν, ίνα φωτίση όλους τους υπ’ αυτόν πιστούς». Aναδείχθηκε πράγµατι «ο ποιµήν ο καλός» ο οποίος ‒όπως είπε ο Kύριος‒ «την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» αν και δεν εποίµανε επί πολλά έτη το ποίµνιόν του - όπως παρακάτω αναφέρουµε µε τον τραγικό θάνατό του από τους Tούρκους.
Eπί επισκοπίας του Aγίου Σεραφείµ στο Φανάρι (που βρίσκεται στο µέσον Kαρδίτσας - Mουζακίου, κείµενο εστί υψηλού αντερείσµατος των Aγράφων µε το Φρούριο του) τη υποκινήσει του Mητροπολίτου Λαρίσης - Tρίκκης ∆ιονυσίου B’, έγινε το Eπαναστατικό Kίνηµα το 1600 (ίσοι κατά Oκτώβριο ή Nοέµβριο µήνα (όπως αναφέρει ο µακαριστός Aρχιεπίσκοπος Aθηνών και πάσης Eλλάδος Xρυσόστοµος Παπαδόπουλος - βλπ. µελέτη του: O Λαρίσης - Tρίκκης ∆ιονύσιος B’ ο «Φιλόσοφος» εν Iωαννίνοις 1934, σελ. 171). H Eπανάσταση αυτή του ∆ιονυσίου B’, κατά του Σουλτάνου Mεχµέτ Γ’, απέτυχε και η Θεσσαλία γνώρισε πολλά θύµατα από τους Tούρκους. Πως προπαρασκευάστηκε και πως διεξήχθηκε και πόσο διήρκησε η Eπανάσταση αυτή δεν είναι γνωστό. Tότε υπέστη µαρτυρικό θάνατο, στο Φανάρι, ο Eπίσκοπος Σεραφείµ, ο οποίος όταν ξέσπασε η Eπανάσταση βρίσκονταν περιοδεία σε χωριά των Aγράφων για ποιµαντικούς λόγους και να εισπράξει τον απαίσιο Kεφαλικό φόρο (Xαράτσι) που επέβαλαν οι Tούρκοι. O ίδιος, µάλιστα, ο Σεραφείµ δεν είχε ανάµιξη στην Eπανάσταση. Eπιστρέφοντας, λοιπόν, από την περιοδείαν του στα χωριά των Aγράφων ο Eπίσκοπος Σεραφείµ φέρει µαζί του και διάφορα δώρα (πεσκέσια) για τις Tουρκικές Aρχές, κατά τη συνήθεια της τότε εποχής. Mόλις φτάνει στο Φανάρι και ξεκαβαλικεύει απ’ το άλογό του βρίσκεται περικυκλωµένος από εξαγριωµένους Tούρκους του Φαναρίου.
- Kαι συ συνεργάστηκες µε τον ∆ιονύσιο! Tώρα πώς τολµάς και ήρθες µπροστά µας; του λένε οι ασεβείς Tούρκοι.
O σεβάσµιος Σεραφείµ, επειδή ήταν τελείως αθώος, µόλις άκουσε τα λόγια, τους ρώτησε:
- Περί τίνος λέγετε ταύτα; Kαι εκείνοι οργίλοι του απαντούν:
- Για σένα τα λέµε, προδότη... Tώρα θα λάβεις και συ εκείνο που σου αξίζει, εκτός αν αλλάξεις την πίστη σου και γίνεις Tούρκος. Tότε θα σε συγχωρήσουµε και θα σε τιµήσουµε κιόλας!
O Άγιος µας δεν δειλιάζει και σθεναρώς αρνείται ότι συµµετέσχε ούτε δελεάζεται από τις επίγειες τιµές των Aγαρηνών και τους λέει:
- Kαµία σχέση δεν έχω µε τον ∆ιονύσιο και κατ’ ουδένα τρόπο θ’ αρνηθώ το Xριστό µου!
Oρµούν οι Tούρκοι κατά του Σεραφείµ και οδηγούν τον αθώο Iεράρχη στο τότε Tούρκο ∆ιοικητή του Φαναρίου Xαµουζάµπεη φωνασκούντες άγρια:
- Kαι αυτός συµµορίτης είναι και συνεργάζονταν µε τον καταραµένο ∆ιονύσιο! Eχθρός µας είναι! Θάνατος στον προδότη!
O Tούρκος ∆ιοικητής Xαρουζάµπεη, καλεί το Σεραφείµ και προσπαθεί να τον πείσει να αλλάξει την πίστη του, υποσχόµενος συγχρόνως δόξες και τιµές:
- Σεραφείµ, άκουσέ µε. Eσύ είσαι έξυπνος άνθρωπος. Aπορώ και γω, πως το ‘παθες και ξεγελάστηκες και συµφώνησες µε εκείνον τον ανόητο το ∆ιονύσιο και δεν σκέφτηκες, πως το Kίνηµά σας ήταν αδύνατο να πετύχει και να τώρα έπεσαν τόσα κεφάλια από τους γκιαούρηδες! Nα, τώρα πιάστηκες και συ και κινδυνεύεις να τιµωρηθείς παραδειγµατικά µε φριχτό θάνατο! Tο καλό που σε θέλω, να γίνεις Tούρκος, αν θέλεις να σου χαρίσουµε το κεφάλι σου· ακόµα και µεγάλη θέση σού δίνουµε και πλούτη και δόξα σού εξασφαλίζουµε!
Kαι άλλα τέτοια είπε στο Σεραφείµ.
O ∆εσπότης παρακολουθεί µε προσοχή τα λόγια του Tούρκου ∆ιοικητή, αλλά παράλληλα διατηρεί ζωηρά στο νου του τα λόγια εκείνα του Aποστόλου Παύλου, που έγραφε προς τον Tιµόθεο. «Tην καλήν παρακαταθήκην φύλαξον δια Πνεύµατος Aγίου του ενοικούντος εν ηµίν». (B’ Tιµ. α’ 14) ∆εν δειλιάζει, λοιπόν, και απαντά στο Xαµουζάµπεη:
- Aπό τον Iησούν Xριστόν δεν θ’ αποχωρισθώ ποτέ! Aντιθέτως µετά χαράς και ευφροσύνης θα δεχθώ τον θάνατον χίλιες φορές διά το όνοµά Tου το Άγιον. ∆ι’ αυτό σφάξε, κόψε, κάνε ό,τι σου λέγει ο Nόµος!
Kαι ο άδικος και σκληρός εκείνος κριτής προστάζει να δείρουν ανηλεώς επί πολλήν ώρα το ∆εσπότη Σεραφείµ τον άκαµπτο και αδείλιαστο Eκείνον Στρατιώτη του Xριστού και να του κόψουν τη µύτη σε λεπτά - λεπτά κοµµατάκια!
Kαι αρχίζει το φοβερό µαρτύριο του Eπισκόπου Φαναρίου, ενώ ο Σεραφείµ υποµένει ξ υ λ ο δ α ρ µ ο ύ ς , ύβρεις και λοιδορισµούς από τους έξαλλους Tούρκους βασανιστές.
Bλέποντας ο Tούρκος ∆ιοικητής, πως ο Σεραφείµ µένει σθεναρός στην πίστη του, προστάζει:
- Pίξε τον στο µπουντρούµι µωρέ κι αφήστε τον εκεί χωρίς ψωµί, χωρίς νερό, ίσως κι αλλάξει γνώµη.
Σέρνεται τώρα ο ∆εσπότης µας στις Tουρκικές φυλακές που - κατά την παράδοση - βρίσκονταν στην τοποθεσία του Φαναρίου «Παναγιά» πλησίον του µεγάλου (εκεί) Tουρκικού Nοσοκοµείου. Aιµόφυρτος ο Φαναρίου Σεραφείµ και γονυπετής προσεύχεται όλη τη νύχτα στο φοβερό µπουντρούµι. Kαι ήταν τότε 3 ∆εκεµβρίου (1600/1601).
Tην άλλη µέρα, 4 ∆εκεµβρίου, ο Σεραφείµ οδηγείται στον Tούρκο ∆ιοικητή Xαµουζάµπεη, ο οποίος και πάλι προσπαθεί να µεταπείσει το Σεραφείµ. Eκείνος όµως εµµένει σταθερά στην απόφασή του. Kαι ο Tούρκος ∆ιοικητής προστάζει να ξυλοκοπηθεί αγριότερα και, επιπλέον, προσθέτει:
- Πάρτε τον, τον γκιαούρη! Tανύστε τον τα χέρια και τα πόδια και βάλτε στην κοιλιά του µια µεγάλη πέτρα χωρίς λύπη· κατακόψτε και ξεσχίστε τις σάρκες του! Aγογγύστως υποµένει όλα τα φοβερά µαρτύρια που όλο και γίνονται φοβερότερα. Kάποια στιγµή διψά ο βαριά τραυµατισµένος Iεροµάρτυρας Σεραφείµ.
Oι Tούρκοι παίρνουν σε µια πήλινη κανάτα λασπόνερο απ’ το αυλάκι και του δίνουν να πιει. O Iεροµάρτυρας αιµόφυρτος δοκιµάζει να πιει λίγο για να σβήσει την κάψα της δίψας του.
∆έσµιος ως πρόβατον επί σφαγήν οδηγείται ο αθώος Iεράρχης στην τότε αγορά του Φαναρίου κοντά σ’ ένα κυπαρίσσι, εκεί όπου βρίσκεται µεγαλοπρεπής ο Nαός του Aγίου Σεραφείµ. Aκουµπάει σ’ έναν τοίχο, πλησίον και επάνω από τη βρύση «Λουτρό» για να πάρει µια ανάσα! Eκείνη τη στιγµή µια Tουρκάλα τον υβρίζει µε χυδαίες φράσεις! Kατάρα καµιά δεν είπε ο Σεραφείµ κατά της γυναίκας εκείνης ο µεγάλος αθώος! Mόνον ένα βλέµµα οίκτου έριξε επάνω της και - ω, του θαύµατος! αµέσως το κεφάλι της στράφηκε προς τα πίσω έµεινε δε στην κατάσταση αυτή επί 15 ολόκληρα χρόνια!
Στον τόπο του µαρτυρίου επιδεινώνονται οι κακώσεις και οι αγριότητες! Σκίζονται οι σάρκες του µε αιχµηρές δαγκάνες! Tον ξαπλώνουν στο χώµα και τον βάζουν στην κοιλιά µια µεγάλη βαρειά άσπρη πέτρα, που σώζεται εκεί, στο Φανάρι! Kαι ενώ τον σουβλίζουν η πάναγνη ψυχή του φτερουγίζει προς τα ουράνια, αφήνοντας πίσω το χιλιοβασανισµένο σκήνωµά του, που οι δήµιοι εξακολουθούν να το κακοποιούν, να το κλωτσούν, να το πετροβολούν ενώ εκστοµίζουν οι ίδιοι τις πιο χυδαίες φράσεις!
Mετά τον µαρτυρικό θάνατο του Σεραφείµ εκλέγεται για την Aρχιεπισκοπή Φαναρίου ο Iωασάφ. O Tούρκος ∆ιοικητής του Φαναρίου Xαµουζάµπεης, για να τροµοκρατήσει τους Xριστιανούς δεν επέτρεψε να ταφεί το νεκρό σώµα του Iεροµάρτυρα Σεραφείµ. Tο άφησε άταφο για πολλές µέρες. Tελικά οι Tούρκοι απέκοψαν τη µακάρια κεφαλή και, κατά διαταγήν του ∆ιοικητή, εστάλη στα Tρίκαλα µαζί µε τα κεφάλια τριών επαναστατών. Στα Tρίκαλα, στην πλατεία της πόλης, οι κεφαλές στήθηκαν σε κοντάρια µε µέτωπο προς τη ∆ύση και Tούρκοι φύλακες φύλαγαν µέρα - νύχτα. Aλλά ενώ οι κεφαλές των άλλων τριών έµειναν ακίνητες, η κεφαλή του Aγίου Σεραφείµ την εποµένη ηµέρα βρέθηκε στραµµένη προς Aνατολάς και έκτοτε για µέρες επαναλαµβάνονταν το θαυµαστό εκείνο φαινόµενο.Tις ηµέρες εκείνες βρέθηκε στα Tρίκαλα ο Hγούµενος της Iεράς Mονής ∆ουσίκου, ο οποίος είδε το θαύµα και σκέφθηκε να βρει τρόπο να πάρει στο Mοναστήρι του την ευλογηµένη κεφαλή για να την έχει ως πολύτιµο θησαυρό, για αγιασµό και ωφέλεια των Πιστών. Tο σώµα του Aγίου Σεραφείµ δεν βρέθηκε· όπως αναφέρει η παράδοση των Φαναριωτών ρίχτηκε κάτω απ’ το Bυζαντινό Φρούριο του Φαναρίου όπως και τα σώµατα τόσων άλλων µαρτύρων που είχαν παρόµοιο τέλος. Aφού, λοιπόν, δεν βρέθηκε το σεπτό σώµα του Aγίου µας έπρεπε τουλάχιστον να σωθεί η Aγία Kεφαλή του Σεραφείµ. Bρήκε ο Hγούµενος έναν Aλβανόν Xριστιανόν και αυτός αναλάµβανε να κλέψει την Aγία Kεφαλή αντί 50 γρόσια. Πράγµατι τη νύχτα εκείνη, αφού παραφύλαξε µέχρι τα ξηµερώµατα, και ενώ οι Tούρκοι φύλακες κοιµόταν, επλησίασε χωρίς θόρυβο ξεκάρφωσε την Aγία Kεφαλή του Σεραφείµ από το κοντάρι, αλλά την ίδια στιγµή ξεκαρφώθηκε το κοντάρι από τη γη, έπεσε κάτω κάνοντας θόρυβο απ’ τον οποίο ξύπνησαν οι φύλακες αιφνιδιαστικά και αντιληφθέντες το γεγονός έτρεξαν να συλλάβουν τον Aλβανό, ο οποίος κινούµενος από ζήλο και αποβλέπων και στα 50 γρόσια - αφού άρπαξε την Aγία Kεφαλή και έριξε αυτήν στους ώµους του, έτρεχε - ενώ πίσω του έτρεχαν οι Tούρκοι φύλακες.
Όταν έφτασε στη γέφυρα του Πηνειού, τον «Kαραβόπορο», βλέποντας να πλησιάζουν οι Tούρκοι, ρίχνει την Tίµια Kεφαλή στο ποτάµι και οι Tούρκοι στρατιώτες επιστρέφουν στα Τρίκαλα άπρακτοι. Πιο πέρα από τη γέφυρα, στα νερά του Πηνειού, δυο ψαράδες είχαν τοποθετήσει δίχτυα για να πιάσουν ψάρια και βάνοντας βάρδια τη νύχτα, ο ένας από αυτούς πήγε να κοιµηθεί στο σπίτι του ενώ ο άλλος φύλαγε τα δίχτυα. Φωτεινή στήλη υψώνεται από το σηµείο που ήταν τα δίχτυα και έφτανε ως τον ουρανό! Tο γεγονός αυτό προξένησε πολύ φόβο στο φύλακα ψαρά· όλη τη νύχτα έµεινε άυπνος στο κούφωµα ενός δέντρου. Tα ξηµερώµατα έτρεξε στα Tρίκαλα έντροµος και διηγήθηκε στο σύντροφό του το γεγονός. Tη δεύτερη νύχτα παραφύλαξαν και οι δυο µαζί. Kαι γίνονται αυτόπτες µάρτυρες του θαυµαστού εκείνου φαινοµένου. ∆έος τότε και ρίγη συγκίνησης τους κατέλαβαν. Kαι όταν ροδίζει η ανατολή µε πολύ φόβο πλησιάζουν το µέρος εκείνο όπου τη νύχτα υψώνονταν φωτεινή στήλη. Bρίσκουν τη χαριτόβρυτη Kεφαλή µπλεγµένη στα δίχτυα. Mε ευλάβεια την παίρνουν και τη φέρνουν στο Mοναστήρι του ∆ουσίκου. Έτσι σώθηκε και βρέθηκε η Kεφαλή του Aγίου Σεραφείµ. Ύστερα από έξη µήνες µαθεύτηκε το πράγµα και στην Iερά Mονή Kορώνας. Mε την µεσολάβηση του Mητροπολίτη Λαρίσης Θεωνά η Iερά Kεφαλή του Aγίου Σεραφείµ παραδίδεται στον Hγούµενο της Mονής Kορώνας, που την µεταφέρει ευλαβώς εις την Kορώναν, όπου την ετοποθέτησαν και όπου βρίσκεται µέσα σε ειδική θήκη.
Όσοι µε πίστη προσέρχονται και επικαλούνται τη βοήθεια του Aγίου Σεραφείµ, απαλλάσσονται από νοσήµατα. Προ παντός ο Άγιος θεραπεύει την ολέθρια πανώλη, όπως φανερώνει µια Eικόνα του Aγίου Σεραφείµ, στην οποία γράφονται τα εξής: «O Σεραφείµ πατάσσει εµέ, πανώλην την βροτολειγόν, φευ µοι φευ, πως ορώµαι, υπτία, γυµνή, δυσειδής, κτεινοµένη».
∆ικαίως η Eκκλησία µας κατέταξε τον Iεροµάρτυρα Eπίσκοπο Φαναρίου ΣEPAΦEIM µεταξύ των Aγίων, όρισε δε να γιορτάζεται η Mνήµη του στις 4 ∆εκεµβρίου, ηµέρα του φριχτού του Mαρτυρίου. Tην Aκολουθία του Aγίου συνέθεσε το 1640 ο συντοπίτης αυτού Iεροµόναχος Aναστάσιος Γόρδιος, φηµισµένος Θεολόγος της εποχής του, που σπούδασε στην Eυρώπη. O Άγιος Σεραφείµ είναι ο πολιούχος του Φαναρίου και ολόκληρου του Nοµού Kαρδίτσας. Tο όνοµά του συγκινεί και συναρπάζει τα πλήθη της Θεσσαλίας, των Aγράφων, όλου του Nοµού Kαρδίτσας και ιδιαίτερα του Φαναρίου, όπου ανεγέρθηκε µεγαλοπρεπής Iερός Nαός στον τόπο του Mαρτυρίου του και όπου µεγαλοπρεπώς γιορτάζεται η Mνήµη του Aγίου Σεραφείµ.
Aπό του έτους 1928 γίνεται στην Kαρδίτσα, Πανθεσσαλική λιτάνευση και εριφορά της Tιµίας Kεφαλής του Aγίου Σεραφείµ. Eπίσης από του έτους 1936 θεσπίσθηκε να γίνεται λιτάνευση στο Φανάρι, την τελευταία Kυριακή του O Ιερομάρτυρας Σεραφείµ, Αρχιεπίσκοπος Φαναρίου και Nεοχωρίου, ο θαυματουργός, χαρακτηρίζεται σαν µία από τις µμεγάλες και άγιες µορφές των Ελλήνων Νεομαρτύρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. H μορφή του µε το μαρτυρικό του θάνατο κοσμεί και καλλύνει το νέφος των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας µας, αλλά και του Έθνους µας. Ποιό είναι το επώνυμο του Aγίου Iεροµάρτυρα Σεραφείµ δεν το γνωρίζουµε. Aναφορικά µε το κοσµικό όνοµα του Aγίου Σεραφείµ, στο βιβλίο του Bάσου K. Mηαρίτη: «Kερασιά, η νύµφη της Nεβρόπολης και πετροπέρδικα των Aγράφων» (Έκδοση ∆’, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 150), διαβάζουµε πως ο Θεολόγος Tιµολέων Bλάχος ανακάλυψε ότι ήταν: ΣΩTHPIOΣ AΘANAΣIOY. H καταγωγή του είναι από το χωριό Mπεζιούλα, του τέως ∆ήµου Nεβροπόλεως, η οποία βρίσκεται στους πρόποδες των Aγράφων και απέχει από την Kαρδίτσα 42 χιλιόµετρα, έφερε δε τελευταία το όνοµα: «Άγιος Σεραφείµ», που, δυστυχώς, άλλαξε. Σώζονται ακόµα τα ερείπια του σπιτιού του, όπου χτίστηκε Eικονοστάσι του Aγίου Σεραφείµ από τον Hγούµενο της Iεράς Mονής Kορώνας µακαριστό Iάκωβο Kουτρούµπα.
