Ο Βασίλης Τσιτσάνης λάτρευε την πατρίδα του και υπέφερε βλέποντας τη δύσκολη κατάσταση που επικρατούσε τότε, κυρίως ύστερα από τα όσα είχε περάσει από τους ξένους κατακτητές. Θέλησε να γράψει ένα τραγούδι στο οποίο να περιγράφει τα πάθη της, αλλά τον εμπόδιζε η λογοκρισία που θα δεχόταν γι`αυτό…
Αποφάσισε, λοιπόν, να χρησιμοποιήσει αλληγορικούς στίχους, μιλώντας για ένα «κορίτσι ξένο» που «σαν ίσκιος πλανιέται μονάχο στη γη» και «αναζητεί τον ήλιο που έχει χαθεί, στα σκοτάδια να βρει». Με τη βοήθεια της γυναίκας του – η οποία βρήκε τη λέξη «ντροπή» για να ολοκληρώσει ο συνθέτης το τραγούδι – “γεννήθηκε” το «Ακρογιαλιές-δειλινά».
Μολονότι οι στίχοι -όπως και η μουσική- έχουν αποδοθεί ορθώς στο Βασίλη Τσιτσάνη, εντοπίζεται σύνδεση μεταξύ του τετράστιχου του ρεφρέν και ενός ποιήματος της Ανθούλας Σταθοπούλου – Βαφοπούλου.
Όπως επεσήμανε ο λογοτέχνης και ποιητής Μάρκος Μέσκος σε δημοσίευσή του στην εφημερίδα «Αυγή» το 2004, η μοναδική ποιητική συλλογή που εξέδωσε η Ανθούλα Σταθοπούλου – Βαφοπούλου προτού χάσει τη ζωή της σε ηλικία 27 ετών, το 1935, περιείχε μεταξύ άλλων ένα ποίημα με τίτλο «Μπορεί».
Ο Τσιτσάνης θαύμαζε πάντα τη Σοφία Βέμπο, ενώ θεωρούσε ότι ήταν “υπογείως” μια σπουδαία λαϊκή ερμηνεύτρια. Ήθελε λοιπόν να ηχογραφήσει τραγούδια μαζί της κι έτσι έγραψε ειδικά για εκείνη το εν λόγω κομμάτι.
Όμως οι υπεύθυνοι της εταιρείας απέρριψαν την πρότασή του.
Ο Τσιτσάνης, τελικά, αποφάσισε να ηχογραφήσει το τραγούδι ένα χρόνο αργότερα,
Το φημισμένο τραγούδι ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τη Στέλλα Χασκίλ περί το 1948, σε ένα δίσκο shellac των 78 στροφών με την ετικέτα της Columbia (μετέπειτα EMI), με τον αρχικό τίτλο «Μπορεί Να Το ‘Χουν Πλανέψει».
